Niet typisch, wel Tuinzigt

Muurschildering kickbokser Ramon Dekkers in Tuinzigt(Muurschildering voor de overleden kickbokser Ramon Dekkers)

Als Bredase ken ik Tuinzigt wel een beetje, de wijk die centraal stond in de tv-serie Typisch Tuinzigt van de NPO. Mooi gemaakt en de min of meer markante bewoners respectvol in beeld gebracht.

Poes

Carla, Poes, Mama Ketamine (de lieve moeder van een jonge DJ die haar zoon’s nummer Ketamine het mooist vond), Vader Ketamine en de werkloze jongeman die zeker weet dat mensen met een baan en/of geld elke dag kaviaar eten – leuk, ik heb ze allemaal al gezien.
Poes al een paar keer zelfs. Ze doet haar naam eer aan. Je zou haar zo willen knuffelen; nog kleiner dan ik en een lief vrouwke, da zie de zo.

Beeld in wijk Tuinzigt

Voor ons is de wijk meestal een doorgang naar mooi gebied, maar we stappen er graag af voor een boodschap, een foto van een beeld en voor blommekes:

Sieruien

Zoals het mooie veld sieruien dat ik gisteren zag. Een enigszins vrolijke noot,  zo vlak voor het crematorium waar bijna alle Bredanaars weleens (of uiteindelijk) komen. En waarvan ze bijna allemaal zouden zeggen: Daar motte nie te vaak naartoe en Daar kende gij maar beter nie zijn.

Links

Het Songfestival voor doven en slechthorenden

In een reactie op mijn Facebookpagina tipte Eelco een video van de Nederlandse inzending met doventolk. De enthousiaste dame schijnt weleens op festivals te staan en op YouTube wordt geopperd om deze swingende tolk de dansers rondom Waylon te laten vervangen. Dat zou een geniale zet geweest zijn, lijkt me:

(Met dank aan Eelco)

Link

Terug in de tijd (deel 2)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op: Terug in de tijd (deel 1), uit een map met oude schrijfsels die ik tijdens het opruimen vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

3 December 2005 – Kippenvel

Ik heb mijn vader aan de telefoon en hij zegt dat ik beter even kan gaan zitten. Dan, alsof het hem ineens te binnen schiet, vraagt hij hoe het met Erik is.
‘Goed, maar wat wilde je vertellen?’ Ik praat hem later wel bij, want ik voel dat er iets komen gaat. Ik loop wat door de kamer, maar als mijn vader begint te praten blijf ik stokstijf staan.

‘Ik heb vanmorgen je moeder gezien.’
Ik voel kippenvel in mijn nek en op mijn armen en ik ril alsof de temperatuur in de kamer tot het vriespunt is gedaald. Maar ik ben een en al oor, want mijn moeder is toch echt al zestien jaar dood.

‘Vroeg in de ochtend, ik was net wakker,’ vervolgt mijn vader, ‘zat ze ineens naast me, op de rand van het bed.’ Ik knik geluidloos, maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Hij vertelt hoe ze naar hem zat te kijken, minutenlang voor zijn gevoel. Vredig glimlachend. Mooi, niet eng. Hij wilde haar aanraken, dat ging vanzelf, zegt hij.

Maar precies op dat moment verdween mijn moeder, net zo snel als ze gekomen was. Wat ze achter liet, volgens mijn vader, waren kringelende sliertjes rook. Het duurde een tijdje voor ook die waren opgelost.

Ik bijt op mijn lip. Het raakt me. Of het nu een droom is geweest of niet. Mijn vader komt ook even op adem. Hij weet dat ik het fijn vind dat hij dit met me deelt. Maar dan schrik ik als hij plotseling zegt:
‘Karin, ik bedenk me net… Ze zal me toch niet komen halen?’

ka08

Links

Muziek op zondag (deel 12)

Huisdichter Nico Dijkshoorn gisteren op Twitter:

‘De denkfout van Team Waylon (167 medewerkers): Naar een songfestival gaan met een lekker rechtdoor liedje, zonder franje en een goede stem en dat kapot maken met dansers die de helft van het lied hun gitaar vasthouden als een te vroeg geboren kind.’

Het ritueel in huize Karin

Dat is waar ook, we zitten al in mei en het Songfestival komt eraan. Bij mij gaan die avonden meestal als volgt:

  1. Asperges op het menu
  2. Koffie klaar
  3. Op het puntje van de bank
  4. Volhouden tot Nederland aan de beurt is
  5. Rekken en strekken
  6. De tv op de achtergrond aan en lekker wat anders gaan doen
  7. Af en toe een korte blik werpen
  8. De uitslag volgen.

Ik zoek de First Rehearsal op, waar Dijkshoorn vermoedelijk op doelde. De tweede ziet er na aanpassingen wat mij betreft aardig uit en ik vind het nummer steeds beter:

Op NPO3 zag ik gisteren een documentaire over Waylon, Willem van origine, als knap kind al muzikaal en heel gedreven. Hij is trouwens, op z’n Brabants gezegd, nog steeds ginne lillukurd.

Eerste reactie

Ik stuitte gisteren ook op een video met iemand’s eerste reactie op het nummer en optreden. Tot bijna aan het eind blijft het enigszins onduidelijk of hij het nou extreem goed of extreem slecht vindt. Toch knap, een hele video niet uit je woorden kunnen komen:

Wie niet van het Songfestival houdt (toch, Eelco?) kan altijd nog terecht bij de meestal hilarische tweets van Nico Dijkshoorn, die zoals eerder op geheel eigen wijze verslag zal doen van het ‘muziekfestival’. Zo blijft het leuk voor iedereen. Tenzij je Dijkshoorn ook niet pruimt natuurlijk. Fijne avond drie avonden, in dat geval.

Tot slot de officiële muziekvideo van Outlaw in ’EM:

Geef die jongen eens gauw een lekker slokje water.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde muziek zelf op te zoeken!)

Terug in de tijd (deel 1)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op het blog: De oude man op het balkon, waarin ik een ordner met oude schrijfsels vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

2 December 2005 – Onderbroken

Heerlijk, ik heb de hele avond voor mezelf. Zal ik in bad gaan? Alle opgenomen tv-programma’s kijken? Een spelletje doen? Of eindelijk eens vroeg naar bed?
Eerst koffie en mijn studie. Want genieten kan ik pas als ik eerst iets nuttigs heb gedaan.

Na wat lezen, typen en gewichtig op tafel tikken met mijn markeerstift, sla ik een uur later mijn boek en schrijfblok dicht. Ik rek me uit, zet de radio aan en schuif een zelfgemaakte appelbol in de oven. Die heb ik wel verdiend.

Zorgvuldig kies ik een zakje uit de theedoos en zet de waterkoker aan. Intussen ruim ik wat rommel op en nestel me dan met de thee en bladerdeegbol op de bank. Ik schop mijn schoenen uit en pak Het boek Dina van Herbjørg Wassmo van tafel.
Ik sla het open en schuif de boekenlegger optimistisch vijftig bladzijden vooruit. Zoveel hoop ik te lezen.

Fijn. Rust. Alleen met mijn boek. Dan gaat de telefoon. Ik aarzel. En stop de boekenlegger weer op de oude plek terug.
‘Hier met je vader.’
‘Hé, pa.’
Die belt natuurlijk om te informeren naar Erik. Ik sta op het punt om te vertellen over de medicijnen en de nieuwe test. Maar dat blijkt even te moeten wachten, want mijn vader zegt:
‘Luister, dit geloof je niet. Wat ik nu toch weer heb meegemaakt!’

ka08

(Wordt vervolgd)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde boeken zelf op te zoeken!)

Daily Walk – De fontein

Kleine fontein in het park

Of ik nog even mee een rondje park ga doen, vraagt Erik. Het is met 16 graden en een zacht zonnetje best lekker en we kijken naar de voetballende jongeren en spelende kinderen. We volgen de eenden, kippen en kuikentjes en blijven op de brug staan en turen naar het water.

Wat is dat?

En dan zien we het ineens.

Onder de fontein

Een nest onder een paraplu van kletterend water, hoe slim!
‘En wat is het?’ vraagt Erik die me overhoort nadat hij al weken geduldig de namen van watervogels heeft herhaald en ik ze tot voor kort niet kon onthouden. Even denken, een waterhoen heeft een rode snavel. De fuut heeft een kuifje.
‘Dit is een meerkoet,’ zeg ik. Een genietende meerkoet.

En ik, ondanks alles, of juist vanwege alles (de kwetsbaarheid van het leven, red.) geniet ook.

Link

De oude man op het balkon

Afbeelding Canva

Ik ben dus bezig spullen uit te zoeken en kamers op te ruimen. Lekker weg met al die zooi. Boeken, tijdschriften, stempels. Een analoog fototoestel van mijn vader, niks zeggende foto’s, papieren, verdorde planten. Hee, een roze ordner met oude schrijfsels, die neem ik mee naar de woonkamer. Ik leg ’m op tafel en ga koffie zetten. Als ik me er daarna mee op de bank nestel, kijk ik even naar buiten en zie hem weer op de hoek van de straat. De oude man op het balkon. Ik neem een paar slokjes koffie terwijl ik hem observeer.

Eenzaam

Hij staat daar vaak en ik hoop dat hij zich al rondkijkend vermaakt. Ik kan me vergissen, maar hij oogt de laatste tijd een beetje eenzaam. Maar gaat mij dat eigenlijk wel wat aan?

De oude man op het balkon

Een oprechte interesse in ouderen is pas gegroeid sinds mijn eigen jaren zijn gaan tellen. Sinds ik lieve mensen in een verzorgingshuis heb ontmoet en mijn vader er niet meer is. In gedachten groet ik de heer op het hoekje en ga zitten met de map vol schrijfsels op mijn schoot.
Oh, wat toevallig, een blog over mijn vader! Meerdere zelfs. Ik kijk naar de datum: 2005. Ik herinner me dat hij de teksten enthousiast rondbazuinde en af en toe op zijn Brabants informeerde of ik ‘nog nieuwe stukskes’ over hem had.

Contact

Ik haal twee blogjes uit de map en ga ze hier vastleggen. Stel je voor dat hij nog dingen meekrijgt. In dat geval, pa, waak je dan over sommigen van ons? Doe je daar de groeten? Of stuur je iets hartverwarmend leuks naar dat balkon op de hoek? Dan zorg ik volgende keer voor een vriendelijk knikje en wellicht een praatje met die meneer. Als het bemoeienis is, geef me dan alsjeblieft een teken. Weet je wat? Stuur me in dat geval iets als een eh… mooie, blauwe veer.*

– (*De grapjes van mijn vader kennende zit daar straks nog een hele duif aan vast)

(Wordt vervolgd)

Link

Minimalisme gaat niet alleen over spullen

Paardenbloem

Op die gebaksbordjes van laatst kom ik nog terug. Ik geef het toe: als ik echt wil minimaliseren, heb ik nog een weg te gaan en valt er nog aardig wat weg te mieteren. Maar bewustwording is ook een mooi streven en gezelligheid staat bij mij nog steeds hoger op de ranglijst dan kaal en kil. Ik ken zo’n huis met weinig meubels en dingen om naar te kijken, waarin je je afvraagt waar de nog uit te pakken dozen staan. En waarin je opgelucht ademhaalt als er toch nog een kat behaaglijk voorbij komt spinnen. Arm beest.

Pa

Ik besef ineens dat mijn vader een goed voorbeeld was van minder is meer. Toen we bij zijn laatste verhuizing het huis leeghaalden, viel pas echt op hoe zorgvuldig hij belangrijke spullen bewaard had en hoe gemakkelijk hij van andere altijd afstand had gedaan. Er was geen voorwerp teveel. Als je bij hem een pen nodig had, lag die waar die moest liggen: gewoon op z’n vaste plek. Probeerde je hem te verblijden met cadeautjes, was zijn eerste vraag: ‘En waar moet ik dat allemaal laten?’
Overdreven, vonden wij destijds. Nu terugkijkend, herinner ik me dat die – wellicht íets te strakke – organisatie hem rust gaf.

Someday wordt Today

Maar het draait volgens de aanhangers van het Minimalisme niet alleen om minder spullen en meer rust. Ook belangrijk is hoe je je aandacht verdeelt en waar je je kostbare tijd aan besteedt. Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, al eerder genoemd als The Minimalists, hebben naast een interessante podcast sinds kort ook een geweldige en duidelijke serie korte video’s, genaamd Simples.

Aflevering 1 duurt maar twee en een halve minuut en gaat over onze wensen en doelen. Die we ècht ooit nog eens van plan zijn te vervullen en bereiken. Someday.

(Wordt vervolgd)

Links