Daily walk – Allemaal een naam

Hoe het met de Canadese gansjes gaat? Goed! Ze worden al groot.
Toen ik door de knieën ging voor een foto en even door mijn oogharen tuurde, leek het ineens een veld vol krioelende ratten. Wat zal ik fijn dromen straks.

Mijn keuze gemaakt

Je zal ze allemaal uit elkaar moeten zien te houden; dit is nog maar een deel van de groep. En toch heeft er vanavond eentje mijn hart gestolen:

Kleine gansjes worden groot

Link

Daily Walk – Het magische buitenleven

Wat is er dicht bij huis toch veel moois te vinden. Zoals de Fuut in een nest op het water:

Fuut op nest in het water

Meestal ziet Erik de leuke dingen het eerst, maar als het op genieten aankomt, zou ik zomaar kunnen winnen.

Met dank aan de haptonoom

Ooit had ik er allemaal geen oog voor. Als ik eens per ongeluk in de natuur belandde, vroeg ik me meteen verveeld af of er geen leuke winkels in de buurt waren. Of een gezellige kroeg.

Vraag me niet hoe, maar sinds ik in een ver verleden de wonderlijke wereld der haptonomie kort heb betreden, ben ik dat helemaal anders gaan ervaren. Geen idee hoe de ‘leer der aanraking’ te rijmen viel met het feit dat ik daarna mijn geluk niet op kon in een simpele berm waar ogenschijnlijk niks anders gebeurde dan een zuchtje wind door enkele grassprietjes. Ik denk dat ik het met mezelf en mijn omgeving had leren vinden. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor, ja. Magie is sindsdien overal.

In de rij

Maar dit weekend was ik niet de enige die kirrend over de leuning van een brugje in het park hing:

Canadese gansjes in de rij

Ah, hoe lief. Dankzij Erik weet ik dat het Canadese gansjes zijn en daar houd ik ook van. Dat de gezellige benenstrekmomenten nog een beetje leerzaam zijn ook, bedoel ik.

Canadese gansjes op het droge

Leve het mooie weer. Wanneer gaan we weer?

Links

Daily Walk – De fontein

Kleine fontein in het park

Of ik nog even mee een rondje park ga doen, vraagt Erik. Het is met 16 graden en een zacht zonnetje best lekker en we kijken naar de voetballende jongeren en spelende kinderen. We volgen de eenden, kippen en kuikentjes en blijven op de brug staan en turen naar het water.

Wat is dat?

En dan zien we het ineens.

Onder de fontein

Een nest onder een paraplu van kletterend water, hoe slim!
‘En wat is het?’ vraagt Erik die me overhoort nadat hij al weken geduldig de namen van watervogels heeft herhaald en ik ze tot voor kort niet kon onthouden. Even denken, een waterhoen heeft een rode snavel. De fuut heeft een kuifje.
‘Dit is een meerkoet,’ zeg ik. Een genietende meerkoet.

En ik, ondanks alles, of juist vanwege alles (de kwetsbaarheid van het leven, red.) geniet ook.

Link

Daily Walk – Ontspanning

Wat een heerlijke dag gisteren. Door de warmte leek iedereen zijn kans te grijpen om het even wat rustiger aan te doen. Zo hadden we in het park overdag de gezellige groepjes, de lui liggende boeklezer en de eenzame overdenker.

Park - De Boeklezer en De Denker

’s Avonds was het park de locatie voor verboden barbecues en hangmatje, boompje, beestje.

Huisje, boompje, beestje

En ik, ik had ineens een hernieuwde drijfveer voor mijn toch al fijne wandelingetjes.

Plezier met Pokémon Go

Al een week of twee zag ik weer veel onbekende jongeren op hun telefoon staren in ons kleine straatje, hangend op hun fiets of half leunend op een skateboard. ‘Pokémon, zeker?’ vroeg ik terwijl mijn hart een sprongetje maakte. Ik had gelijk. Blijkbaar was er in onze buurt opnieuw een virtuele stop waar iets voor het spel te halen viel.

Enthousiast dacht ik terug aan twee jaar geleden toen ik ook deelnam aan de hype. Tot dan kende ik die rare Pokémons niet echt; het had me in mijn jongere jaren nooit geboeid. Maar het is nooit te laat en zo kreeg de game me in 2016 te pakken. Ik koester alsnog kinderlijk fijne herinneringen aan die mooie zomer waarin ik veel op pad ging en ook een paar heerlijke avonden op een bankje in het park doorbracht met voormalig stiefzoon Sem.

165 Kilometer beestjes vangen

Toch eens op mijn iPhone kijken, dacht ik gisteravond, zoekend naar de app. Hij bleek er nog op te staan en ik zag een jonger, digitaal alter ego met lievelingsbeestje Eevee op de schouder. Ga je mee, Eevee, zei ik overdreven articulerend tegen het scherm dat niet antwoordde. (*Slaat nog net niet op de bovenbenen*) Gaat ie mee? Ja? Gaat ie mee? 

Ik snuffelde in het menu en herinnerde me een van de leukste opties: door in het echte leven afstanden te lopen kon en kun je eieren uitbroeden, met al dan niet zeldzame monstertjes tot gevolg. Verbaasd zag ik dat de kilometerteller destijds op 165,5 was blijven staan. Wow. En tegen de losers die me toen voor gek verklaarden: spelenderwijs, ja! Nog één goede zomer en ik doe mijn avatar atletisch eer aan.

Pokémon Go

Óp naar level 22! Kijk toch eens wat ik onderweg zoal tegenkom. Zie toch eens hoe lief:

Pokémon Go

Kippig koekeloeren

Het valt alleen niet mee, dat getuur op het kleine telefoonscherm. Ik vertik het om mijn leesbril mee te nemen, ik ben daar gek. Op het puntje van mijn neus zeker, om nog een beetje te zien waar ik loop en enigszins veilig rond te hobbelen. De telefoon trilt wel als Eevee en mijn alter ego iets vinden en dan tik, mep en schuif ik gewoon in het wilde weg op dat mobieltje. Zo vang en verzamel ik een vredelievend leger bij elkaar, toch weer helemaal in de ban en onder de indruk. Afgelopen nacht heb ik zelfs over Eevee gedroomd, op dit moment mijn enige Pokémonvriend(in). Waar ik ging, ging Eevee. (*Slaat op de bovenbenen*) Gaat ie mee dan? Ja? Gaat ie mee? 

Links

Daily Walk – De Brug der Liefde en Café Bar Spinola

De Brug der Liefde

Aan het hek van de Hoge Brug in het gezellige centrum van Breda glimmen de liefdesslotjes je tegemoet. Hoe mooi. Liefde overwint alles.

Hoewel de echte Spinola wel degelijk met een oorlog te maken had, is Spinola hier een gezellig café in de boot op de achtergrond. Nog wel, tenminste. Want na decennia lang een vertrouwd beeld bij de haven te zijn geweest, is de bar recentelijk verkocht.

Aan alles komt een eind. Ook aan de liefde? Nou ja, die slotjes gaan waarschijnlijk niet meer open. Er heerst alleen instortingsgevaar.

Links

De regenboog

Fontein Valkenberg Breda

Omdat de zon vanmiddag zo lekker scheen, besloot ik een rondje te gaan lopen. Telefoon in mijn broekzak, oortjes in, podcast aan en lekker luisterend om me heen kijken zonder ergens aan te denken. Ik houd ervan.

De zon verlichtte de waterstralen van de fontein in het park en ik werd er net als veel anderen naartoe getrokken.

Fontein Valkenberg Breda

Ik was ook niet de enige met de camera van de telefoon in de hand, al probeerde ik meer te kijken dan te klikken. Genietend vervolgde ik mijn ronde en ik werd zoals vaker overvallen door een geluksgevoel. Niks zo fijn als het met jezelf en je omgeving te kunnen vinden.

Op de terugweg, aan de andere kant van de vijver, slaakte ik een zuchtje en mompelde een dank je wel. Geen idee aan wie. Het universum, denk ik.
Een bedankje voor deze fijne dag. Voor de verwarmende zon. De ontluikende lente. En vooral voor de vermoedelijk gelukbrengende regenboog.

Regenboog Fontein Valkenberg Breda

Tot morgen, mooie wereld. Dan kom ik weer kijken.

Link

Weekend: thee en Netflix

Krokusjes in het park

Wat een verschil met de sneeuw van vorige week en wat hoopvol en vrolijk, al dat nieuwe leven in het park. Fijn om eerst even een frisse neus te halen en de benen te strekken op zondagmiddag, anders heb ik toch geen rust voor een boek. Of nog ontspannender: iets leuks op tv.

Netflix

Ik zag gisteren ineens een gezellige serie tussen de titels op Netflix staan: Poh & Co. Twee seizoenen waarin actieve Poh Ling Yeow, bekend van onder andere het kookprogramma Masterchef Australië, op een vrolijke en inspirerende manier kookt; boerderijen, huizen en bedrijven bezoekt; familie ontvangt; kunst creëert; met vrienden op een boerenmarkt staat en met haar man aan een groot moestuinproject begint.

Poh & co op Netflix

Zo zat ik een fijne zondagmiddag te beleven, met een kop thee en een notitieblok bij de hand. Lekker meeschrijven bij een grappig verkoudheidsrecept:

Gooi wat ongepelde, maar schone stukken gember in een vijzel en stamp ze een beetje fijn. Laat de stukjes minimaal tien minuten in een pannetje water koken, voeg wat suiker toe en een ei. Giet de ‘thee’ in een mok.

Mijn verwarmende thee van dat moment: een glas kokend water met daarin een zakje citroenmelisse, een stukje gedroogde sinaasappelschil en een kwart theelepeltje gemberpoeder. Lekker, man.

Buut vrij

En al nippend en genietend, leefde ik mee met Poh en Co en al hun plannen en probeersels. Op Poh’s wensenlijstje staan nog kippen voor in de tuin. Kijk, ook daar kan ik me in vinden. Ik had ‘de mijne’ even daarvoor in het park nog verstoppertje zien spelen.

Hide and Seek

Ik vind het nu al jammer dat Poh & Co straks afgelopen is. Maar met een schuin oog zag ik gelukkig dat Netflix nog vergelijkbaar leuks heeft, namelijk een serie met BBC-man Monty Don: Big Dreams, Small Spaces. Óp naar het volgende weekend!

Wat heb jíj eigenlijk gedaan?

Links