Daily walk – Het regenboogpad

Regenboogpad

Ik noemde het vorige week geopende regenboogpad in het park al even. Hier is het. Tada!

Bewustwording en acceptatie

De vrolijke kleuren zijn aangebracht om gesprekken op gang te brengen en bewustwording en acceptatie te bevorderen. Van wat en wie? Bewustwording van het feit dat we allemaal gelijk zijn en dat iedereen er mag zijn, niet alleen op dat dertien meter lange pad. Acceptatie van onder andere hetero’s, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders. Zij hebben geen ziekte en behoeven geen genezing. Dat brengt me wel tot een andere groep die met de nek wordt aangekeken.

Een extra veeg baan

Omdat ik een ontploft topic op Twitter volg, stel ik voor dat we nogmaals de verfkwast ter hand nemen en er ook een dikverdiende (loon)strook voor de arbeidsbeperkte medemens zoals de werkende Wajongers aan toevoegen. Ook zij zijn gelijkwaardig aan de geluksvogels die gezond zijn, maar ervaren dat niet zo en voelen zich in de kou gezet.

Welke kleur, jongens (en meisjes)? Ja, die van de VVD valt af.

Links

Zoekplaatje

Zoekplaatje

Eigenlijk is de bovenste foto een zoekplaatje. Er staat iets op wat er ‘niet thuishoort’, al voelt het zich er thuis. We zien het steeds vaker. Soms is het alleen, af en toe met twee en een enkele keer met drie tegelijk.

Dichterbij

Jammer dat mijn telefoon geen optische zoom heeft. Ik durfde wel dichterbij, maar jaagde het daarmee weg. Raar maar waar, het was banger dan ik en dat mag een wonder heten.

Een uitsnede dan maar. Linksonder zit het hij.

Zoekplaatje deel 2

Lijkt ie klein, de rat? Dan ligt dat wederom aan mijn camera. Hij was zeker zo groot als mijn schoen. Goed, dat is maar een maatje 36 en de voet ernaast zetten om secuur te meten is er niet van gekomen, maar het zou ook best een maat 40 kunnen zijn.
En ’s nachts in mijn droom nog groter.

Pluimstaartje

De rattenstaart lag verborgen in het struikgewas en heel eerlijk gezegd vond ik z’n koppie best lief. Dat bevestigt het vermoeden dat mijn toch vrij ernstige fobie voor muizen en ratten zich, behalve in de snelle bewegingen, vooral in die vieze, gluiperige staart concentreert.

Het zou schelen als muizen een pluimstaartje hadden en zouden hupsen als een vogeltje. En als ratten terug het water inspringen als een kikker. En liefst in dat water blijven en niet steeds sneaky met de familie de richting van het wandelpad op sluipen.

Het zou schelen als mijn dromen verstoken zouden blijven van knaagdieren. En ik overdag niet al nieuwsgierig ben naar hoeveel we er vanavond weer tegelijk zullen zien.

Melding

@Breda, lezen jullie mee? Mijn foto op Twitter laatst, van die gedumpte wasmachine in de singel? Dat apparaat hebben jullie er vervolgens netjes uitgevist, evenals een stoel. Doen jullie ook iets aan ratten? Als wij er al drie tegelijk zien, zijn het er vast een heleboel.

Link

Meneer Meneer

Straattekening

(Dit is een vervolg op het blog: Terug in de tijd (deel 3))

Dakloos

We kennen hem nu bijna dertien jaar, de dakloze man met de vlotte babbel, charme ondanks alles, maar ook een andere kant. We weten zijn voornaam, maar noemen hem nog steeds Meneer Meneer, omdat hij in de begintijd telkens met grote passen op Erik kwam afgelopen, Meneer, Meneer zeggend, met vragende handpalm naar boven gericht.

EuroZentjess

Sinds die tijd maken we af en toe een praatje, informeert hij naar Erik’s gezondheid, geven we een enkele keer een kleinigheid of krijgt hij van Erik een sigaret. Soms zien we hem maanden niet, dan ineens loopt hij weer gejaagd rond of rijdt hij op telkens weer een andere fiets. Elke dag is het verhaal hetzelfde, hij heeft nog een paar eurocentjes nodig voor de nachtopvang (c.q. drugs, drank of gokautomaat) en als iemand bereid is te geven, dan groeien de benodigde EuroZentjess ter plekke naar één euro zeventig of twee euro dertig, door Meneer Meneer zorgvuldig in verkleinwoordjes uitgesproken.

Vaak weet hij dat hij niks krijgt: ‘Ja, ik weet het, we slaan een keertje over, maar hoe gaat het met u?’, of vertelt hij dat hij blij is omdat er goede opvang is geregeld, waar we later nooit meer iets over horen. ‘Vandaag is een goede dag. Ik heb alleen nog twintig eurozentjess nodig.’

Tandenloos en mager

Jarenlang zag hij er redelijk verzorgd uit met een stralend gebit, maar nu is hij tandenloos en wordt hij zo mager dat zijn broek door een elastiek omhoog gehouden moet worden.
Hij geeft nooit een hand, maar een zachtaardige boks met zijn vuist of elleboog. En tijdens zo’n moment schrikken we de laatste tijd van de lege blik in zijn ogen. Maar toch is het niet Meneer Meneer waar we ons zorgen om maken. Het is wat het is en hij heeft zijn babbel mee. Hij staat zijn mannetje en komt voor zichzelf op.

Emoji Me

De man met de deken

Behalve Meneer Meneer lopen er nog andere dakloze mannen in de omgeving rond, de meeste kennen we van gezicht. Maar er is een nieuwe, waar ook wij, net als anderen, in eerste instantie met een boog omheen liepen. De aanblik is echter zo triest, dat het ons niet meer lukt om weg te kijken. Een broodje geven en onszelf de vraag stellen of we daarmee iets in stand houden, is niet meer toereikend. We willen echt niet arrogant zijn. Of naïef.

Maar we kunnen er onze ogen niet voor sluiten en moeten iets doen. De grote vraag is alleen wàt. Rondbellen misschien.

(Wordt vervolgd)

Link

Terug in de tijd (deel 3)

Straattekening

(Er speelt iets in onze omgeving waar zowel beste vriend Erik als ik bezorgd om zijn. Eerst even terug in de tijd, toen ik er voor het eerst over schreef).

13 november 2005 – Leuk

Een tijdje geleden maken Erik en ik een avondwandeling. Onderweg spreekt een man ons aan. Hij vertelt dat we hem eerder zo goed hebben geholpen en dat hij dat nooit zal vergeten. Hij komt me vaag bekend voor. Vriendelijk schudt hij ons de hand en laat doorschemeren dat een paar euro’s hem heel blij zouden maken.

Erik zegt dat hij een broodje kan krijgen, maar geen geld. Jammer, dat had hij liever, merken we. Maar dan wil hij wel een Whopper. Die kost drie euro, weet hij ons te vertellen.
We steken over naar een hamburgerzaak en halen een Whopper. De man pakt het warme broodje dankbaar aan en zegt dat hij ons rijkelijk zal belonen. In de lucht schrijft hij met zijn vinger een handtekening onder die belofte. We nemen afscheid in vele talen en mijn vriend en ik vervolgen ons rondje.

Even later komen we de man weer tegen. Hij doet of hij ons niet ziet.
‘Heeft het gesmaakt?’ vraagt Erik.
‘Jazeker,’ zegt de kerel dan toch en vervolgt: ‘Weet je wat ook leuk is?’

‘Nou?’ zeggen wij.
‘Ik lust wel een cola. Die kost één euro vijftig.’

(Wordt vervolgd)

Daily walk – Rozengeur en mijmerij

Rozengevel

Lekker gevels kijken tijdens mijn avondwandelingetje. Prachtig, hier houd ik van.
Het is bijna jammer dat ik nooit heb willen trouwen, want anders had ik dat zeker in een tuin vol rozenbogen gedaan.

Sneeuw van rozenblaadjes

Zelfs de uitgedwarrelde blaadjes op de grond vind ik gezellig. En dan die gelukzalige geur van deze zachtroze, zijdeachtige beauty’s! Daar zou ik wel een etherische olie van willen hebben. Nou ja, die ìs er. Maar wil je een ècht zuivere, volledig natuurlijke rozenolie, dan kun je diep in de buidel tasten.

Eerst nog maar eens een paar gratis rondjes lopen met de neusgaten gretig open.

Link

  • Etherische rozenolie bij Bol.com (Het merk Primavera ken ik niet en voor mij komt dan alleen de olie van Chi in aanmerking. Het ene product is een soort rozenwater en kijk eens naar het flesje van 2,5 ml: kassa!)
(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde olie zelf op te zoeken, of – in dit geval – voor een goedkoper alternatief te kiezen).