In beweging (deel 1)

Of het nu om handwerken gaat, schaakles, kookinspiratie of het lakken van je nagels: internet is al jaren een schatkist; tjokvol informatie, uitleg, video’s en wat dan ook op welk gebied dan ook.

Qigong: lekker blijven staan

Zo start ik YouTube ’s avonds weleens voor een potje tsjiegong om de energie lekker te laten stromen of om te ontspannen. Ik houd er niet van om op een mat te liggen en daarom is deze rustige bewegingsleer voor mij ideaal. Gewoon fijn rechtop rare oefeningen doen.

Laatst stuitte ik op onderstaande video. Ongeduldige types kunnen naar 1 minuut 30 doorspoelen om te beginnen met een ademhalingsoefening en naar 3 minuut 02 om te beginnen met de ‘actie’:

Ik heb ineens een creatief idee. Volgende keer ga ik wel liggen, maar dan in bed. Oortjes in en stilletjes een beetje naar die trage stem luisteren. Volgens mij kun je daar heerlijk bij in slaap vallen, zonder te bewegen. Hoogstens de knieën even buigen, richting foetushouding.

Is Qigong of deze video jou te soft?

Prepare to qualify!

Dan gaan we volgende keer over op iets pittigers. Ben je vrouw? Doe mee. Check even of je geschikt bent.

  • Heb je lange mouwen? (Met deze hitte? Ga weg!) Trek uit dat shirt.
  • Ga even staan als je ruimte nodig hebt.
  • Breng je handpalm naar voren, richting monitor, telefoon of tablet.
  • Zwaai enthousiast naar mijn blog alsof je mij heel goed kent en enorm blij bent dat ik je weer iets inspirerends te lezen en te kijken heb aangeboden.
  • Laat je hand het werk doen en breng je ogen naar de achterkant van je bovenarm.
  • Wiebelt daar iets? Klotst er een hangende massa fanatiek heen en weer? Heb je de gevreesde ‘kipfilets’ daar allesbehalve diervriendelijk bengelen?

Dan gaan we qua armen op de veganistische toer. See you soon.

Schermafdruk app Emoji Me

(Wordt vervolgd)

Kun je een vinger laten groeien?

Emoji Me

Tijd voor een leuk experiment. Kun je een vinger laten groeien?

Ga weg! Wat?!

Ik heb onderstaande foto met uitleg al eens op Facebook geplaatst en iemand weigerde het testje omdat het gewoon niet kàn. Een ander ging uiteindelijk overstag, stond verbaasd, maar wilde het ook niet geloven.

Ik heb het experiment uit boeken en video’s van onder andere spiritueel auteur Jack Canfield en chiropractor Frank Kinslow en alles wat ik weet is dat het te maken heeft met aandacht en energie.

Groei, vinger, groei!

Oké, daar gaan we:

  • Kijk naar de binnenkant van je polsen. Daar zie je een of meer lijnen over de breedte lopen, waar de pols eindigt en de hand begint. Gevonden?
  • Leg nu de polsen tegen elkaar met de lijnen precies op dezelfde hoogte en houd de handen als in een bidpositie. Geen zorgen, we gaan niet bidden.

Growing Finger

  • Kijk naar je twee middelvingers. Welke is korter? Kies die vinger; als ze even lang zijn, kies je zelf een middelvinger.
  • Haal de handen van elkaar en houd je hand met de kortere middelvinger voor je.
  • Kijk ernaar en concentreer je. Zeg één keer in jezelf terwijl je alle aandacht op de middelvinger houdt: ‘Deze vinger wordt langer.’ Houd die aandacht even vast. En nog even. Kinslow heeft het over een minuut, maar van ongeduldige Karin mag het ook iets korter.
  • Leg dan de handen weer tegen elkaar zoals op de foto, met de horizontale pols-lijnen weer precies op dezelfde hoogte. Tada! Een wondertje. Bij mij werkt het echt elke keer!

En bij jou?

(Met dank aan Canfield en Kinslow. Volgens eerstgenoemde moeten mannen nu niet teveel gaan hopen!)

Emoji Me

Links

Terug in de tijd (deel 2)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op: Terug in de tijd (deel 1), uit een map met oude schrijfsels die ik tijdens het opruimen vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

3 December 2005 – Kippenvel

Ik heb mijn vader aan de telefoon en hij zegt dat ik beter even kan gaan zitten. Dan, alsof het hem ineens te binnen schiet, vraagt hij hoe het met Erik is.
‘Goed, maar wat wilde je vertellen?’ Ik praat hem later wel bij, want ik voel dat er iets komen gaat. Ik loop wat door de kamer, maar als mijn vader begint te praten blijf ik stokstijf staan.

‘Ik heb vanmorgen je moeder gezien.’
Ik voel kippenvel in mijn nek en op mijn armen en ik ril alsof de temperatuur in de kamer tot het vriespunt is gedaald. Maar ik ben een en al oor, want mijn moeder is toch echt al zestien jaar dood.

‘Vroeg in de ochtend, ik was net wakker,’ vervolgt mijn vader, ‘zat ze ineens naast me, op de rand van het bed.’ Ik knik geluidloos, maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Hij vertelt hoe ze naar hem zat te kijken, minutenlang voor zijn gevoel. Vredig glimlachend. Mooi, niet eng. Hij wilde haar aanraken, dat ging vanzelf, zegt hij.

Maar precies op dat moment verdween mijn moeder, net zo snel als ze gekomen was. Wat ze achter liet, volgens mijn vader, waren kringelende sliertjes rook. Het duurde een tijdje voor ook die waren opgelost.

Ik bijt op mijn lip. Het raakt me. Of het nu een droom is geweest of niet. Mijn vader komt ook even op adem. Hij weet dat ik het fijn vind dat hij dit met me deelt. Maar dan schrik ik als hij plotseling zegt:
‘Karin, ik bedenk me net… Ze zal me toch niet komen halen?’

ka08

Links

Terug in de tijd (deel 1)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op het blog: De oude man op het balkon, waarin ik een ordner met oude schrijfsels vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

2 December 2005 – Onderbroken

Heerlijk, ik heb de hele avond voor mezelf. Zal ik in bad gaan? Alle opgenomen tv-programma’s kijken? Een spelletje doen? Of eindelijk eens vroeg naar bed?
Eerst koffie en mijn studie. Want genieten kan ik pas als ik eerst iets nuttigs heb gedaan.

Na wat lezen, typen en gewichtig op tafel tikken met mijn markeerstift, sla ik een uur later mijn boek en schrijfblok dicht. Ik rek me uit, zet de radio aan en schuif een zelfgemaakte appelbol in de oven. Die heb ik wel verdiend.

Zorgvuldig kies ik een zakje uit de theedoos en zet de waterkoker aan. Intussen ruim ik wat rommel op en nestel me dan met de thee en bladerdeegbol op de bank. Ik schop mijn schoenen uit en pak Het boek Dina van Herbjørg Wassmo van tafel.
Ik sla het open en schuif de boekenlegger optimistisch vijftig bladzijden vooruit. Zoveel hoop ik te lezen.

Fijn. Rust. Alleen met mijn boek. Dan gaat de telefoon. Ik aarzel. En stop de boekenlegger weer op de oude plek terug.
‘Hier met je vader.’
‘Hé, pa.’
Die belt natuurlijk om te informeren naar Erik. Ik sta op het punt om te vertellen over de medicijnen en de nieuwe test. Maar dat blijkt even te moeten wachten, want mijn vader zegt:
‘Luister, dit geloof je niet. Wat ik nu toch weer heb meegemaakt!’

ka08

(Wordt vervolgd)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde boeken zelf op te zoeken!)

Geluidsoverlast

Sound

Mijn onderbuurvrouw heeft sinds een paar maanden een nieuwe vriend. Dat is leuk voor haar en gaat mij niks aan. Ware het niet dat met de komst van deze jongen een immer groeiende vriendengroep lijkt meeverhuisd.

Luidruchtige feestjes

Ik klink nu als een oud wijf, wat ik inmiddels feitelijk ook ben, maar onder mijn vloer vindt tegenwoordig een paar keer per week een feestje plaats met harde muziek, gedreun, geroep en gegil. Tussen de feestjes door wordt duidelijk dat de nieuwe vriend behalve van de buurvrouw ook enorm van zingen houdt. Van Nederlandstalige evergreens tot … ja, tot wat eigenlijk? Ondanks dat ik alles bijna woordelijk versta, kan ik er geen chocola van maken. En dan blijkt ook karaoke nog zijn ding.

Hallo, buurman, ik heb een vraagje

Toen mijn computerbureau laatst meetrilde en ik al uren mijn eigen tv niet meer kon verstaan, liep ik vastbesloten naar beneden en belde aan. Een slungelige jongen opende de deur en glimlachte vragend. Wacht even, dat hadden we niet afgesproken. Er hoorde een asociaal, onwillig persoon voor me te staan, zodat ik geïrriteerd kon roepen dat die muziek nu onderhand eens zachter moest, ja! In plaats daarvan verzachtte mijn houding en legde ik uit dat onze appartementen weliswaar gehorig zijn, maar dat ik nu toch al een tijdje last had van de muziek en het gedreun. Kon het ietsje zachter? Fijn, dank je wel. De glimlachende jongen beloofde een sprintje naar de stereo en ik vertrok met een dubbel gevoel.

5 AM – 7 AM

Het volume ging een kwartiertje wat lager en de feestfrequentie ging daarna eigenlijk alleen maar omhoog. Mijn eigen visite vond het op een rustiger moment al niet normaal.
Afgelopen weekend hoorde ik het jonge grut om vijf uur in de ochtend met een hoop kabaal thuiskomen en home sweet home moet uitbundig en luidruchtig gevierd worden, denk ik. Ik weet het natuurlijk niet, want deze tut ligt op dat tijdstip gewoon saai en nuchter in bed. Langdurig wakker nu.

De Wet van de Aantrekkingskracht

Maar op SoChicken.nl las ik een goed artikel over loslaten. Dat het geen zin heeft om je op te winden en gefrustreerd te voelen als je ergens op een bepaald moment geen controle over hebt. En als je ontspant, dat dingen dan ineens beter gaan. Dat klopt! Ik heb ook de andere kant ervaren. Als je vaak aan iets vervelends denkt, dan trek je meer en vergelijkbaar akeligs aan. Echt! Ik heb voorbeelden genoeg. Zo herinner ik me de muizen in onze gezamenlijke gang.

Vanwege het meest recente bewijs ga ik snel de tips uit het SoChicken-artikel opvolgen: ik laat mijn ergernis los en gun de jongelui hun geluk. Dan gaat die prille relatie vanzelf een keer uit of zo. De eerste ruzie galmde namelijk ook al door.

Het bewijs van Aantrekking

Waar het universum nu namelijk mee aan kwam zetten, geloofde ik eerst zelf niet. Nee, hè, dacht ik toen ik thuiskwam. Nee, nee, nee! Ik wist meteen dat de grote dozen in de hal voor de Zanger waren en ik had het bij het rechte eind.

Elektronische piano

Als de nieuwe onderbuurman net zo goed piano speelt als zingt, dan gaan we een leuke tijd tegemoet. Hij kreeg dit moois voor zijn verjaardag: tijd voor een feest!

Ik voel mij vredig en rustig. Ik heb liefdevolle gedachten over mijn onderbuurtjes. Ik houd van muziek. Laten we het leven vieren. Het universum brengt alleen maar goeds. Ik gun mijn buurvrouw Liefde. Ik laat alles los en voel me vredig. Godverdomme, daar gaan ze weer.

Links

De regenboog

Fontein Valkenberg Breda

Omdat de zon vanmiddag zo lekker scheen, besloot ik een rondje te gaan lopen. Telefoon in mijn broekzak, oortjes in, podcast aan en lekker luisterend om me heen kijken zonder ergens aan te denken. Ik houd ervan.

De zon verlichtte de waterstralen van de fontein in het park en ik werd er net als veel anderen naartoe getrokken.

Fontein Valkenberg Breda

Ik was ook niet de enige met de camera van de telefoon in de hand, al probeerde ik meer te kijken dan te klikken. Genietend vervolgde ik mijn ronde en ik werd zoals vaker overvallen door een geluksgevoel. Niks zo fijn als het met jezelf en je omgeving te kunnen vinden.

Op de terugweg, aan de andere kant van de vijver, slaakte ik een zuchtje en mompelde een dank je wel. Geen idee aan wie. Het universum, denk ik.
Een bedankje voor deze fijne dag. Voor de verwarmende zon. De ontluikende lente. En vooral voor de vermoedelijk gelukbrengende regenboog.

Regenboog Fontein Valkenberg Breda

Tot morgen, mooie wereld. Dan kom ik weer kijken.

Link

Pay it forward

Veertje

Sommige mensen zijn engeltjes en sommige video’s zijn het waard om massaal gedeeld te worden. Op Facebook kwam tussen alle rommel onderstaand filmpje voorbij. We zien een 11-jarige jongen die in een metrostation voor het symbolische bedrag van twee dollar mensen met hun problemen helpt.

Een luisterend oor

Als je hem bezig ziet, valt op dat hij vooral goed luistert. Aandachtig, zonder oordeel. En ogenschijnlijk zonder moeite weet hij de juiste vragen te stellen, die ‘zijn cliënten’ mogelijk al op het juiste spoor zetten.
Hij doet denken aan de film Pay it Forward, waarin ook een jongetje bij wil dragen aan een betere wereld. Ik heb die dvd toevallig net naar het weggeefkastje in de bibliotheek – ook zo’n mooi initiatief – gebracht. Ik geloof trouwens dat ik de film niet nog een keer wilde zien vanwege een minder positief einde.

Zullen we vandaag allemaal iets goeds doen voor een ander?

(Met dank aan Bo B. op Facebook)

Link

Engelen en veertjes

WensEngel met belletje

Op een weblog over tuinieren las ik deze week een gedicht over een witte veer en de vriendschap van een engel. Toevallig had ik het met beste vriend Erik ook over hulp vragen aan de engelen. Diezelfde avond kreeg ik een bericht dat hij een wit veertje had gevonden bij het concert waar hij aanwezig was. Eenmaal opgeraapt, bewaarde hij het veilig in zijn broekzak maar hij kon het later thuis niet meer tevoorschijn toveren. Dat gebeurt mij ook altijd.

Daar was mijn engel

Ooit las ik ergens dat je de engelen kan vragen om zich kenbaar te maken. Lachend om mezelf vroeg ik meteen of ze zich aan me wilden laten zien. Ik sprak er met niemand over, maar een dag of twee later vond Erik, tevens mijn buurman, iets op zijn vuilnisbak aan de voorkant van zijn huis. Het bleek een munt met de afbeelding van een engel erop. Omdat hij me goed kent en ik meteen enthousiast stond te springen, gaf hij de munt aan mij. Ik  draaide ‘m om en zag de tekst: Dein Engel. Jouw Engel.
Wàt?!

Engelenmunt

In die periode las ik tevens een boek over engelen van voormalig huisarts Hans Moolenburgh en daarna een werk, getiteld: ‘Is toeval echt toevallig?’. Naar aanleiding van dat laatste stuurde ik hem spontaan een kaartje omdat ik zo genoten had van zijn boek. En omdat deze dokter niet vies van engelen was, maakte ik eveneens een korte opmerking over de gevonden munt.

Prompt ontving ik een aardige brief terug:

‘… Dank u ook voor het mooie engelenverhaal. Ik weet niet of het universum humor heeft, want dat is me met zijn biljoenen galaxieën elk met biljoenen sterren te onoverzichtelijk, maar ik ben er wel van overtuigd dat God die het schiep veel gevoel voor humor heeft.’

Dat Dr. H.C. Moolenburgh erg gelovig is, zag ik net in een oude video waarin hij vertelt over engelen. Persoonlijk kan ik me niet helemaal in het bijbelgesprek vinden, maar voor de volledigheid plaats ik een link onderaan dit blog.
Wel kende ik deze arts van zijn inzet voor fluoridevrij drinkwater, zijn mening over vaccinaties en zijn voorkeur voor de complementaire geneeskunde. Hij is, zoals hij zelf in een lezing op YouTube zegt, ‘een huisarts die verhaaltjes vertelt’ en ondanks zijn hoge leeftijd doet hij dat nog steeds boeiend en met humor. Wie een uurtje tijd heeft, moet echt even dit interview bekijken en beluisteren. Moolenburgh vertelt hier over zijn begintijd als huisarts. En over de studie: ‘Dat vind ik zo typisch, dat je begint met lijken.’

Witte veertjes

Terug naar de engelen. Ik zit eigenlijk nog vol met leuke voorbeelden. En wat te denken van al die witte veertjes in het park? Ik postte onderstaande foto op Facebook en vroeg me hardop af of de engelen ook massaal aan het wandelen waren gegaan of dat er een vogelgevecht had plaatsgevonden.

Witte veertjes

Over geloof gesproken; zelf ging ik uiteraard vrolijk uit van de eerste optie. Twee nuchtere mannen brachten me met hun reacties echter weer met beide benen op aarde.

P.L.:

‘Of die pluizige kip is gepakt door een hond, tijdje terug ook al gebeurd, toen is het goed afgelopen.’

E.K.:

‘Of er heeft een hond een zielig zwanenjong aan flarden gescheurd met zijn bloeddorstig scherpe tanden.’

Bedankt.
Rest ons alleen nog dat lieflijke gedicht.

Links en opmerking