Het balkonleven – Anemoontje

Ik beken. Deze zomer heb ik mijn roze geraniums liefdevol toegesproken en ook mijn grote, geurende citroengeranium mocht naar het zonnige balkon, waar hij tijdens een storm in stukken viel en ik hem als een Florence Nightingale verzorgde en vertroetelde.

Ondergeschoven kindje

Maar dan de Japanse Anemoon. Ik had haar ooit in het roze op straat gezien toen ik de naam nog niet wist, had me aan haar vergaapt en verrukt een foto op Facebook gezet. ‘Wie is deze schone?’ vroeg ik.
Leve internet: ik gokte op de plantenkennis van een aardige en altijd behulpzame Facebookvriendin. Maar binnen dertig seconden kwam het antwoord van mijn schoonzus. En in dezelfde minuut een berichtje van broer Coen: ‘Ik heb een witte Anemoon voor je, kom maar halen.’

Zielig

Een zomer of eigenlijk herfst later deed de Japanse niks meer. Maar dit jaar kwamen er weer een paar bladeren. Een beetje zielig nog. En toen er ineens ook weer een aantal knoppen verschenen, toonde ik ze tijdens een bezoekje trots aan Coen, die niet onder de indruk leek. Voeding en veel meer water, was zijn advies.

Aye aye, sir.

Japanse Anemoon

Inmiddels komen er meer knoppen en geniet ik vooral ’s avonds in de schemering van de dan bijna lichtgevende witte bloem. Ik beloof plechtig haar niet meer te negeren.

Kusjes

Hoe anders ging het deze zomer bij mijn andere groene hobby. Bloedfanatiek. Alle liefde die ik te geven had, ging erin. En op een paar vervelende rouwvliegjes na, kwam daar groei voor terug. En bleek díe liefde – tot nu toe – wederzijds.

(Wordt vervolgd)

Link

De oude man op het balkon

Afbeelding Canva

Ik ben dus bezig spullen uit te zoeken en kamers op te ruimen. Lekker weg met al die zooi. Boeken, tijdschriften, stempels. Een analoog fototoestel van mijn vader, niks zeggende foto’s, papieren, verdorde planten. Hee, een roze ordner met oude schrijfsels, die neem ik mee naar de woonkamer. Ik leg ’m op tafel en ga koffie zetten. Als ik me er daarna mee op de bank nestel, kijk ik even naar buiten en zie hem weer op de hoek van de straat. De oude man op het balkon. Ik neem een paar slokjes koffie terwijl ik hem observeer.

Eenzaam

Hij staat daar vaak en ik hoop dat hij zich al rondkijkend vermaakt. Ik kan me vergissen, maar hij oogt de laatste tijd een beetje eenzaam. Maar gaat mij dat eigenlijk wel wat aan?

De oude man op het balkon

Een oprechte interesse in ouderen is pas gegroeid sinds mijn eigen jaren zijn gaan tellen. Sinds ik lieve mensen in een verzorgingshuis heb ontmoet en mijn vader er niet meer is. In gedachten groet ik de heer op het hoekje en ga zitten met de map vol schrijfsels op mijn schoot.
Oh, wat toevallig, een blog over mijn vader! Meerdere zelfs. Ik kijk naar de datum: 2005. Ik herinner me dat hij de teksten enthousiast rondbazuinde en af en toe op zijn Brabants informeerde of ik ‘nog nieuwe stukskes’ over hem had.

Contact

Ik haal twee blogjes uit de map en ga ze hier vastleggen. Stel je voor dat hij nog dingen meekrijgt. In dat geval, pa, waak je dan over sommigen van ons? Doe je daar de groeten? Of stuur je iets hartverwarmend leuks naar dat balkon op de hoek? Dan zorg ik volgende keer voor een vriendelijk knikje en wellicht een praatje met die meneer. Als het bemoeienis is, geef me dan alsjeblieft een teken. Weet je wat? Stuur me in dat geval iets als een eh… mooie, blauwe veer.*

– (*De grapjes van mijn vader kennende zit daar straks nog een hele duif aan vast)

(Wordt vervolgd)

Link

Van balkon naar boerderij

Roze geranium

Lente. Heerlijk wanneer de zon schijnt en ik op mijn balkon(s) met koffie aan een tafeltje kan zitten. Wanneer gezaaide plantjes opkomen en de favoriete roze geraniums al vóór het verpotten weer bloeien, de mooie lieverdjes. Je ziet mij niet snel gelukkiger. Dacht ik.

De Boerderij

Tot ik door vrienden werd uitgenodigd om weer eens mee naar De Boerderij te gaan: een gezellig pand met twee honden, een paar paarden, een ruime kas en een grote lap grond.

De Boerderij

Ik zou hier best willen wonen. Met een mooie moestuin en leuke kippen. Met een droogmolen vol wapperend wasgoed naast de kersenboom en met roze rubberen laarzen. Ja, ik zou hier wel aarden. Met een stuk of vijf katten en een fobie voor muizen. Met alle geurige, vers geplukte kruiden. Met talrijke boeken en weinig tv. Met zwart omrande nagels. En behalve koffie, eeuwige kopjes brandnetelthee.

Brandnetelthee

(Wordt vervolgd)

Links

Het balkonleven (deel 1)

Korianderzaad

Wat heb ik vorig jaar genoten van mijn twee balkons! Ik probeer de hoeveelheid groenten, bloemen en kruiden beperkt te houden, maar elk jaar is het toch weer een spontaan en enthousiast proces.
Biologische basilicum en koriander uit de supermarkt haalde ik uit hun potjes en splitste ze in meerdere planten. Van de basilicum hield ik aan het eind van het seizoen genoeg blaadjes over om te drogen en bij de koriander bewonderde ik de magische witte bloempjes en het smakelijke, nieuwe zaad. Mooie, witte bloemen had ik trouwens ook aan een vrolijke boekweitplant die veel bijen aantrok. De boekweitzaadjes waren onderdeel van mijn biologische maaltijdbox en het leek me leuk om ze niet allemaal op te eten, maar er bij wijze van experiment ook een paar te zaaien. Dat bleek voor herhaling vatbaar!

Bescheiden oogst

Zoete aardappel

De zoete aardappel bleek een dankbare hangplant met zijn mooie, hartvormige blaadjes en langzaam groeiende, verborgen schatten in de aarde.
Eigenlijk weet ik verder nog steeds niet veel van (moes)tuinieren en ik doe maar wat. Dat is wat mij betreft het leukst en die les had ik blijkbaar jaren geleden al geleerd.
Bij het opruimen van een kamertje kwam ik namelijk een oud exemplaar van het tijdschrift Groei&Bloei tegen waarin tot mijn plezier een lezerscolumn van mij geplaatst was. Destijds gaf ik al toe dat ik geen groene vingers heb. In de column genoemde buurman,  Erik, is mijn voormalig geliefde en nog steeds mijn allerbeste vriend. Hij heeft inmiddels zelf een wilde bostuin gecreëerd en heeft de touwtjes in handen. Daarom houd ik het tegenwoordig bij mijn balkons.

Hoewel… een glazen bol toont wazige toekomstbeelden over mogelijk tuinieren op een boerderij. Iets met een goede vriendin die bruist van de leuke ideeën. Dat is nog eens een avontuur! Op naar de lente dan maar!

Lezerscolumn

Link