Terug in de tijd (deel 2)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op: Terug in de tijd (deel 1), uit een map met oude schrijfsels die ik tijdens het opruimen vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

3 December 2005 – Kippenvel

Ik heb mijn vader aan de telefoon en hij zegt dat ik beter even kan gaan zitten. Dan, alsof het hem ineens te binnen schiet, vraagt hij hoe het met Erik is.
‘Goed, maar wat wilde je vertellen?’ Ik praat hem later wel bij, want ik voel dat er iets komen gaat. Ik loop wat door de kamer, maar als mijn vader begint te praten blijf ik stokstijf staan.

‘Ik heb vanmorgen je moeder gezien.’
Ik voel kippenvel in mijn nek en op mijn armen en ik ril alsof de temperatuur in de kamer tot het vriespunt is gedaald. Maar ik ben een en al oor, want mijn moeder is toch echt al zestien jaar dood.

‘Vroeg in de ochtend, ik was net wakker,’ vervolgt mijn vader, ‘zat ze ineens naast me, op de rand van het bed.’ Ik knik geluidloos, maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Hij vertelt hoe ze naar hem zat te kijken, minutenlang voor zijn gevoel. Vredig glimlachend. Mooi, niet eng. Hij wilde haar aanraken, dat ging vanzelf, zegt hij.

Maar precies op dat moment verdween mijn moeder, net zo snel als ze gekomen was. Wat ze achter liet, volgens mijn vader, waren kringelende sliertjes rook. Het duurde een tijdje voor ook die waren opgelost.

Ik bijt op mijn lip. Het raakt me. Of het nu een droom is geweest of niet. Mijn vader komt ook even op adem. Hij weet dat ik het fijn vind dat hij dit met me deelt. Maar dan schrik ik als hij plotseling zegt:
‘Karin, ik bedenk me net… Ze zal me toch niet komen halen?’

ka08

Links

Terug in de tijd (deel 1)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op het blog: De oude man op het balkon, waarin ik een ordner met oude schrijfsels vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

2 December 2005 – Onderbroken

Heerlijk, ik heb de hele avond voor mezelf. Zal ik in bad gaan? Alle opgenomen tv-programma’s kijken? Een spelletje doen? Of eindelijk eens vroeg naar bed?
Eerst koffie en mijn studie. Want genieten kan ik pas als ik eerst iets nuttigs heb gedaan.

Na wat lezen, typen en gewichtig op tafel tikken met mijn markeerstift, sla ik een uur later mijn boek en schrijfblok dicht. Ik rek me uit, zet de radio aan en schuif een zelfgemaakte appelbol in de oven. Die heb ik wel verdiend.

Zorgvuldig kies ik een zakje uit de theedoos en zet de waterkoker aan. Intussen ruim ik wat rommel op en nestel me dan met de thee en bladerdeegbol op de bank. Ik schop mijn schoenen uit en pak Het boek Dina van Herbjørg Wassmo van tafel.
Ik sla het open en schuif de boekenlegger optimistisch vijftig bladzijden vooruit. Zoveel hoop ik te lezen.

Fijn. Rust. Alleen met mijn boek. Dan gaat de telefoon. Ik aarzel. En stop de boekenlegger weer op de oude plek terug.
‘Hier met je vader.’
‘Hé, pa.’
Die belt natuurlijk om te informeren naar Erik. Ik sta op het punt om te vertellen over de medicijnen en de nieuwe test. Maar dat blijkt even te moeten wachten, want mijn vader zegt:
‘Luister, dit geloof je niet. Wat ik nu toch weer heb meegemaakt!’

ka08

(Wordt vervolgd)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde boeken zelf op te zoeken!)

De oude man op het balkon

Afbeelding Canva

Ik ben dus bezig spullen uit te zoeken en kamers op te ruimen. Lekker weg met al die zooi. Boeken, tijdschriften, stempels. Een analoog fototoestel van mijn vader, niks zeggende foto’s, papieren, verdorde planten. Hee, een roze ordner met oude schrijfsels, die neem ik mee naar de woonkamer. Ik leg ’m op tafel en ga koffie zetten. Als ik me er daarna mee op de bank nestel, kijk ik even naar buiten en zie hem weer op de hoek van de straat. De oude man op het balkon. Ik neem een paar slokjes koffie terwijl ik hem observeer.

Eenzaam

Hij staat daar vaak en ik hoop dat hij zich al rondkijkend vermaakt. Ik kan me vergissen, maar hij oogt de laatste tijd een beetje eenzaam. Maar gaat mij dat eigenlijk wel wat aan?

De oude man op het balkon

Een oprechte interesse in ouderen is pas gegroeid sinds mijn eigen jaren zijn gaan tellen. Sinds ik lieve mensen in een verzorgingshuis heb ontmoet en mijn vader er niet meer is. In gedachten groet ik de heer op het hoekje en ga zitten met de map vol schrijfsels op mijn schoot.
Oh, wat toevallig, een blog over mijn vader! Meerdere zelfs. Ik kijk naar de datum: 2005. Ik herinner me dat hij de teksten enthousiast rondbazuinde en af en toe op zijn Brabants informeerde of ik ‘nog nieuwe stukskes’ over hem had.

Contact

Ik haal twee blogjes uit de map en ga ze hier vastleggen. Stel je voor dat hij nog dingen meekrijgt. In dat geval, pa, waak je dan over sommigen van ons? Doe je daar de groeten? Of stuur je iets hartverwarmend leuks naar dat balkon op de hoek? Dan zorg ik volgende keer voor een vriendelijk knikje en wellicht een praatje met die meneer. Als het bemoeienis is, geef me dan alsjeblieft een teken. Weet je wat? Stuur me in dat geval iets als een eh… mooie, blauwe veer.*

– (*De grapjes van mijn vader kennende zit daar straks nog een hele duif aan vast)

(Wordt vervolgd)

Link

Minimalisme gaat niet alleen over spullen

Paardenbloem

Op die gebaksbordjes van laatst kom ik nog terug. Ik geef het toe: als ik echt wil minimaliseren, heb ik nog een weg te gaan en valt er nog aardig wat weg te mieteren. Maar bewustwording is ook een mooi streven en gezelligheid staat bij mij nog steeds hoger op de ranglijst dan kaal en kil. Ik ken zo’n huis met weinig meubels en dingen om naar te kijken, waarin je je afvraagt waar de nog uit te pakken dozen staan. En waarin je opgelucht ademhaalt als er toch nog een kat behaaglijk voorbij komt spinnen. Arm beest.

Pa

Ik besef ineens dat mijn vader een goed voorbeeld was van minder is meer. Toen we bij zijn laatste verhuizing het huis leeghaalden, viel pas echt op hoe zorgvuldig hij belangrijke spullen bewaard had en hoe gemakkelijk hij van andere altijd afstand had gedaan. Er was geen voorwerp teveel. Als je bij hem een pen nodig had, lag die waar die moest liggen: gewoon op z’n vaste plek. Probeerde je hem te verblijden met cadeautjes, was zijn eerste vraag: ‘En waar moet ik dat allemaal laten?’
Overdreven, vonden wij destijds. Nu terugkijkend, herinner ik me dat die – wellicht íets te strakke – organisatie hem rust gaf.

Someday wordt Today

Maar het draait volgens de aanhangers van het Minimalisme niet alleen om minder spullen en meer rust. Ook belangrijk is hoe je je aandacht verdeelt en waar je je kostbare tijd aan besteedt. Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, al eerder genoemd als The Minimalists, hebben naast een interessante podcast sinds kort ook een geweldige en duidelijke serie korte video’s, genaamd Simples.

Aflevering 1 duurt maar twee en een halve minuut en gaat over onze wensen en doelen. Die we ècht ooit nog eens van plan zijn te vervullen en bereiken. Someday.

(Wordt vervolgd)

Links