Hersenspinsels (deel 1)

Hersenspinsels

In een map met vroegere schrijfsels kom ik behalve korte stukjes over mijn vader, ook vergeten verzinsels tegen. Ik blogde er al over op Yoors, met leuke reacties tot gevolg. Laat ik ze ook hier maar vastleggen, in de hoop dat er weer eens nieuwe inspiratie uit voortvloeit.

Hersenspinsels

Kale bloem

Ze zit in het vochtige gras, wat een groene afdruk
op haar kapotte spijkerbroek maakt.
Haar grote teen speelt met een paar grassprietjes
en in haar hand houdt ze een pas geplukt
margrietje.

Eén voor één breekt ze voorzichtig, maar gespannen,
de blaadjes af. Hij houdt van me, hij houdt niet van me,
hij houdt van me, hij houdt niet van me. Met een glimlach
trekt ze het laatste  blaadje los.

Dan richt ze afwezig haar hoofd op en fronst
haar wenkbrauwen.

Houdt ze eigenlijk wel van hèm?

Links

Het balkonleven – Anemoontje

Ik beken. Deze zomer heb ik mijn roze geraniums liefdevol toegesproken en ook mijn grote, geurende citroengeranium mocht naar het zonnige balkon, waar hij tijdens een storm in stukken viel en ik hem als een Florence Nightingale verzorgde en vertroetelde.

Ondergeschoven kindje

Maar dan de Japanse Anemoon. Ik had haar ooit in het roze op straat gezien toen ik de naam nog niet wist, had me aan haar vergaapt en verrukt een foto op Facebook gezet. ‘Wie is deze schone?’ vroeg ik.
Leve internet: ik gokte op de plantenkennis van een aardige en altijd behulpzame Facebookvriendin. Maar binnen dertig seconden kwam het antwoord van mijn schoonzus. En in dezelfde minuut een berichtje van broer Coen: ‘Ik heb een witte Anemoon voor je, kom maar halen.’

Zielig

Een zomer of eigenlijk herfst later deed de Japanse niks meer. Maar dit jaar kwamen er weer een paar bladeren. Een beetje zielig nog. En toen er ineens ook weer een aantal knoppen verschenen, toonde ik ze tijdens een bezoekje trots aan Coen, die niet onder de indruk leek. Voeding en veel meer water, was zijn advies.

Aye aye, sir.

Japanse Anemoon

Inmiddels komen er meer knoppen en geniet ik vooral ’s avonds in de schemering van de dan bijna lichtgevende witte bloem. Ik beloof plechtig haar niet meer te negeren.

Kusjes

Hoe anders ging het deze zomer bij mijn andere groene hobby. Bloedfanatiek. Alle liefde die ik te geven had, ging erin. En op een paar vervelende rouwvliegjes na, kwam daar groei voor terug. En bleek díe liefde – tot nu toe – wederzijds.

(Wordt vervolgd)

Link