De sandalen met plateauzool

Het is een zwoele zomeravond en Erik en ik hebben afgesproken om nog een rondje te gaan maken. Ik sta met mijn fiets voor zijn deur en rol alvast de broekspijpen van mijn luchtige, witte broek op zodat mijn benen onderweg een beetje zon kunnen pakken.

Jezus!

Nu vallen ze nog meer op, mijn zwarte sandalen met plateauzool. Ik heb ze al jaren, maar draag ze zelden omdat ik ze te grof vind. Wel zitten ze lekker en – niet onbelangrijk – ze maken me wat groter. Ik had bewust nog wat op en neer gehupst om het hoogteverschil te testen toen ik het klittenband van de eerste om mijn voet had geplakt. Als ik de broekspijpen had laten hangen, hadden mijn benen met deze broek en dit schoeisel zelfs enorm veel langer geleken.

‘Mooie Jezus Nikes,’ zegt Erik als hij naar buiten komt en de zwarte monsters ziet. Hij noemt álle sandalen Jezus Nikes, maar als ik zeg dat ik al tijden twijfel of ik ze weg zal doen, zegt hij dat ze leuk staan. Ik weet het nog zo net niet.

Op weg naar slappe slippertjes

We zijn een stuk onderweg als ik voel dat er iets op mijn trapper zit.
‘Wat doe je?’ vraagt Erik als ik een beetje begin te slingeren. Ik heb nog niet geantwoord of van beide sandalen valt op precies hetzelfde moment aan de voorkant een brok plateauzool af. Ik stap af en probeer erop te staan. Dat is geen succes en geen gezicht. Nou ja, niks aan te doen, dus laten we maar verdergaan.

Nog geen vijf minuten later vallen ook de stukken zool aan de achterkant tegelijkertijd op de grond. Wat?! Weg plateau! Wat overblijft, zijn slappe slippertjes die alle richtingen op wapperen als sokken aan een waslijn. Ik gooi de gevallen onderdelen in een afvalbak en omdat de trappers nu zeer doen aan mijn voeten, keren we huiswaarts om het schoeisel te vervangen. Eerst probeer ik op blote voeten te fietsen, maar dat is geen optie. Dus gaan de overgebleven dunne slippertjes er weer onder omdat ze netjes blijven hangen met het klittenbandje.

Midden op de weg

En dan vallen ze, bij het oversteken, synchroon verder uit elkaar. ‘Wacht!’ roep ik naar Erik. Midden op de weg stap ik af en raap de resten bij elkaar terwijl een rij auto’s wacht tot ik onhandig naar de overkant ben gehobbeld. Lachend kijken we naar mijn voeten. Mijn stoere, kolossale, hoge sandalen zijn niet meer. Mijn vragende twijfel of ik er afstand van zou moeten doen is door het universum beantwoord. Misschien hebben we Jezus wel beledigd.

Dus daar sta ik. Met alleen nog zwarte, stoere, comfortabele enkelbandjes.

Van plateau-sandaal tot slappe slipper

Daily walk – Het regenboogpad

Regenboogpad

Ik noemde het vorige week geopende regenboogpad in het park al even. Hier is het. Tada!

Bewustwording en acceptatie

De vrolijke kleuren zijn aangebracht om gesprekken op gang te brengen en bewustwording en acceptatie te bevorderen. Van wat en wie? Bewustwording van het feit dat we allemaal gelijk zijn en dat iedereen er mag zijn, niet alleen op dat dertien meter lange pad. Acceptatie van onder andere hetero’s, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders. Zij hebben geen ziekte en behoeven geen genezing. Dat brengt me wel tot een andere groep die met de nek wordt aangekeken.

Een extra veeg baan

Omdat ik een ontploft topic op Twitter volg, stel ik voor dat we nogmaals de verfkwast ter hand nemen en er ook een dikverdiende (loon)strook voor de arbeidsbeperkte medemens zoals de werkende Wajongers aan toevoegen. Ook zij zijn gelijkwaardig aan de geluksvogels die gezond zijn, maar ervaren dat niet zo en voelen zich in de kou gezet.

Welke kleur, jongens (en meisjes)? Ja, die van de VVD valt af.

Links

Afval op straat

Eergisteren schreef ik al dat er onderweg veel moois te bekijken valt, maar dat op straat niet altijd alles rozengeur en maneschijn is.

Afval

Het tafereel hierboven komen we de laatste tijd vaak tegen. Nu zijn dit tijdelijke containers in een gebied waar aan positieve plannen gewerkt wordt, maar we zien het op veel locaties. Zelfs in mijn eigen, niet lang geleden opgeknapte straat.

A-sociaal

Daar hebben we behalve nieuwe glasbakken sinds een aantal maanden ook ondergrondse vuilcontainers. Ja, er was in het begin wat pech met de pasjes en soms zit er iets klem. Maar er zijn twee bakken, dus als de ene niet open wil, dan schuifel je een meter opzij voor de andere. Lijkt mij.

Elke dag opnieuw liggen er weer al dan niet lekkende vuilniszakken naast, in de felle zon. Met gratis extra groen-glimmende vliegen op het balkon. Bijna elke dag wordt er karton bijgegooid en als we geluk hebben ook grofvuil.

Plakzooi

Ga dan maar eens als burgertrut je vuilniszak wèl in die bak deponeren waar alles plakt en ruikt en je met moeite je schoenen van de stoep lostrekt om je weer uit de voeten te maken. Maar er is nog geen vloekwoord op je lippen verschenen, of de gemeente komt weer langs om deze keer ook de omgeving van de bakken schoon te spuiten. Ik neem mijn petje ervoor af.

Zeg het op Twitter

Schermafbeelding Twitter

Met een leuke reactie:

Schermafdruk Twitter

En nog geen twee uur later zijn er opnieuw vuilniszakken en karton gedumpt.

Drukbezet plekje

Hee, gansjes, zeggen jullie er eens wat van! Kunnen we jullie niet inzetten? Beetje op de uitkijk en zo? En als iemand er dan toch graag een zooitje van maakt, linea recta in de aanval en massaal onderschijten?

Niet typisch, wel Tuinzigt (deel 2)

(Vervolg op een eerder blog)

Muurschildering

De Bredase wijk Tuinzigt wordt steeds mooier zo. Alweer een prachtige muurschildering met deze keer drie grote vlinders die in de hoogte de hele gevel van een flatgebouw in beslag nemen. Ze zijn gemaakt door een Franse straatkunstenaar en in het echt veel levendiger dan op mijn foto.

Kunst en cultuur met een muziekje erbij

Wat zijn dit toch geweldige, vrolijk stemmende, initiatieven. Zo wordt er vandaag verderop in Breda een net geschilderd regenboogpad in ons favoriete park geopend en vinden daar vanaf vanavond ook weer de zomerse dinsdagavond-concerten plaats: de zogenaamde PalmParkies. Heerlijk. Laat die gewenste regenbuien maar even tot morgen wachten.

Geen pracht en praal

Helaas is niet alles op straat rozengeur en maneschijn. Maar bewijs daarvan bewaar ik tot morgen of overmorgen. Vandaag is mooi. Vandaag is vlinders. Muziek. En magische regenbogen.

Links

Rode boom voor gerechtsgebouw Breda

Rode boom

Het kunstwerk voor het nieuwe gerechtsgebouw in Breda wordt zowel omarmd als afstotelijk genoemd. Je houdt ervan of je vindt het lelijk. Apart is de rode boom zeker.
Hij is zo’n tien meter hoog en aan de uiteinden van de takken hangen maskers die voor de verschillende culturen staan.

Volgens de site van de gemeente draagt het kunstwerk de naam La Source (De Bron).

‘De boom en het bassin, waarin de boom staat, vormen samen de fontein en nodigen uit voor een moment van overdenking.’

Yoors is een verademing

Ik postte bovenstaande foto eerder al op blogmedium Yoors, een aangenaam verfrissend social media-gebeuren vanwege de uitermate positieve insteek. Een site waar iedereen zijn of haar ding kan doen en respectvol met elkaar omgaat.

Wat overigens niet wil zeggen dat er geen eerlijke meningen worden geventileerd. Toen mijn foto er werd uitgelicht (waarvoor dank), kwamen er leuke reacties op mijn vraag: Mooi, of niet? En die waren net zo divers als de maskers in de boom.

Links

Meneer Meneer

Straattekening

(Dit is een vervolg op het blog: Terug in de tijd (deel 3))

Dakloos

We kennen hem nu bijna dertien jaar, de dakloze man met de vlotte babbel, charme ondanks alles, maar ook een andere kant. We weten zijn voornaam, maar noemen hem nog steeds Meneer Meneer, omdat hij in de begintijd telkens met grote passen op Erik kwam afgelopen, Meneer, Meneer zeggend, met vragende handpalm naar boven gericht.

EuroZentjess

Sinds die tijd maken we af en toe een praatje, informeert hij naar Erik’s gezondheid, geven we een enkele keer een kleinigheid of krijgt hij van Erik een sigaret. Soms zien we hem maanden niet, dan ineens loopt hij weer gejaagd rond of rijdt hij op telkens weer een andere fiets. Elke dag is het verhaal hetzelfde, hij heeft nog een paar eurocentjes nodig voor de nachtopvang (c.q. drugs, drank of gokautomaat) en als iemand bereid is te geven, dan groeien de benodigde EuroZentjess ter plekke naar één euro zeventig of twee euro dertig, door Meneer Meneer zorgvuldig in verkleinwoordjes uitgesproken.

Vaak weet hij dat hij niks krijgt: ‘Ja, ik weet het, we slaan een keertje over, maar hoe gaat het met u?’, of vertelt hij dat hij blij is omdat er goede opvang is geregeld, waar we later nooit meer iets over horen. ‘Vandaag is een goede dag. Ik heb alleen nog twintig eurozentjess nodig.’

Tandenloos en mager

Jarenlang zag hij er redelijk verzorgd uit met een stralend gebit, maar nu is hij tandenloos en wordt hij zo mager dat zijn broek door een elastiek omhoog gehouden moet worden.
Hij geeft nooit een hand, maar een zachtaardige boks met zijn vuist of elleboog. En tijdens zo’n moment schrikken we de laatste tijd van de lege blik in zijn ogen. Maar toch is het niet Meneer Meneer waar we ons zorgen om maken. Het is wat het is en hij heeft zijn babbel mee. Hij staat zijn mannetje en komt voor zichzelf op.

Emoji Me

De man met de deken

Behalve Meneer Meneer lopen er nog andere dakloze mannen in de omgeving rond, de meeste kennen we van gezicht. Maar er is een nieuwe, waar ook wij, net als anderen, in eerste instantie met een boog omheen liepen. De aanblik is echter zo triest, dat het ons niet meer lukt om weg te kijken. Een broodje geven en onszelf de vraag stellen of we daarmee iets in stand houden, is niet meer toereikend. We willen echt niet arrogant zijn. Of naïef.

Maar we kunnen er onze ogen niet voor sluiten en moeten iets doen. De grote vraag is alleen wàt. Rondbellen misschien.

(Wordt vervolgd)

Link