Daily Walk – Het magische buitenleven

Wat is er dicht bij huis toch veel moois te vinden. Zoals de Fuut in een nest op het water:

Fuut op nest in het water

Meestal ziet Erik de leuke dingen het eerst, maar als het op genieten aankomt, zou ik zomaar kunnen winnen.

Met dank aan de haptonoom

Ooit had ik er allemaal geen oog voor. Als ik eens per ongeluk in de natuur belandde, vroeg ik me meteen verveeld af of er geen leuke winkels in de buurt waren. Of een gezellige kroeg.

Vraag me niet hoe, maar sinds ik in een ver verleden de wonderlijke wereld der haptonomie kort heb betreden, ben ik dat helemaal anders gaan ervaren. Geen idee hoe de ‘leer der aanraking’ te rijmen viel met het feit dat ik daarna mijn geluk niet op kon in een simpele berm waar ogenschijnlijk niks anders gebeurde dan een zuchtje wind door enkele grassprietjes. Ik denk dat ik het met mezelf en mijn omgeving had leren vinden. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor, ja. Magie is sindsdien overal.

In de rij

Maar dit weekend was ik niet de enige die kirrend over de leuning van een brugje in het park hing:

Canadese gansjes in de rij

Ah, hoe lief. Dankzij Erik weet ik dat het Canadese gansjes zijn en daar houd ik ook van. Dat de gezellige benenstrekmomenten nog een beetje leerzaam zijn ook, bedoel ik.

Canadese gansjes op het droge

Leve het mooie weer. Wanneer gaan we weer?

Links

Niet typisch, wel Tuinzigt

Muurschildering kickbokser Ramon Dekkers in Tuinzigt(Muurschildering voor de overleden kickbokser Ramon Dekkers)

Als Bredase ken ik Tuinzigt wel een beetje, de wijk die centraal stond in de tv-serie Typisch Tuinzigt van de NPO. Mooi gemaakt en de min of meer markante bewoners respectvol in beeld gebracht.

Poes

Carla, Poes, Mama Ketamine (de lieve moeder van een jonge DJ die haar zoon’s nummer Ketamine het mooist vond), Vader Ketamine en de werkloze jongeman die zeker weet dat mensen met een baan en/of geld elke dag kaviaar eten – leuk, ik heb ze allemaal al gezien.
Poes al een paar keer zelfs. Ze doet haar naam eer aan. Je zou haar zo willen knuffelen; nog kleiner dan ik en een lief vrouwke, da zie de zo.

Beeld in wijk Tuinzigt

Voor ons is de wijk meestal een doorgang naar mooi gebied, maar we stappen er graag af voor een boodschap, een foto van een beeld en voor blommekes:

Sieruien

Zoals het mooie veld sieruien dat ik gisteren zag. Een enigszins vrolijke noot,  zo vlak voor het crematorium waar bijna alle Bredanaars weleens (of uiteindelijk) komen. En waarvan ze bijna allemaal zouden zeggen: Daar motte nie te vaak naartoe en Daar kende gij maar beter nie zijn.

Links

De oude man op het balkon

Afbeelding Canva

Ik ben dus bezig spullen uit te zoeken en kamers op te ruimen. Lekker weg met al die zooi. Boeken, tijdschriften, stempels. Een analoog fototoestel van mijn vader, niks zeggende foto’s, papieren, verdorde planten. Hee, een roze ordner met oude schrijfsels, die neem ik mee naar de woonkamer. Ik leg ’m op tafel en ga koffie zetten. Als ik me er daarna mee op de bank nestel, kijk ik even naar buiten en zie hem weer op de hoek van de straat. De oude man op het balkon. Ik neem een paar slokjes koffie terwijl ik hem observeer.

Eenzaam

Hij staat daar vaak en ik hoop dat hij zich al rondkijkend vermaakt. Ik kan me vergissen, maar hij oogt de laatste tijd een beetje eenzaam. Maar gaat mij dat eigenlijk wel wat aan?

De oude man op het balkon

Een oprechte interesse in ouderen is pas gegroeid sinds mijn eigen jaren zijn gaan tellen. Sinds ik lieve mensen in een verzorgingshuis heb ontmoet en mijn vader er niet meer is. In gedachten groet ik de heer op het hoekje en ga zitten met de map vol schrijfsels op mijn schoot.
Oh, wat toevallig, een blog over mijn vader! Meerdere zelfs. Ik kijk naar de datum: 2005. Ik herinner me dat hij de teksten enthousiast rondbazuinde en af en toe op zijn Brabants informeerde of ik ‘nog nieuwe stukskes’ over hem had.

Contact

Ik haal twee blogjes uit de map en ga ze hier vastleggen. Stel je voor dat hij nog dingen meekrijgt. In dat geval, pa, waak je dan over sommigen van ons? Doe je daar de groeten? Of stuur je iets hartverwarmend leuks naar dat balkon op de hoek? Dan zorg ik volgende keer voor een vriendelijk knikje en wellicht een praatje met die meneer. Als het bemoeienis is, geef me dan alsjeblieft een teken. Weet je wat? Stuur me in dat geval iets als een eh… mooie, blauwe veer.*

– (*De grapjes van mijn vader kennende zit daar straks nog een hele duif aan vast)

(Wordt vervolgd)

Link

Muziek op zondag (deel 10)

Groene appel

‘Echt een avond om eens te luisteren naar dit lied: Summer Breeze van Seals and Croft.’

Aldus @DeBeerColumnist afgelopen week op Twitter.

Ik kende het niet en noemde de naam van het zingende duo toen Erik en ik ’s avonds ontspannen in de buitenlucht vertoefden. Die zei hem niks, maar toen hij de titel van het nummer hoorde, kon hij het meteen zingen. Zelf krijg ik het luchtige lied sindsdien niet meer uit mijn kop. Of we nu met een thermoskannetje koffie in een park zitten, een avondrondje maken of bij de leukste ijsboer in de stad neerstrijken, de geurende jasmijn blíjft melodieus door mijn gedachten waaien.

Nu al een zomergevoel

Niet dat dat erg is, want ik vind het een heerlijk zomerliedje. En het zomergevoel was er deze week al. De uitstapjes met Erik, de avontuurlijke Pokémonwandelingen, de zonnige balkonmomentjes met een boek over zelfvoorzienend leven in Portugal: ze doen me nu al verlangen naar een heerlijk lange, lome zomer.

Waarom dat buiten vertoeven voor mij zo belangrijk en speciaal is, lees je later. Maar voor nu voelt alles bijna perfect. En ontbreekt alleen die riekende jasmijn nog.

(Met dank aan Nico de B.)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!).

Daily Walk – Ontspanning

Wat een heerlijke dag gisteren. Door de warmte leek iedereen zijn kans te grijpen om het even wat rustiger aan te doen. Zo hadden we in het park overdag de gezellige groepjes, de lui liggende boeklezer en de eenzame overdenker.

Park - De Boeklezer en De Denker

’s Avonds was het park de locatie voor verboden barbecues en hangmatje, boompje, beestje.

Huisje, boompje, beestje

En ik, ik had ineens een hernieuwde drijfveer voor mijn toch al fijne wandelingetjes.

Plezier met Pokémon Go

Al een week of twee zag ik weer veel onbekende jongeren op hun telefoon staren in ons kleine straatje, hangend op hun fiets of half leunend op een skateboard. ‘Pokémon, zeker?’ vroeg ik terwijl mijn hart een sprongetje maakte. Ik had gelijk. Blijkbaar was er in onze buurt opnieuw een virtuele stop waar iets voor het spel te halen viel.

Enthousiast dacht ik terug aan twee jaar geleden toen ik ook deelnam aan de hype. Tot dan kende ik die rare Pokémons niet echt; het had me in mijn jongere jaren nooit geboeid. Maar het is nooit te laat en zo kreeg de game me in 2016 te pakken. Ik koester alsnog kinderlijk fijne herinneringen aan die mooie zomer waarin ik veel op pad ging en ook een paar heerlijke avonden op een bankje in het park doorbracht met voormalig stiefzoon Sem.

165 Kilometer beestjes vangen

Toch eens op mijn iPhone kijken, dacht ik gisteravond, zoekend naar de app. Hij bleek er nog op te staan en ik zag een jonger, digitaal alter ego met lievelingsbeestje Eevee op de schouder. Ga je mee, Eevee, zei ik overdreven articulerend tegen het scherm dat niet antwoordde. (*Slaat nog net niet op de bovenbenen*) Gaat ie mee? Ja? Gaat ie mee? 

Ik snuffelde in het menu en herinnerde me een van de leukste opties: door in het echte leven afstanden te lopen kon en kun je eieren uitbroeden, met al dan niet zeldzame monstertjes tot gevolg. Verbaasd zag ik dat de kilometerteller destijds op 165,5 was blijven staan. Wow. En tegen de losers die me toen voor gek verklaarden: spelenderwijs, ja! Nog één goede zomer en ik doe mijn avatar atletisch eer aan.

Pokémon Go

Óp naar level 22! Kijk toch eens wat ik onderweg zoal tegenkom. Zie toch eens hoe lief:

Pokémon Go

Kippig koekeloeren

Het valt alleen niet mee, dat getuur op het kleine telefoonscherm. Ik vertik het om mijn leesbril mee te nemen, ik ben daar gek. Op het puntje van mijn neus zeker, om nog een beetje te zien waar ik loop en enigszins veilig rond te hobbelen. De telefoon trilt wel als Eevee en mijn alter ego iets vinden en dan tik, mep en schuif ik gewoon in het wilde weg op dat mobieltje. Zo vang en verzamel ik een vredelievend leger bij elkaar, toch weer helemaal in de ban en onder de indruk. Afgelopen nacht heb ik zelfs over Eevee gedroomd, op dit moment mijn enige Pokémonvriend(in). Waar ik ging, ging Eevee. (*Slaat op de bovenbenen*) Gaat ie mee dan? Ja? Gaat ie mee? 

Links

Daily Walk – De Brug der Liefde en Café Bar Spinola

De Brug der Liefde

Aan het hek van de Hoge Brug in het gezellige centrum van Breda glimmen de liefdesslotjes je tegemoet. Hoe mooi. Liefde overwint alles.

Hoewel de echte Spinola wel degelijk met een oorlog te maken had, is Spinola hier een gezellig café in de boot op de achtergrond. Nog wel, tenminste. Want na decennia lang een vertrouwd beeld bij de haven te zijn geweest, is de bar recentelijk verkocht.

Aan alles komt een eind. Ook aan de liefde? Nou ja, die slotjes gaan waarschijnlijk niet meer open. Er heerst alleen instortingsgevaar.

Links