Hoe de siernetels tot een geschiedenislesje leidden

Eergisteren postte ik op mijn blog een foto van siernetels aan de ingang van het park. Wat ik wel benoemde, maar niet liet zien, was dat ze rond een monument groeien. Foto op een donker ogenblik:

Baroniemonument Breda

Het zogenaamde Baroniemonument werd in 1904 opgericht ter ere van een huwelijk in 1404 tussen Graaf Engelbrecht I en Johanna van Polanen, ten tijde van de plaatsing een 500-jarig jubileum dus.
Ik lees her en der de namen Engelbrecht en Engelbert; dat moet ik nog eens uitpluizen.

Maar het leuke is dat ik gisteravond nog met beste vriend Erik bij de siernetels stond en mompelde dat ik eigenlijk maar weinig van het monument wist (zelfs bovenstaande info niet). Of het er ooit van zou komen dat ik het op zou zoeken zoals hij aanraadde, leek me klein; geschiedenis was nooit een favoriet vak geweest. Maar toeval besliste anders. Of was het de Wet van de Aantrekkingskracht? Dan heb je meteen mijn aandacht.

Stomme film

Een uurtje later stuitte ik in een Facebookgroep namelijk spontaan op een stokoud filmpje over Breda en laat daar het monument nu ook in voorkomen! Evenals het Bredase station, de Grote Markt, het Kasteelplein en het Grand-Theatre, waar ik als kind nog weleens naar de film ben geweest.

De video duurt zeven minuten, maar zonder geluid lijkt het langer. Het monument is te zien vanaf 1:20″. Op Naar Breda:

Leuk filmpje. Dank je wel, grappig Universum. Nu wil ik er meer van weten ook.

(Met dank aan Walther van den E.)

Links

Daily walk – Van Siernetel tot Polkadot

Siernetel

Aan de ingang van het park groeien er rondom een monument meestal truttige bloemetjes, maar op dit moment sieren grote bossen rode netels het ronde perk en ze fleuren je al van grote afstand op tegemoet.

Groeiende hobby

Goede actie van de gemeente, al ben ik benieuwd wat er in het najaar voor in de plaats komt, want de siernetel schijnt niet winterhard te zijn.
Hij kan ook als kamerplant en het feit dat ik überhaupt de soort meteen wist te benoemen, is te danken aan een niet helemaal nieuwe, maar wel ook snel groeiende interesse.

Vrolijke Polkadot

Niet dat ik de siernetel in mijn bescheiden groene collectie heb, maar hij staat op mijn plantenlijstje. Eerst maar eens zorgen voor het leuks dat ik nu heb staan: wat een dankbaar, rustgevend en positief stemmend werkje. Daar zouden ze aan de troostrijke en opbeurende kant van de gezondheidszorg misschien eens iets mee moeten doen.
Allemaal aan de Polkadot-begonia’s!

Mijn eigen verfrommelde stekje kan trouwens ook nog wel wat liefdevolle woordjes gebruiken. Maar halleluja, daar zit ineens wel een bloemknop!

Polkadot-begonia

(Wordt vervolgd)

Link

Breda Drijft – Re(néetje)

Breda Drijft - Schilderij Renée

Tijdens ons avondrondje bleken we gisteren te laat voor het evenement Breda Drijft, maar we konden de bootjes nog zien op een prachtig doek waar nèt de laatste hand aan werd gelegd.

Néetje

We raakten aan de praat met illustrator Renée van den Kerkhof, die vanaf de vroege middag bezig was geweest aan het schilderij op alleen een colaatje en een koek. Renée maakt projecten op verzoek en heeft ook werk verricht voor de rechtbank en in de Tweede Kamer.

Meer info is te vinden op haar website: Neetje.nl.

Daar schrijft ze onder andere:

‘En ik ben best lief hoor, dus als je een vraag hebt, stel die gerust!’

Dat bleek, want toen wij afscheid namen en zij haar boeltje pakte om op weg te gaan naar een fatsoenlijke maaltijd, staakte ze die actie om wederom alle tijd voor nieuwe geïnteresseerde kijkers te maken.

Links

De sandalen met plateauzool

Het is een zwoele zomeravond en Erik en ik hebben afgesproken om nog een rondje te gaan maken. Ik sta met mijn fiets voor zijn deur en rol alvast de broekspijpen van mijn luchtige, witte broek op zodat mijn benen onderweg een beetje zon kunnen pakken.

Jezus!

Nu vallen ze nog meer op, mijn zwarte sandalen met plateauzool. Ik heb ze al jaren, maar draag ze zelden omdat ik ze te grof vind. Wel zitten ze lekker en – niet onbelangrijk – ze maken me wat groter. Ik had bewust nog wat op en neer gehupst om het hoogteverschil te testen toen ik het klittenband van de eerste om mijn voet had geplakt. Als ik de broekspijpen had laten hangen, hadden mijn benen met deze broek en dit schoeisel zelfs enorm veel langer geleken.

‘Mooie Jezus Nikes,’ zegt Erik als hij naar buiten komt en de zwarte monsters ziet. Hij noemt álle sandalen Jezus Nikes, maar als ik zeg dat ik al tijden twijfel of ik ze weg zal doen, zegt hij dat ze leuk staan. Ik weet het nog zo net niet.

Op weg naar slappe slippertjes

We zijn een stuk onderweg als ik voel dat er iets op mijn trapper zit.
‘Wat doe je?’ vraagt Erik als ik een beetje begin te slingeren. Ik heb nog niet geantwoord of van beide sandalen valt op precies hetzelfde moment aan de voorkant een brok plateauzool af. Ik stap af en probeer erop te staan. Dat is geen succes en geen gezicht. Nou ja, niks aan te doen, dus laten we maar verdergaan.

Nog geen vijf minuten later vallen ook de stukken zool aan de achterkant tegelijkertijd op de grond. Wat?! Weg plateau! Wat overblijft, zijn slappe slippertjes die alle richtingen op wapperen als sokken aan een waslijn. Ik gooi de gevallen onderdelen in een afvalbak en omdat de trappers nu zeer doen aan mijn voeten, keren we huiswaarts om het schoeisel te vervangen. Eerst probeer ik op blote voeten te fietsen, maar dat is geen optie. Dus gaan de overgebleven dunne slippertjes er weer onder omdat ze netjes blijven hangen met het klittenbandje.

Midden op de weg

En dan vallen ze, bij het oversteken, synchroon verder uit elkaar. ‘Wacht!’ roep ik naar Erik. Midden op de weg stap ik weer van mijn fiets en raap de resten bij elkaar terwijl een rij auto’s wacht tot ik onhandig naar de overkant ben gehobbeld. Lachend kijken we naar mijn voeten. Mijn stoere, kolossale, hoge sandalen zijn niet meer. Mijn vragende twijfel of ik er afstand van zou moeten doen is door het universum beantwoord. Misschien hebben we Jezus wel beledigd.

Dus daar sta ik. Met alleen nog zwarte, stoere, comfortabele enkelbandjes.

Van plateau-sandaal tot slappe slipper

Daily walk – Het regenboogpad

Regenboogpad

Ik noemde het vorige week geopende regenboogpad in het park al even. Hier is het. Tada!

Bewustwording en acceptatie

De vrolijke kleuren zijn aangebracht om gesprekken op gang te brengen en bewustwording en acceptatie te bevorderen. Van wat en wie? Bewustwording van het feit dat we allemaal gelijk zijn en dat iedereen er mag zijn, niet alleen op dat dertien meter lange pad. Acceptatie van onder andere hetero’s, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders. Zij hebben geen ziekte en behoeven geen genezing. Dat brengt me wel tot een andere groep die met de nek wordt aangekeken.

Een extra veeg baan

Omdat ik een ontploft topic op Twitter volg, stel ik voor dat we nogmaals de verfkwast ter hand nemen en er ook een dikverdiende (loon)strook voor de arbeidsbeperkte medemens zoals de werkende Wajongers aan toevoegen. Ook zij zijn gelijkwaardig aan de geluksvogels die gezond zijn, maar ervaren dat niet zo en voelen zich in de kou gezet.

Welke kleur, jongens (en meisjes)? Ja, die van de VVD valt af.

Links

Afval op straat

Eergisteren schreef ik al dat er onderweg veel moois te bekijken valt, maar dat op straat niet altijd alles rozengeur en maneschijn is.

Afval

Het tafereel hierboven komen we de laatste tijd vaak tegen. Nu zijn dit tijdelijke containers in een gebied waar aan positieve plannen gewerkt wordt, maar we zien het op veel locaties. Zelfs in mijn eigen, niet lang geleden opgeknapte straat.

A-sociaal

Daar hebben we behalve nieuwe glasbakken sinds een aantal maanden ook ondergrondse vuilcontainers. Ja, er was in het begin wat pech met de pasjes en soms zit er iets klem. Maar er zijn twee bakken, dus als de ene niet open wil, dan schuifel je een meter opzij voor de andere. Lijkt mij.

Elke dag opnieuw liggen er weer al dan niet lekkende vuilniszakken naast, in de felle zon. Met gratis extra groen-glimmende vliegen op het balkon. Bijna elke dag wordt er karton bijgegooid en als we geluk hebben ook grofvuil.

Plakzooi

Ga dan maar eens als burgertrut je vuilniszak wèl in die bak deponeren waar alles plakt en ruikt en je met moeite je schoenen van de stoep lostrekt om je weer uit de voeten te maken. Maar er is nog geen vloekwoord op je lippen verschenen, of de gemeente komt weer langs om deze keer ook de omgeving van de bakken schoon te spuiten. Ik neem mijn petje ervoor af.

Zeg het op Twitter

Schermafbeelding Twitter

Met een leuke reactie:

Schermafdruk Twitter

En nog geen twee uur later zijn er opnieuw vuilniszakken en karton gedumpt.

Drukbezet plekje

Hee, gansjes, zeggen jullie er eens wat van! Kunnen we jullie niet inzetten? Beetje op de uitkijk en zo? En als iemand er dan toch graag een zooitje van maakt, linea recta in de aanval en massaal onderschijten?

Niet typisch, wel Tuinzigt (deel 2)

(Vervolg op een eerder blog)

Muurschildering

De Bredase wijk Tuinzigt wordt steeds mooier zo. Alweer een prachtige muurschildering met deze keer drie grote vlinders die in de hoogte de hele gevel van een flatgebouw in beslag nemen. Ze zijn gemaakt door een Franse straatkunstenaar en in het echt veel levendiger dan op mijn foto.

Kunst en cultuur met een muziekje erbij

Wat zijn dit toch geweldige, vrolijk stemmende, initiatieven. Zo wordt er vandaag verderop in Breda een net geschilderd regenboogpad in ons favoriete park geopend en vinden daar vanaf vanavond ook weer de zomerse dinsdagavond-concerten plaats: de zogenaamde PalmParkies. Heerlijk. Laat die gewenste regenbuien maar even tot morgen wachten.

Geen pracht en praal

Helaas is niet alles op straat rozengeur en maneschijn. Maar bewijs daarvan bewaar ik tot morgen of overmorgen. Vandaag is mooi. Vandaag is vlinders. Muziek. En magische regenbogen.

Links