Rode boom voor gerechtsgebouw Breda

Rode boom

Het kunstwerk voor het nieuwe gerechtsgebouw in Breda wordt zowel omarmd als afstotelijk genoemd. Je houdt ervan of je vindt het lelijk. Apart is de rode boom zeker.
Hij is zo’n tien meter hoog en aan de uiteinden van de takken hangen maskers die voor de verschillende culturen staan.

Volgens de site van de gemeente draagt het kunstwerk de naam La Source (De Bron).

‘De boom en het bassin, waarin de boom staat, vormen samen de fontein en nodigen uit voor een moment van overdenking.’

Yoors is een verademing

Ik postte bovenstaande foto eerder al op blogmedium Yoors, een aangenaam verfrissend social media-gebeuren vanwege de uitermate positieve insteek. Een site waar iedereen zijn of haar ding kan doen en respectvol met elkaar omgaat.

Wat overigens niet wil zeggen dat er geen eerlijke meningen worden geventileerd. Toen mijn foto er werd uitgelicht (waarvoor dank), kwamen er leuke reacties op mijn vraag: Mooi, of niet? En die waren net zo divers als de maskers in de boom.

Links

Zoekplaatje

Zoekplaatje

Eigenlijk is de bovenste foto een zoekplaatje. Er staat iets op wat er ‘niet thuishoort’, al voelt het zich er thuis. We zien het steeds vaker. Soms is het alleen, af en toe met twee en een enkele keer met drie tegelijk.

Dichterbij

Jammer dat mijn telefoon geen optische zoom heeft. Ik durfde wel dichterbij, maar jaagde het daarmee weg. Raar maar waar, het was banger dan ik en dat mag een wonder heten.

Een uitsnede dan maar. Linksonder zit het hij.

Zoekplaatje deel 2

Lijkt ie klein, de rat? Dan ligt dat wederom aan mijn camera. Hij was zeker zo groot als mijn schoen. Goed, dat is maar een maatje 36 en de voet ernaast zetten om secuur te meten is er niet van gekomen, maar het zou ook best een maat 40 kunnen zijn.
En ’s nachts in mijn droom nog groter.

Pluimstaartje

De rattenstaart lag verborgen in het struikgewas en heel eerlijk gezegd vond ik z’n koppie best lief. Dat bevestigt het vermoeden dat mijn toch vrij ernstige fobie voor muizen en ratten zich, behalve in de snelle bewegingen, vooral in die vieze, gluiperige staart concentreert.

Het zou schelen als muizen een pluimstaartje hadden en zouden hupsen als een vogeltje. En als ratten terug het water inspringen als een kikker. En liefst in dat water blijven en niet steeds sneaky met de familie de richting van het wandelpad op sluipen.

Het zou schelen als mijn dromen verstoken zouden blijven van knaagdieren. En ik overdag niet al nieuwsgierig ben naar hoeveel we er vanavond weer tegelijk zullen zien.

Melding

@Breda, lezen jullie mee? Mijn foto op Twitter laatst, van die gedumpte wasmachine in de singel? Dat apparaat hebben jullie er vervolgens netjes uitgevist, evenals een stoel. Doen jullie ook iets aan ratten? Als wij er al drie tegelijk zien, zijn het er vast een heleboel.

Link

Muziek op zondag (deel 18)

Luisteren

Een duo dat bij elkaar kwam voor de muziek van een autoreclame. Nadat kijkers tijdens die korte commercial massaal op zoek gingen naar de muzikale makers, ging het balletje rollen.

HAEVN

We hebben het over de mannen van HAEVN. Man, man, wat mooi.
Wat? Die ogen? Zeker, die ook. Maar ik heb het vooral over het nummer Other Side of Sea. Op YouTube is één van de vele lovende reacties:

‘Perfection, always touching the depths of the soul.’

Daar kan ik me helemaal in vinden. Mijn advies: oortjes in, volume omhoog, video op groot en koppen dicht:


Links

Kun je een vinger laten groeien?

Emoji Me

Tijd voor een leuk experiment. Kun je een vinger laten groeien?

Ga weg! Wat?!

Ik heb onderstaande foto met uitleg al eens op Facebook geplaatst en iemand weigerde het testje omdat het gewoon niet kàn. Een ander ging uiteindelijk overstag, stond verbaasd, maar wilde het ook niet geloven.

Ik heb het experiment uit boeken en video’s van onder andere spiritueel auteur Jack Canfield en chiropractor Frank Kinslow en alles wat ik weet is dat het te maken heeft met aandacht en energie.

Groei, vinger, groei!

Oké, daar gaan we:

  • Kijk naar de binnenkant van je polsen. Daar zie je een of meer lijnen over de breedte lopen, waar de pols eindigt en de hand begint. Gevonden?
  • Leg nu de polsen tegen elkaar met de lijnen precies op dezelfde hoogte en houd de handen als in een bidpositie. Geen zorgen, we gaan niet bidden.

Growing Finger

  • Kijk naar je twee middelvingers. Welke is korter? Kies die vinger; als ze even lang zijn, kies je zelf een middelvinger.
  • Haal de handen van elkaar en houd je hand met de kortere middelvinger voor je.
  • Kijk ernaar en concentreer je. Zeg één keer in jezelf terwijl je alle aandacht op de middelvinger houdt: ‘Deze vinger wordt langer.’ Houd die aandacht even vast. En nog even. Kinslow heeft het over een minuut, maar van ongeduldige Karin mag het ook iets korter.
  • Leg dan de handen weer tegen elkaar zoals op de foto, met de horizontale pols-lijnen weer precies op dezelfde hoogte. Tada! Een wondertje. Bij mij werkt het echt elke keer!

En bij jou?

(Met dank aan Canfield en Kinslow. Volgens eerstgenoemde moeten mannen nu niet teveel gaan hopen!)

Emoji Me

Links

Terug in de tijd (deel 4)

Deze week nemen we afscheid van een buur(t)man. Pas geleden deden we dat ook van een buur(t)vrouw, 52 werd ze maar. Beiden hoorden bij onze wijk en het voelt vreemd dat we hen er niet meer zullen zien.

Ik herinner me dat ik ooit iets over de vrouw heb geschreven en hoewel ze geen gemakkelijk leven heeft gehad en het beschrevene kenmerkend voor haar was, had ze natuurlijk ook een andere kant. Desalniettemin:

19 April 2006 – De sombere vrouw


Portret1

Ik zie haar regelmatig, de sombere vrouw. Ze is nog jong, in elk geval jonger dan ik, al zegt dat ook niet alles meer. Haar hoofd is meestal gebogen, staat nooit fier rechtop. Ze heeft het zwaar, telkens als ik haar tegenkom.

En heeft ze het niet zwaar, dan is ze wel boos. Het weer zit niet mee, de postbode is te laat, haar man is vervelend of haar kind zwerft op straat. Haar longen zijn niet goed en haar hart staat op het punt van begeven. Haar enkels houden vocht vast en haar nagels breken zo af.

De zon schijnt nu, maar straks is er weer regen. Het is koud en haar oude stiefvader ligt op sterven. Maar de man knapt wonder boven wonder op en nu heeft ze het nog zwaarder, want wie rekende daar nog op?

‘Goedemorgen, Wanda!’ glimlach ik haar zo mogelijk nog breder toe vandaag. Ze antwoordt zacht mompelend en haar schouders hangen naar beneden.
‘Eindelijk een lekker zonnetje, hè?’ gooi ik er bovenop omdat ik het niet kan laten.
‘Ja, maar dat duurt hier nooit lang,’ zegt ze terwijl ze misprijzend naar de kleine wolkjes tuurt.
‘Dan genieten we er nu maar even extra van,’ roep ik achterom. Volgende keer krijgt ze weer een meelevend knikje en een luisterend oor. Maar vandaag even niet. Vandaag wandel ik door.


Rust in vrede, W.
(Naam aangepast)

Muziek op zondag (deel 17)

Gisteren overleed een buurman met wie Erik en ik goed contact hadden en de buurt zal niet hetzelfde zijn zonder hem. Hij was iemand die alles uit het leven probeerde te halen en toevallig had ik voor vandaag een nummer en video klaarliggen met een prachtige tekst over de noodzaak om het leven te koesteren.

Zoetsappig

Dat nummer kwam afgelopen week op mijn pad en ik vind het mooi. Maar altijd als ik meer van de betreffende zanger hoor, dan vind ik het geheel ondanks de geweldige teksten en prachtige stem te zoet. Dus schoof ik het toch terzijde en plaats ik het als bonus bij de links onder dit blog.

Mandoline Orange

Welk nummer wordt het vandaag dan wèl?
De mooie song van een band die door mijn goede vriendin Spotify werd voorgeschoteld toen ik gewoon wat aan het neuzen was in voor mij onbekend materiaal.

Die onbeweeglijke muzikanten? Die komen nog tot leven, al is het maar even:

De buur(t)man had eigenlijk ook een Heart of Gold. Rust zacht, lieve U.


Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van Bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de besproken muziek zelf op te zoeken!)

Koken uit: De vegarevolutie

Soms pakt een offday goed uit.
Zo tank ik vandaag even bij met een lekker kopje thee en een paar opgenomen tv-programma’s waar ik anders niet aan toekom. En besluit ik daarna om eindelijk eens wat met mijn bibliotheekboeken te gaan doen.

Banaan-havermoutkoekjes

Ik open De vegarevolutie van Lisa Steltenpool en begin met haar Minipowerkoekjes to-go. To-go? Ik ga nergens naartoe, maar ik neem aan dat ik ze thuis ook wel weggeknaagd krijg. Ook ben ik niet vegan of vegetarisch, maar ik houd wel van lekkere recepten uit die hoek. Voor min of meer gezonde koekjes kun je me trouwens altijd wakker maken.

Ik blijk alles gewoon in huis te hebben, dus prak ik een banaan en meng die met notenpasta, havermout, extra pure chocolade en rozijnen. Een snufje zout en uit eigen beweging – hoe creatief – een druppeltje ahornsiroop. Hup, de oven in met die bruine hoopjes, want ik ben benieuwd.

Banaan-havermoutkoekjes uit De Vegarevolutie

Een kwartier later grijp ik vastbesloten in het proces van afkoelen in en proef één koekje. Een half uurtje verder is de helft al op. Niet van dat ene koekje, maar van de hele stapel. Minipowerkoekjes to-go? Het blijken de lekkerste thuisblijfkoekjes tijdens een offday. Die Lisa Steltenpool. Dank je wel.

Òp naar haar Banaan-walnotenpancakes. En haar Gegrilde-paprika-pestotosti. Of haar Quinoasalade met avocado en pistache. En anders wel de Gekruide linzensoep met pompoen en kokosroom.

Òp naar de bieb-app om dit boek even drie weken te verlengen. En wellicht òp naar de goed bewaarde boekenbon in mijn bureaula.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van Bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om het genoemde boek zelf op te zoeken!)