Hoe de siernetels tot een geschiedenislesje leidden

Eergisteren postte ik op mijn blog een foto van siernetels aan de ingang van het park. Wat ik wel benoemde maar niet liet zien, was dat ze rond een monument groeien. Foto op een donker ogenblik:

Baroniemonument Breda

Het zogenaamde Baroniemonument werd in 1904 opgericht ter ere van een huwelijk in 1404 tussen Graaf Engelbrecht I en Johanna van Polanen, ten tijde van de plaatsing een 500-jarig jubileum dus.
Ik lees her en der de namen Engelbrecht en Engelbert; dat moet ik nog eens uitpluizen.

Maar het leuke is dat ik gisteravond nog met beste vriend Erik bij de siernetels stond en mompelde dat ik eigenlijk maar weinig van het monument wist (zelfs bovenstaande info niet). Of het er ooit van zou komen dat ik het op zou zoeken zoals hij aanraadde, leek me klein; geschiedenis was nooit een favoriet vak geweest. Maar toeval besliste anders. Of was het de Wet van de Aantrekkingskracht? Dan heb je meteen mijn aandacht.

Stomme film

Een uurtje later stuitte ik in een Facebookgroep namelijk spontaan op een stokoud filmpje over Breda en laat daar het monument nu ook in voorkomen! Evenals het Bredase station, de Grote Markt, het Kasteelplein en het Grand-Theatre, waar ik als kind nog weleens naar de film ben geweest.

De video duurt zeven minuten, maar zonder geluid lijkt het langer. Het monument is te zien vanaf 1:20″. Op Naar Breda:

Leuk filmpje. Dank je wel, grappig Universum. Nu wil ik er meer van weten ook.

(Met dank aan Walther van den E.)

Links

De sandalen met plateauzool

Het is een zwoele zomeravond en Erik en ik hebben afgesproken om nog een rondje te gaan maken. Ik sta met mijn fiets voor zijn deur en rol alvast de broekspijpen van mijn luchtige, witte broek op zodat mijn benen onderweg een beetje zon kunnen pakken.

Jezus!

Nu vallen ze nog meer op, mijn zwarte sandalen met plateauzool. Ik heb ze al jaren, maar draag ze zelden omdat ik ze te grof vind. Wel zitten ze lekker en – niet onbelangrijk – ze maken me wat groter. Ik had bewust nog wat op en neer gehupst om het hoogteverschil te testen toen ik het klittenband van de eerste om mijn voet had geplakt. Als ik de broekspijpen had laten hangen, hadden mijn benen met deze broek en dit schoeisel zelfs enorm veel langer geleken.

‘Mooie Jezus Nikes,’ zegt Erik als hij naar buiten komt en de zwarte monsters ziet. Hij noemt álle sandalen Jezus Nikes, maar als ik zeg dat ik al tijden twijfel of ik ze weg zal doen, zegt hij dat ze leuk staan. Ik weet het nog zo net niet.

Op weg naar slappe slippertjes

We zijn een stuk onderweg als ik voel dat er iets op mijn trapper zit.
‘Wat doe je?’ vraagt Erik als ik een beetje begin te slingeren. Ik heb nog niet geantwoord of van beide sandalen valt op precies hetzelfde moment aan de voorkant een brok plateauzool af. Ik stap af en probeer erop te staan. Dat is geen succes en geen gezicht. Nou ja, niks aan te doen, dus laten we maar verdergaan.

Nog geen vijf minuten later vallen ook de stukken zool aan de achterkant tegelijkertijd op de grond. Wat?! Weg plateau! Wat overblijft, zijn slappe slippertjes die alle richtingen op wapperen als sokken aan een waslijn. Ik gooi de gevallen onderdelen in een afvalbak en omdat de trappers nu zeer doen aan mijn voeten, keren we huiswaarts om het schoeisel te vervangen. Eerst probeer ik op blote voeten te fietsen, maar dat is geen optie. Dus gaan de overgebleven dunne slippertjes er weer onder omdat ze netjes blijven hangen met het klittenbandje.

Midden op de weg

En dan vallen ze, bij het oversteken, synchroon verder uit elkaar. ‘Wacht!’ roep ik naar Erik. Midden op de weg stap ik weer van mijn fiets en raap de resten bij elkaar terwijl een rij auto’s wacht tot ik onhandig naar de overkant ben gehobbeld. Lachend kijken we naar mijn voeten. Mijn stoere, kolossale, hoge sandalen zijn niet meer. Mijn vragende twijfel of ik er afstand van zou moeten doen is door het universum beantwoord. Misschien hebben we Jezus wel beledigd.

Dus daar sta ik. Met alleen nog zwarte, stoere, comfortabele enkelbandjes.

Van plateau-sandaal tot slappe slipper

Opgeruimd maakt vrolijk

Dan schud je het maandagochtend-gevoel van je af, je ruimt wat op en poetst de vloer voordat je aan je bureau en achter je computer plaatsneemt en bent in je nopjes omdat er zichtbaar fris resultaat is en je hebt doorgezet.

De kater

Met chronische ME lijkt het regelmatig of je een zware kater hebt, terwijl je de zondagavond gewoon truttig vroeg je nest bent ingedoken zonder een kroeg van binnen te hebben gezien, laat staan gezopen. Maar laten we ons liever op die leuke nopjes concentreren, want ik ben gewoon snel blij en dat gevoel brengt meer goeds voort dan gezucht en geklaag.

De buurvrouw

Zie je wel! De bel. Vanuit mijn gedweilde gang zwaai ik positief gestemd de deur open en daar staat de redelijk nieuwe, jonge en vooral aardige buurvrouw. Ze heeft mooie bloemen gekregen, maar is te weinig thuis om ervan te genieten. Of ik ze in mijn (lekker opgeruimde) huis wil?

Klein geluk

Wa dachte gij zelf?
Dank je wel, leuke buurvrouw! Dank je wel, grappig universum!

Links

Geluidsoverlast

Sound

Mijn onderbuurvrouw heeft sinds een paar maanden een nieuwe vriend. Dat is leuk voor haar en gaat mij niks aan. Ware het niet dat met de komst van deze jongen een immer groeiende vriendengroep lijkt meeverhuisd.

Luidruchtige feestjes

Ik klink nu als een oud wijf, wat ik inmiddels feitelijk ook ben, maar onder mijn vloer vindt tegenwoordig een paar keer per week een feestje plaats met harde muziek, gedreun, geroep en gegil. Tussen de feestjes door wordt duidelijk dat de nieuwe vriend behalve van de buurvrouw ook enorm van zingen houdt. Van Nederlandstalige evergreens tot … ja, tot wat eigenlijk? Ondanks dat ik alles bijna woordelijk versta, kan ik er geen chocola van maken. En dan blijkt ook karaoke nog zijn ding.

Hallo, buurman, ik heb een vraagje

Toen mijn computerbureau laatst meetrilde en ik al uren mijn eigen tv niet meer kon verstaan, liep ik vastbesloten naar beneden en belde aan. Een slungelige jongen opende de deur en glimlachte vragend. Wacht even, dat hadden we niet afgesproken. Er hoorde een asociaal, onwillig persoon voor me te staan, zodat ik geïrriteerd kon roepen dat die muziek nu onderhand eens zachter moest, ja! In plaats daarvan verzachtte mijn houding en legde ik uit dat onze appartementen weliswaar gehorig zijn, maar dat ik nu toch al een tijdje last had van de muziek en het gedreun. Kon het ietsje zachter? Fijn, dank je wel. De glimlachende jongen beloofde een sprintje naar de stereo en ik vertrok met een dubbel gevoel.

5 AM – 7 AM

Het volume ging een kwartiertje wat lager en de feestfrequentie ging daarna eigenlijk alleen maar omhoog. Mijn eigen visite vond het op een rustiger moment al niet normaal.
Afgelopen weekend hoorde ik het jonge grut om vijf uur in de ochtend met een hoop kabaal thuiskomen en home sweet home moet uitbundig en luidruchtig gevierd worden, denk ik. Ik weet het natuurlijk niet, want deze tut ligt op dat tijdstip gewoon saai en nuchter in bed. Langdurig wakker nu.

De Wet van de Aantrekkingskracht

Maar op SoChicken.nl las ik een goed artikel over loslaten. Dat het geen zin heeft om je op te winden en gefrustreerd te voelen als je ergens op een bepaald moment geen controle over hebt. En als je ontspant, dat dingen dan ineens beter gaan. Dat klopt! Ik heb ook de andere kant ervaren. Als je vaak aan iets vervelends denkt, dan trek je meer en vergelijkbaar akeligs aan. Echt! Ik heb voorbeelden genoeg. Zo herinner ik me de muizen in onze gezamenlijke gang.

Vanwege het meest recente bewijs ga ik snel de tips uit het SoChicken-artikel opvolgen: ik laat mijn ergernis los en gun de jongelui hun geluk. Dan gaat die prille relatie vanzelf een keer uit of zo. De eerste ruzie galmde namelijk ook al door.

Het bewijs van Aantrekking

Waar het universum nu namelijk mee aan kwam zetten, geloofde ik eerst zelf niet. Nee, hè, dacht ik toen ik thuiskwam. Nee, nee, nee! Ik wist meteen dat de grote dozen in de hal voor de Zanger waren en ik had het bij het rechte eind.

Elektronische piano

Als de nieuwe onderbuurman net zo goed piano speelt als zingt, dan gaan we een leuke tijd tegemoet. Hij kreeg dit moois voor zijn verjaardag: tijd voor een feest!

Ik voel mij vredig en rustig. Ik heb liefdevolle gedachten over mijn onderbuurtjes. Ik houd van muziek. Laten we het leven vieren. Het universum brengt alleen maar goeds. Ik gun mijn buurvrouw Liefde. Ik laat alles los en voel me vredig. Godverdomme, daar gaan ze weer.

Links

Plantjes kweken in de game Plant Tycoon

Game: Planten kweken

Goed, de zaadjes van de Albert Heijn Moestuintjes en eigen geraniums zijn zoals gezegd gezaaid. We kunnen af en toe in het kasje koekeloeren of er iets gebeurt, maar in de tussentijd kunnen we ook iets ander leuks met plantjes gaan doen.

Terwijl ik net op fotosite Flickr wat zit te bladeren door de foto’s die ik de afgelopen jaren met mijn iPhone heb gemaakt, kom ik ook schermafbeeldingen tegen van apps die ik graag gebruikt heb en games die ik fanatiek gespeeld heb.

Altijd blijven spelen

In een ver verleden heb ik weleens games gerecenseerd en ook tegenwoordig start ik nog regelmatig een spelletje. Een mens blijft jong onder enthousiast spelen; dat is wat ik mezelf tenminste vertel.

Ik stuit net op een afbeelding van het spel Plant Tycoon. Dat is waar ook, denk ik. Daarin was ik ooit met zaadjes in de weer, met planten opkweken, kruisen, verkopen en zaden winnen. Ik was er destijds weg van, op één bezwaar na: je kwam op een gegeven moment niet verder als je er geen geld aan uitgaf. Dat is op zich niet erg als je een eenmalige aanschaf kunt doen – voor niks gaat de zon op en de makers mogen uiteraard iets terugzien voor hun harde werk – maar ik meen me te herinneren dat de betaalmuur waar je in dit spel tegenaan liep, onevenredig hoog was.

Toeval bestaat niet

Een ander punt was dat de verder leuke game uiteindelijk niet meer werkte op nieuwere toestellen en daarmee was het virtuele vensterbanktuinieren basta. Zoals de kleinzoon van Erik graag met uitgestrekte armen en de handpalmen naar boven zegt: Helaas pindakaas.

Wat zou er daarna met dit spel gebeurd zijn, vraag ik me deze ochtend af. Ik haast me naar de App Store. Tot mijn verbazing zie ik dat de game net bijgewerkt is:

‘We’ve updated one of our classic titles to support the latest devices!
… Cross-breed your discoveries, nurture your greenhouse and unlock the magic plants of Isola!
… Revisit the original Plant Tycoon today to solve this unique virtual garden, right in your pocket!’

Ondanks dat mijn kippige ogen meenden dat het spel net zes minuten geleden een update had gekregen in plaats van zes maanden, lijkt het me toch een teken. Een teken dat het op me wacht om weer gespeeld te worden. Gespeeld, getest en gereviewd.

Vooruit dan maar. Iemand moet het doen. Terug naar de geraniums!

Links

Fotowedstrijd Boekenweek

En, Pierre, wat heeft zij deze keer gewonnen?

‘Van harte gefeliciteerd! Je bent één van de winnaars van de fotowedstrijd. Je foto zal worden afgedrukt op canvas en tentoongesteld worden in de centrale bibliotheek tijdens de Boekenweek. Binnenkort ontvang je meer informatie over het ophalen van je foto.’

Thema: Natuur

Eind februari zag ik op Facebook de oproep van de plaatselijke bibliotheek. Er werd gevraagd om foto’s van de natuur in Brabant. Meteen geïnspireerd zocht ik een kiekje van afgelopen zomer op, gemaakt op de Zwarte Dijk in de wijk Hoge Vucht (Breda). Voor beste vriend Erik en mij is het een speciale locatie waar we vorig jaar vaak genoten van de rust, de omgeving, de vogels, elkaars gezelschap en onze eeuwige kopjes koffie.

Gemakzucht

Zonder moeite schreef ik de gevraagde motivatie en ik heb al vaker ervaren dat zo’n geïnspireerde actie die gewoonlijk weinig hoofdbrekens kost, regelmatig iets leuks oplevert. Spiritueel spreker Esther Hicks, die naar eigen zeggen kennis en informatie van een collectief bewustzijn genaamd Abraham channelt, hamert daar keer op keer op. Doe wat je leuk vindt en wat goed voelt. Als het teveel moeite kost, neem je de verkeerde afslag. Of Hicks oprecht is met betrekking tot het channelen kan ik niet beoordelen, maar ik weet dat het werkt. Doe iets met passie en er komt iets moois voor terug. Het is de Wet van de Aantrekkingskracht.

Doorkijkje

Wat zou het anders moeten zijn? Ik bedoel: het is gewoon een foto, gemaakt zonder leesbril en met een oude iPhone, in een gebied waar op het eerste gezicht niks bijzonders gebeurt. Nou ja, afgezien van dat mooie genietmomentje dus. Noem het maar niks.

Inzending Zwarte Dijk Doorkijkje

Mijn motivatie

Brabant barst van de prachtige natuurgebieden, maar wat is de wijk Hoge Vucht toch mooi opgeknapt. Dan stap je van je fiets, haalt genietend een thermoskannetje koffie tevoorschijn en knielt even om de warme vloeistof in een beker te gieten. Ineens valt dan in dat gewone landschap je oog op een prachtig doorkijkje en overvalt je een geluksgevoel omdat de natuur blijkbaar op elke plek iets schitterends biedt. Als je er maar oog voor hebt. Of, zoals de titel van een net gekregen boek zegt: ‘Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ (Haemin Sunim).

Laat ik net toevallig een leuke video van die Zwarte Dijk vinden. Kunnen jullie mooi van bovenaf meekijken zonder dat ik zelf de lucht in hoef. Ook gemakzucht. En hoogtevrees.

Links