Twitter is leerzaam

Zoals alle social mediaplatforms* heeft Twitter voor- en nadelen. Er zijn levendige discussies te volgen, grappige ‘draadjes’ waar je van de ene leuke opmerking in de andere rolt, maar er is ook haat en nijd.

Vraag en antwoord

En je vindt er – zo ontdekte ik gisteren – antwoord op allerlei vragen. Zo las ik een tweet van de NOS met het bericht dat een crematorium in Nederland tijdelijk moest sluiten omdat er radioactieve stoffen waren vrijgekomen bij een crematie.

Ik volgde de link en las in het artikel dat er gewoonlijk ‘aanvullende maatregelen’ worden genomen als een patiënt na behandeling met zulke stoffen binnen een jaar overlijdt. Dat was nu blijkbaar niet gebeurd.

Dan wil ik het weten. Wat zijn die aanvullende maatregelen eigenlijk? Hoe krijgen ze die radioactieve stoffen uit een lichaam? Dus ik stelde de vraag. En kreeg antwoord van een persoon die bij het RIVM werkt en bij zijn twitteraccount aangeeft iemand te zijn die ‘geniet van het leven, een goede grap, wetenschap en alles wat radioactief is.’:

Schermafdruk Twitter voor blog

Ah, natuurlijk!

Schermafbeelding Emoji Me

Altijd fijn om de nieuwsgierigheid leergierigheid gevoed te zien. Moge de overledene ook rusten in vrede.

*Nu alleen nog ergens zien te vinden of het social media-platforms, social mediaplatforms of social media platforms is. Nog niet gelukt namelijk, maar dat laatste lijkt me niet. Misschien ook eens op Twitter informeren.

Link

Daily walk – Het regenboogpad

Regenboogpad

Ik noemde het vorige week geopende regenboogpad in het park al even. Hier is het. Tada!

Bewustwording en acceptatie

De vrolijke kleuren zijn aangebracht om gesprekken op gang te brengen en bewustwording en acceptatie te bevorderen. Van wat en wie? Bewustwording van het feit dat we allemaal gelijk zijn en dat iedereen er mag zijn, niet alleen op dat dertien meter lange pad. Acceptatie van onder andere hetero’s, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders. Zij hebben geen ziekte en behoeven geen genezing. Dat brengt me wel tot een andere groep die met de nek wordt aangekeken.

Een extra veeg baan

Omdat ik een ontploft topic op Twitter volg, stel ik voor dat we nogmaals de verfkwast ter hand nemen en er ook een dikverdiende (loon)strook voor de arbeidsbeperkte medemens zoals de werkende Wajongers aan toevoegen. Ook zij zijn gelijkwaardig aan de geluksvogels die gezond zijn, maar ervaren dat niet zo en voelen zich in de kou gezet.

Welke kleur, jongens (en meisjes)? Ja, die van de VVD valt af.

Links

De Facebook-pixel

Facebook logo

Gisteren werd bekend dat zorgverzekeraars stiekem een zogenaamde Facebook-pixel vergoeden op hun website hebben en leerden we dat als we daar naar medicijnvergoedingen en behandelaars voor wormpjes of aambeien zoeken, Facebook meeleeft en reclames voor anuskrabbertjes en zalfjes tevoorschijn tovert.

De juiste maat BH

Vandaag blijken twee verzekeraars de tracking-pixel te hebben verwijderd, maar intussen zijn veel mensen meer dan alleen bezorgd over wat we zelf aan informatie op onze Facebookprofielen delen. Zolang ik nog reclames voor kanten trouwjurken en bh’s in cup F krijg, ben ik wat dat betreft nog niet in paniek. Maar Ik heb niks te verbergen lijkt inmiddels geen toereikende gedachte meer.

Zouden we massaal zoekopdrachten kunnen gaan faken? Informatie zoeken over de builenpest en zomerzweren? Over ingeslikte aardbeiensmaakcondooms of te vroege bolletjesdiarree?

Eerst nog maar even lekker Facebooken met Koefnoen. Behalve geweldig leuk, nog het meest griezelig echt.


Links

Go your own way

We blijven even bij de muziek met Breaking News:

Mijn stiekeme wens om ooit in mijn leven Fleetwood Mac nog te zien, mèt Lindsey Buckingham, blijft hiermee onvervuld. In mijn ogen maakte Buckingham met zijn geweldige gitaarspel en specifieke zang deel uit van de magie rond de band.

Krek eender

Mogelijk mankeer ik iets aan die ogen, want in zijn vroegere jaren vond ik Lindsey vaak iets weg hebben van mijn tandarts. Of andersom. Als ik destijds video’s van Fleetwood Mac zag of tijdens het luisteren albumhoezen bekeek, vroeg ik me af of het niet weer tijd was voor de halfjaarlijkse controle. En eenmaal in die ligstoel, starend naar afleidende afbeeldingen in het plafond, dacht ik aan mijn cd’s en neuriede ik Go Your Own Way op de maat van het tikkende haakje of de zoemende boor. Die laatste heeft geen maat? Dan ken je mijn krakende kiezen nog niet.

Ja, in zijn vroegere jaren dus. Maar niet zó vroeg (tenzij de witte jas van tandarts L. onder de donkere krullen ook zo’n shirt en ketting verborg):

Ik kan alleen maar hopen dat ik in januari pas terug moet. En dat tegen die tijd vergeetachtigheid voorkomt dat ik nerveus en I’m so afraid neuriënd aan borsthaar ga liggen denken.

En jij, Go your own way, Lindsey B.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!)