Meneer Meneer

Straattekening

(Dit is een vervolg op het blog: Terug in de tijd (deel 3))

Dakloos

We kennen hem nu bijna dertien jaar, de dakloze man met de vlotte babbel, charme ondanks alles, maar ook een andere kant. We weten zijn voornaam, maar noemen hem nog steeds Meneer Meneer, omdat hij in de begintijd telkens met grote passen op Erik kwam afgelopen, Meneer, Meneer zeggend, met vragende handpalm naar boven gericht.

EuroZentjess

Sinds die tijd maken we af en toe een praatje, informeert hij naar Erik’s gezondheid, geven we een enkele keer een kleinigheid of krijgt hij van Erik een sigaret. Soms zien we hem maanden niet, dan ineens loopt hij weer gejaagd rond of rijdt hij op telkens weer een andere fiets. Elke dag is het verhaal hetzelfde, hij heeft nog een paar eurocentjes nodig voor de nachtopvang (c.q. drugs, drank of gokautomaat) en als iemand bereid is te geven, dan groeien de benodigde EuroZentjess ter plekke naar één euro zeventig of twee euro dertig, door Meneer Meneer zorgvuldig in verkleinwoordjes uitgesproken.

Vaak weet hij dat hij niks krijgt: ‘Ja, ik weet het, we slaan een keertje over, maar hoe gaat het met u?’, of vertelt hij dat hij blij is omdat er goede opvang is geregeld, waar we later nooit meer iets over horen. ‘Vandaag is een goede dag. Ik heb alleen nog twintig eurozentjess nodig.’

Tandenloos en mager

Jarenlang zag hij er redelijk verzorgd uit met een stralend gebit, maar nu is hij tandenloos en wordt hij zo mager dat zijn broek door een elastiek omhoog gehouden moet worden.
Hij geeft nooit een hand, maar een zachtaardige boks met zijn vuist of elleboog. En tijdens zo’n moment schrikken we de laatste tijd van de lege blik in zijn ogen. Maar toch is het niet Meneer Meneer waar we ons zorgen om maken. Het is wat het is en hij heeft zijn babbel mee. Hij staat zijn mannetje en komt voor zichzelf op.

Emoji Me

De man met de deken

Behalve Meneer Meneer lopen er nog andere dakloze mannen in de omgeving rond, de meeste kennen we van gezicht. Maar er is een nieuwe, waar ook wij, net als anderen, in eerste instantie met een boog omheen liepen. De aanblik is echter zo triest, dat het ons niet meer lukt om weg te kijken. Een broodje geven en onszelf de vraag stellen of we daarmee iets in stand houden, is niet meer toereikend. We willen echt niet arrogant zijn. Of naïef.

Maar we kunnen er onze ogen niet voor sluiten en moeten iets doen. De grote vraag is alleen wàt. Rondbellen misschien.

(Wordt vervolgd)

Link

Terug in de tijd (deel 3)

Straattekening

(Er speelt iets in onze omgeving waar zowel beste vriend Erik als ik bezorgd om zijn. Eerst even terug in de tijd, toen ik er voor het eerst over schreef).

13 november 2005 – Leuk

Een tijdje geleden maken Erik en ik een avondwandeling. Onderweg spreekt een man ons aan. Hij vertelt dat we hem eerder zo goed hebben geholpen en dat hij dat nooit zal vergeten. Hij komt me vaag bekend voor. Vriendelijk schudt hij ons de hand en laat doorschemeren dat een paar euro’s hem heel blij zouden maken.

Erik zegt dat hij een broodje kan krijgen, maar geen geld. Jammer, dat had hij liever, merken we. Maar dan wil hij wel een Whopper. Die kost drie euro, weet hij ons te vertellen.
We steken over naar een hamburgerzaak en halen een Whopper. De man pakt het warme broodje dankbaar aan en zegt dat hij ons rijkelijk zal belonen. In de lucht schrijft hij met zijn vinger een handtekening onder die belofte. We nemen afscheid in vele talen en mijn vriend en ik vervolgen ons rondje.

Even later komen we de man weer tegen. Hij doet of hij ons niet ziet.
‘Heeft het gesmaakt?’ vraagt Erik.
‘Jazeker,’ zegt de kerel dan toch en vervolgt: ‘Weet je wat ook leuk is?’

‘Nou?’ zeggen wij.
‘Ik lust wel een cola. Die kost één euro vijftig.’

(Wordt vervolgd)

Daily walk – Rozengeur en mijmerij

Rozengevel

Lekker gevels kijken tijdens mijn avondwandelingetje. Prachtig, hier houd ik van.
Het is bijna jammer dat ik nooit heb willen trouwen, want anders had ik dat zeker in een tuin vol rozenbogen gedaan.

Sneeuw van rozenblaadjes

Zelfs de uitgedwarrelde blaadjes op de grond vind ik gezellig. En dan die gelukzalige geur van deze zachtroze, zijdeachtige beauty’s! Daar zou ik wel een etherische olie van willen hebben. Nou ja, die ìs er. Maar wil je een ècht zuivere, volledig natuurlijke rozenolie, dan kun je diep in de buidel tasten.

Eerst nog maar eens een paar gratis rondjes lopen met de neusgaten gretig open.

Link

  • Etherische rozenolie bij Bol.com (Het merk Primavera ken ik niet en voor mij komt dan alleen de olie van Chi in aanmerking. Het ene product is een soort rozenwater en kijk eens naar het flesje van 2,5 ml: kassa!)
(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde olie zelf op te zoeken, of – in dit geval – voor een goedkoper alternatief te kiezen).

Daily Walk – Het magische buitenleven

Wat is er dicht bij huis toch veel moois te vinden. Zoals de Fuut in een nest op het water:

Fuut op nest in het water

Meestal ziet Erik de leuke dingen het eerst, maar als het op genieten aankomt, zou ik zomaar kunnen winnen.

Met dank aan de haptonoom

Ooit had ik er allemaal geen oog voor. Als ik eens per ongeluk in de natuur belandde, vroeg ik me meteen verveeld af of er geen leuke winkels in de buurt waren. Of een gezellige kroeg.

Vraag me niet hoe, maar sinds ik in een ver verleden de wonderlijke wereld der haptonomie kort heb betreden, ben ik dat helemaal anders gaan ervaren. Geen idee hoe de ‘leer der aanraking’ te rijmen viel met het feit dat ik daarna mijn geluk niet op kon in een simpele berm waar ogenschijnlijk niks anders gebeurde dan een zuchtje wind door enkele grassprietjes. Ik denk dat ik het met mezelf en mijn omgeving had leren vinden. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor, ja. Magie is sindsdien overal.

In de rij

Maar dit weekend was ik niet de enige die kirrend over de leuning van een brugje in het park hing:

Canadese gansjes in de rij

Ah, hoe lief. Dankzij Erik weet ik dat het Canadese gansjes zijn en daar houd ik ook van. Dat de gezellige benenstrekmomenten nog een beetje leerzaam zijn ook, bedoel ik.

Canadese gansjes op het droge

Leve het mooie weer. Wanneer gaan we weer?

Links

Niet typisch, wel Tuinzigt

Muurschildering kickbokser Ramon Dekkers in Tuinzigt(Muurschildering voor de overleden kickbokser Ramon Dekkers)

Als Bredase ken ik Tuinzigt wel een beetje, de wijk die centraal stond in de tv-serie Typisch Tuinzigt van de NPO. Mooi gemaakt en de min of meer markante bewoners respectvol in beeld gebracht.

Poes

Carla, Poes, Mama Ketamine (de lieve moeder van een jonge DJ die haar zoon’s nummer Ketamine het mooist vond), Vader Ketamine en de werkloze jongeman die zeker weet dat mensen met een baan en/of geld elke dag kaviaar eten – leuk, ik heb ze allemaal al gezien.
Poes al een paar keer zelfs. Ze doet haar naam eer aan. Je zou haar zo willen knuffelen; nog kleiner dan ik en een lief vrouwke, da zie de zo.

Beeld in wijk Tuinzigt

Voor ons is de wijk meestal een doorgang naar mooi gebied, maar we stappen er graag af voor een boodschap, een foto van een beeld en voor blommekes:

Sieruien

Zoals het mooie veld sieruien dat ik gisteren zag. Een enigszins vrolijke noot,  zo vlak voor het crematorium waar bijna alle Bredanaars weleens (of uiteindelijk) komen. En waarvan ze bijna allemaal zouden zeggen: Daar motte nie te vaak naartoe en Daar kende gij maar beter nie zijn.

Links

De oude man op het balkon

Afbeelding Canva

Ik ben dus bezig spullen uit te zoeken en kamers op te ruimen. Lekker weg met al die zooi. Boeken, tijdschriften, stempels. Een analoog fototoestel van mijn vader, niks zeggende foto’s, papieren, verdorde planten. Hee, een roze ordner met oude schrijfsels, die neem ik mee naar de woonkamer. Ik leg ’m op tafel en ga koffie zetten. Als ik me er daarna mee op de bank nestel, kijk ik even naar buiten en zie hem weer op de hoek van de straat. De oude man op het balkon. Ik neem een paar slokjes koffie terwijl ik hem observeer.

Eenzaam

Hij staat daar vaak en ik hoop dat hij zich al rondkijkend vermaakt. Ik kan me vergissen, maar hij oogt de laatste tijd een beetje eenzaam. Maar gaat mij dat eigenlijk wel wat aan?

De oude man op het balkon

Een oprechte interesse in ouderen is pas gegroeid sinds mijn eigen jaren zijn gaan tellen. Sinds ik lieve mensen in een verzorgingshuis heb ontmoet en mijn vader er niet meer is. In gedachten groet ik de heer op het hoekje en ga zitten met de map vol schrijfsels op mijn schoot.
Oh, wat toevallig, een blog over mijn vader! Meerdere zelfs. Ik kijk naar de datum: 2005. Ik herinner me dat hij de teksten enthousiast rondbazuinde en af en toe op zijn Brabants informeerde of ik ‘nog nieuwe stukskes’ over hem had.

Contact

Ik haal twee blogjes uit de map en ga ze hier vastleggen. Stel je voor dat hij nog dingen meekrijgt. In dat geval, pa, waak je dan over sommigen van ons? Doe je daar de groeten? Of stuur je iets hartverwarmend leuks naar dat balkon op de hoek? Dan zorg ik volgende keer voor een vriendelijk knikje en wellicht een praatje met die meneer. Als het bemoeienis is, geef me dan alsjeblieft een teken. Weet je wat? Stuur me in dat geval iets als een eh… mooie, blauwe veer.*

– (*De grapjes van mijn vader kennende zit daar straks nog een hele duif aan vast)

(Wordt vervolgd)

Link

Daily Walk – Ontspanning

Wat een heerlijke dag gisteren. Door de warmte leek iedereen zijn kans te grijpen om het even wat rustiger aan te doen. Zo hadden we in het park overdag de gezellige groepjes, de lui liggende boeklezer en de eenzame overdenker.

Park - De Boeklezer en De Denker

’s Avonds was het park de locatie voor verboden barbecues en hangmatje, boompje, beestje.

Huisje, boompje, beestje

En ik, ik had ineens een hernieuwde drijfveer voor mijn toch al fijne wandelingetjes.

Plezier met Pokémon Go

Al een week of twee zag ik weer veel onbekende jongeren op hun telefoon staren in ons kleine straatje, hangend op hun fiets of half leunend op een skateboard. ‘Pokémon, zeker?’ vroeg ik terwijl mijn hart een sprongetje maakte. Ik had gelijk. Blijkbaar was er in onze buurt opnieuw een virtuele stop waar iets voor het spel te halen viel.

Enthousiast dacht ik terug aan twee jaar geleden toen ik ook deelnam aan de hype. Tot dan kende ik die rare Pokémons niet echt; het had me in mijn jongere jaren nooit geboeid. Maar het is nooit te laat en zo kreeg de game me in 2016 te pakken. Ik koester alsnog kinderlijk fijne herinneringen aan die mooie zomer waarin ik veel op pad ging en ook een paar heerlijke avonden op een bankje in het park doorbracht met voormalig stiefzoon Sem.

165 Kilometer beestjes vangen

Toch eens op mijn iPhone kijken, dacht ik gisteravond, zoekend naar de app. Hij bleek er nog op te staan en ik zag een jonger, digitaal alter ego met lievelingsbeestje Eevee op de schouder. Ga je mee, Eevee, zei ik overdreven articulerend tegen het scherm dat niet antwoordde. (*Slaat nog net niet op de bovenbenen*) Gaat ie mee? Ja? Gaat ie mee? 

Ik snuffelde in het menu en herinnerde me een van de leukste opties: door in het echte leven afstanden te lopen kon en kun je eieren uitbroeden, met al dan niet zeldzame monstertjes tot gevolg. Verbaasd zag ik dat de kilometerteller destijds op 165,5 was blijven staan. Wow. En tegen de losers die me toen voor gek verklaarden: spelenderwijs, ja! Nog één goede zomer en ik doe mijn avatar atletisch eer aan.

Pokémon Go

Óp naar level 22! Kijk toch eens wat ik onderweg zoal tegenkom. Zie toch eens hoe lief:

Pokémon Go

Kippig koekeloeren

Het valt alleen niet mee, dat getuur op het kleine telefoonscherm. Ik vertik het om mijn leesbril mee te nemen, ik ben daar gek. Op het puntje van mijn neus zeker, om nog een beetje te zien waar ik loop en enigszins veilig rond te hobbelen. De telefoon trilt wel als Eevee en mijn alter ego iets vinden en dan tik, mep en schuif ik gewoon in het wilde weg op dat mobieltje. Zo vang en verzamel ik een vredelievend leger bij elkaar, toch weer helemaal in de ban en onder de indruk. Afgelopen nacht heb ik zelfs over Eevee gedroomd, op dit moment mijn enige Pokémonvriend(in). Waar ik ging, ging Eevee. (*Slaat op de bovenbenen*) Gaat ie mee dan? Ja? Gaat ie mee? 

Links