Minimalisme gaat niet alleen over spullen

Paardenbloem

Op die gebaksbordjes van laatst kom ik nog terug. Ik geef het toe: als ik echt wil minimaliseren, heb ik nog een weg te gaan en valt er nog aardig wat weg te mieteren. Maar bewustwording is ook een mooi streven en gezelligheid staat bij mij nog steeds hoger op de ranglijst dan kaal en kil. Ik ken zo’n huis met weinig meubels en dingen om naar te kijken, waarin je je afvraagt waar de nog uit te pakken dozen staan. En waarin je opgelucht ademhaalt als er toch nog een kat behaaglijk voorbij komt spinnen. Arm beest.

Pa

Ik besef ineens dat mijn vader een goed voorbeeld was van minder is meer. Toen we bij zijn laatste verhuizing het huis leeghaalden, viel pas echt op hoe zorgvuldig hij belangrijke spullen bewaard had en hoe gemakkelijk hij van andere altijd afstand had gedaan. Er was geen voorwerp teveel. Als je bij hem een pen nodig had, lag die waar die moest liggen: gewoon op z’n vaste plek. Probeerde je hem te verblijden met cadeautjes, was zijn eerste vraag: ‘En waar moet ik dat allemaal laten?’
Overdreven, vonden wij destijds. Nu terugkijkend, herinner ik me dat die – wellicht íets te strakke – organisatie hem rust gaf.

Someday wordt Today

Maar het draait volgens de aanhangers van het Minimalisme niet alleen om minder spullen en meer rust. Ook belangrijk is hoe je je aandacht verdeelt en waar je je kostbare tijd aan besteedt. Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, al eerder genoemd als The Minimalists, hebben naast een interessante podcast sinds kort ook een geweldige en duidelijke serie korte video’s, genaamd Simples.

Aflevering 1 duurt maar twee en een halve minuut en gaat over onze wensen en doelen. Die we ècht ooit nog eens van plan zijn te vervullen en bereiken. Someday.

(Wordt vervolgd)

Links

 

Muziek op zondag (deel 11)

Gisteren ontving ik een mailtje van Spotify. Kijk, dan heb je mijn aandacht:

Schermafdruk Spotify

Er blijkt een handige optie toegevoegd:

Schermafdruk Spotify

Handig! Normaal gesproken ga ik in de app altijd naar het onderdeel Bladeren om daar vervolgens door oneindig veel nieuw verschenen cd’s en bijbehorende albumhoezen te scrollen.

Bingo

Met de aangeprezen Release Radar was het echter meteen raak toen Isaac Gracie in het luisterlijstje voorbij kwam. Dank, Spotify. Je hebt mijn keuze voor vandaag gemakkelijk gemaakt. Man, wat een mooie stem.

Oortjes in: check. Slokje koffie: check. Let’s press Play:


Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!)

 

Muziek op zondag (deel 10)

Groene appel

‘Echt een avond om eens te luisteren naar dit lied: Summer Breeze van Seals and Croft.’

Aldus @DeBeerColumnist afgelopen week op Twitter.

Ik kende het niet en noemde de naam van het zingende duo toen Erik en ik ’s avonds ontspannen in de buitenlucht vertoefden. Die zei hem niks, maar toen hij de titel van het nummer hoorde, kon hij het meteen zingen. Zelf krijg ik het luchtige lied sindsdien niet meer uit mijn kop. Of we nu met een thermoskannetje koffie in een park zitten, een avondrondje maken of bij de leukste ijsboer in de stad neerstrijken, de geurende jasmijn blíjft melodieus door mijn gedachten waaien.

Nu al een zomergevoel

Niet dat dat erg is, want ik vind het een heerlijk zomerliedje. En het zomergevoel was er deze week al. De uitstapjes met Erik, de avontuurlijke Pokémonwandelingen, de zonnige balkonmomentjes met een boek over zelfvoorzienend leven in Portugal: ze doen me nu al verlangen naar een heerlijk lange, lome zomer.

Waarom dat buiten vertoeven voor mij zo belangrijk en speciaal is, lees je later. Maar voor nu voelt alles bijna perfect. En ontbreekt alleen die riekende jasmijn nog.

(Met dank aan Nico de B.)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!).

Muziek op zondag (deel 9)

Er druppelen al een paar goede reacties binnen op mijn gehengel naar favoriete nummers en mooie muziektips (Heb jij er een? Laat het me weten!).
Vandaag de leuke tip van:

Anita

Hoi, Anita! Jij koos voor Fragile van Sting en Stevie Wonder. Wat heb je met dit nummer?
Ik vind het gewoon een mooi nummer, en de muziek van Stevie Wonder loopt als een rode draad door mijn leven. Ik heb bijvoorbeeld als meisje tijdens stijldansen op een nummer van hem de foxtrot gedanst.

Luister je veel naar muziek?
Elke dag luister ik wel naar muziek. Meestal via de radio, maar ook lekker een cd’tje in de cd-speler met een koptelefoon op… ik ben er even niet… 😉

Heb je een voorkeur voor een bepaald genre?
Niet echt. Meestal popmuziek, maar sommige klassieke muziek vind ik ook mooi of jazz. Ik houd ook van volksdansmuziek, bijvoorbeeld uit de Balkanlanden (een nalatenschap uit een ver volksdansverleden). 

Je draait dus cd’s. Maak je ook nog gebruik van muziekdiensten als Spotify en Apple Music?
Nee, Spotify of iets dergelijks gebruik ik niet.

Wil je nog iets anders kwijt?
Music was my first love van John … (?) is een nummer dat iedere muziekliefhebber wel aanspreekt?!

Lovely

Anita! Dat is John Miles en hoewel ik nu al een tijdje niet meer aan zijn parel Music heb gedacht, was dat eigenlijk mijn ‘all time favorite’. Daar kom ik nog een keer op terug.
Erik hoorde van jouw keuze en reageerde enthousiast dat Stevie Wonder’s Lately ook zo mooi is. Die plaats ik bij de links hieronder.

De keuze van Anita

Een mooie reactie bij deze uitvoering op YouTube:

‘The way Stevie sings and performs this brilliant Sting song moves me close to tears. Such sadness and beauty about the destruction of our beautiful planet.’
– Roger M.

Dank aan Anita! Binnenkort: de geweldige muziektip van François.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!)

 

De Facebook-pixel

Facebook logo

Gisteren werd bekend dat zorgverzekeraars stiekem een zogenaamde Facebook-pixel vergoeden op hun website hebben en leerden we dat als we daar naar medicijnvergoedingen en behandelaars voor wormpjes of aambeien zoeken, Facebook meeleeft en reclames voor anuskrabbertjes en zalfjes tevoorschijn tovert.

De juiste maat BH

Vandaag blijken twee verzekeraars de tracking-pixel te hebben verwijderd, maar intussen zijn veel mensen meer dan alleen bezorgd over wat we zelf aan informatie op onze Facebookprofielen delen. Zolang ik nog reclames voor kanten trouwjurken en bh’s in cup F krijg, ben ik wat dat betreft nog niet in paniek. Maar Ik heb niks te verbergen lijkt inmiddels geen toereikende gedachte meer.

Zouden we massaal zoekopdrachten kunnen gaan faken? Informatie zoeken over de builenpest en zomerzweren? Over ingeslikte aardbeiensmaakcondooms of te vroege bolletjesdiarree?

Eerst nog maar even lekker Facebooken met Koefnoen. Behalve geweldig leuk, nog het meest griezelig echt.


Links

Go your own way

We blijven even bij de muziek met Breaking News:

Mijn stiekeme wens om ooit in mijn leven Fleetwood Mac nog te zien, mèt Lindsey Buckingham, blijft hiermee onvervuld. In mijn ogen maakte Buckingham met zijn geweldige gitaarspel en specifieke zang deel uit van de magie rond de band.

Krek eender

Mogelijk mankeer ik iets aan die ogen, want in zijn vroegere jaren vond ik Lindsey vaak iets weg hebben van mijn tandarts. Of andersom. Als ik destijds video’s van Fleetwood Mac zag of tijdens het luisteren albumhoezen bekeek, vroeg ik me af of het niet weer tijd was voor de halfjaarlijkse controle. En eenmaal in die ligstoel, starend naar afleidende afbeeldingen in het plafond, dacht ik aan mijn cd’s en neuriede ik Go Your Own Way op de maat van het tikkende haakje of de zoemende boor. Die laatste heeft geen maat? Dan ken je mijn krakende kiezen nog niet.

Ja, in zijn vroegere jaren dus. Maar niet zó vroeg (tenzij de witte jas van tandarts L. onder de donkere krullen ook zo’n shirt en ketting verborg):

Ik kan alleen maar hopen dat ik in januari pas terug moet. En dat tegen die tijd vergeetachtigheid voorkomt dat ik nerveus en I’m so afraid neuriënd aan borsthaar ga liggen denken.

En jij, Go your own way, Lindsey B.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!)

Muziek op zondag (deel 8)

Een van de nummers die ik in Spotify aan mijn playlist Speciaal heb toegevoegd, is Halfway Home van Jason Mraz. Wat een heerlijk nummer om mee te zingen – dat houden we goddank privé – en wat een fijne uithaal rond 3 minuut 50.

Koppen dicht

Net als bij Angus & Julia Stone vond ik tot mijn verrassing een niet eerder gehoorde versie met een mondharmonica (sinds Bob Dylan en Bruce Springsteen een magische toevoeging wat mij betreft). Dat leuke extraatje vind je tussen de links onderaan dit blog.

Want vandaag gaan we voor deze versie en gelukkig ebt het geroezemoes weg als Mraz zijn mond opendoet:

Heb jij een leuke tip of een favoriet nummer? Laat het me weten via een reactie hieronder, het contactformulier bovenin of mijn Facebookpagina.

Volgende keer: de muziektip van Anita!

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!)

 

Muziek op zondag (deel 7)

Gisteravond zag ik de documentaire Shut Up And Sing, die laat zien wat er vanaf 2003 gebeurde rond de populaire damesband Dixie Chicks. Zangeres Natalie Maines had zich in die periode tijdens een concert uitgesproken tegen de Amerikaanse inval in Irak, het geweld en president George W. Bush. Ook liet ze weten zich te schamen dat Bush uit Texas kwam.

Brandstapel en bedreigingen

Vooral die laatste opmerking kwam de band duur te staan. Voormalige fans verbrandden massaal cd’s en de Dixie Chicks werden niet meer gedraaid op de radio. Het bleef echter niet bij een langdurige boycot: Maines en de band ontvingen ernstige bedreigingen die leidden tot het ontstaan van het krachtige nummer Not Ready to Make Nice. Ik heb in het verleden al eens over deze song geschreven en na al die jaren krijg ik er nog steeds kippenvel van.

‘It’s a sad, sad story when a mother will teach her daughter that she ought to hate a perfect stranger. And how in the world can the words that I said send somebody so over the edge that they’d write me a letter, saying that I’d better shut up and sing or my life will be over!’

Karin proudly presents

De sterke Chicks met het betreffende nummer, live in 2017:


Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de besproken muziek zelf op te zoeken!)

Met Loes (deel 2)

Nadat ik het gisteren over quinoa had, moest ik meteen denken aan idool Loes. Ze heeft een introducee voor de glutenvrije kookclub en belangrijke info over het eiwitrijke korreltje:

Naar Loes kun je blijven kijken; ik rol tenminste van de ene in de andere video. Al kan niet iedereen de overgevoeligheidsspot waarderen, te zien aan een paar omgekeerde, glutenvrije duimpjes op YouTube.

Kom op, tere zieltjes. Iets anders dan. Klik nog even op de filmpjes hieronder en vervolg je dag wat vrolijker met deze serie:

De mooie, grote tekening:

Goofy:

(Wordt vervolgd)

Links