Achter de geraniums

Mini-kas met Moestuintjes van Albert Heijn

Ik ben gisteren pas begonnen met het zaad van Albert Heijn. Nou ja, niet van Albert zelf, maar van de Moestuintjes natuurlijk. Het warme weer laat ook nog even op zich wachten, dus misschien is het nog niet te laat.

Omdat ik geen zin heb om wortels te kweken, – ik moet daarbij altijd denken aan de wortelvlieg – besloot ik de overgebleven kartonnen bakjes te gebruiken voor een experiment met zaadjes van een ouderwetse geranium.

Roze geluk

Twee jaar geleden kocht ik namelijk in een gezellig plantenwinkeltje voor een habbekrats drie roze geraniums. Twee voor mijn balkon en eentje voor een leuke buurvrouw. Burgerlijk of niet, het voelde best hip. Wat waren ze vrolijk en wat bloeiden ze lang!

Roze geranium

Vorig jaar probeerde ik na de winterrust een stek te maken van een bladsteel. Dat leverde tot mijn verbazing snel een nieuwe kleurrijke plant op.

Bladstek roze geranium

Aan het eind van het seizoen bespeurde ik scheuten waarvan ik dacht dat er zaad in gevormd werd, maar dat wist ik niet zeker. Hop, in een envelop met die dingen, ik zou het in 2018 wel zien. Misschien kon ik zelfs alle geïnteresseerde buurtbewoners die zich gemeld hadden, 50+ of niet (qua leeftijd, niet qua aantal), wel van wat roze geluk voorzien.

Mary Poppins

En inderdaad, tussen de gedroogde plantendelen zaten verrassend veel zaadjes met witte pluimpjes eraan. Een beetje het Mary Poppins paraplu-idee zoals ook bij paardenbloemzaad: gone with the wind. Wat zit de natuur toch knap in elkaar en wat is het toch leuk om dat als eeuwige newbie steeds weer te ontdekken.

Moestuintjes Albert Heijn en roze geranium

Zo’n fleurige geranium of geneeskrachtige paardenbloem wordt door de wind alleen nooit richting mijn balkon geblazen. Sterker nog: de simpele, niet uit te roeien en door mij gewilde pluizenbol wil helemaal niet groeien bij mij.
Misschien omdat mij op ander gebied al genoeg leuks komt aangewaaid.

Links

De regenboog

Fontein Valkenberg Breda

Omdat de zon vanmiddag zo lekker scheen, besloot ik een rondje te gaan lopen. Telefoon in mijn broekzak, oortjes in, podcast aan en lekker luisterend om me heen kijken zonder ergens aan te denken. Ik houd ervan.

De zon verlichtte de waterstralen van de fontein in het park en ik werd er net als veel anderen naartoe getrokken.

Fontein Valkenberg Breda

Ik was ook niet de enige met de camera van de telefoon in de hand, al probeerde ik meer te kijken dan te klikken. Genietend vervolgde ik mijn ronde en ik werd zoals vaker overvallen door een geluksgevoel. Niks zo fijn als het met jezelf en je omgeving te kunnen vinden.

Op de terugweg, aan de andere kant van de vijver, slaakte ik een zuchtje en mompelde een dank je wel. Geen idee aan wie. Het universum, denk ik.
Een bedankje voor deze fijne dag. Voor de verwarmende zon. De ontluikende lente. En vooral voor de vermoedelijk gelukbrengende regenboog.

Regenboog Fontein Valkenberg Breda

Tot morgen, mooie wereld. Dan kom ik weer kijken.

Link