Daily Walk – Ontspanning

Wat een heerlijke dag gisteren. Door de warmte leek iedereen zijn kans te grijpen om het even wat rustiger aan te doen. Zo hadden we in het park overdag de gezellige groepjes, de lui liggende boeklezer en de eenzame overdenker.

Park - De Boeklezer en De Denker

’s Avonds was het park de locatie voor verboden barbecues en hangmatje, boompje, beestje.

Huisje, boompje, beestje

En ik, ik had ineens een hernieuwde drijfveer voor mijn toch al fijne wandelingetjes.

Plezier met Pokémon Go

Al een week of twee zag ik weer veel onbekende jongeren op hun telefoon staren in ons kleine straatje, hangend op hun fiets of half leunend op een skateboard. ‘Pokémon, zeker?’ vroeg ik terwijl mijn hart een sprongetje maakte. Ik had gelijk. Blijkbaar was er in onze buurt opnieuw een virtuele stop waar iets voor het spel te halen viel.

Enthousiast dacht ik terug aan twee jaar geleden toen ik ook deelnam aan de hype. Tot dan kende ik die rare Pokémons niet echt; het had me in mijn jongere jaren nooit geboeid. Maar het is nooit te laat en zo kreeg de game me in 2016 te pakken. Ik koester alsnog kinderlijk fijne herinneringen aan die mooie zomer waarin ik veel op pad ging en ook een paar heerlijke avonden op een bankje in het park doorbracht met voormalig stiefzoon Sem.

165 Kilometer beestjes vangen

Toch eens op mijn iPhone kijken, dacht ik gisteravond, zoekend naar de app. Hij bleek er nog op te staan en ik zag een jonger, digitaal alter ego met lievelingsbeestje Eevee op de schouder. Ga je mee, Eevee, zei ik overdreven articulerend tegen het scherm dat niet antwoordde. (*Slaat nog net niet op de bovenbenen*) Gaat ie mee? Ja? Gaat ie mee? 

Ik snuffelde in het menu en herinnerde me een van de leukste opties: door in het echte leven afstanden te lopen kon en kun je eieren uitbroeden, met al dan niet zeldzame monstertjes tot gevolg. Verbaasd zag ik dat de kilometerteller destijds op 165,5 was blijven staan. Wow. En tegen de losers die me toen voor gek verklaarden: spelenderwijs, ja! Nog één goede zomer en ik doe mijn avatar atletisch eer aan.

Pokémon Go

Óp naar level 22! Kijk toch eens wat ik onderweg zoal tegenkom. Zie toch eens hoe lief:

Pokémon Go

Kippig koekeloeren

Het valt alleen niet mee, dat getuur op het kleine telefoonscherm. Ik vertik het om mijn leesbril mee te nemen, ik ben daar gek. Op het puntje van mijn neus zeker, om nog een beetje te zien waar ik loop en enigszins veilig rond te hobbelen. De telefoon trilt wel als Eevee en mijn alter ego iets vinden en dan tik, mep en schuif ik gewoon in het wilde weg op dat mobieltje. Zo vang en verzamel ik een vredelievend leger bij elkaar, toch weer helemaal in de ban en onder de indruk. Afgelopen nacht heb ik zelfs over Eevee gedroomd, op dit moment mijn enige Pokémonvriend(in). Waar ik ging, ging Eevee. (*Slaat op de bovenbenen*) Gaat ie mee dan? Ja? Gaat ie mee? 

Links

Fotowedstrijd Boekenweek

En, Pierre, wat heeft zij deze keer gewonnen?

‘Van harte gefeliciteerd! Je bent één van de winnaars van de fotowedstrijd. Je foto zal worden afgedrukt op canvas en tentoongesteld worden in de centrale bibliotheek tijdens de Boekenweek. Binnenkort ontvang je meer informatie over het ophalen van je foto.’

Thema: Natuur

Eind februari zag ik op Facebook de oproep van de plaatselijke bibliotheek. Er werd gevraagd om foto’s van de natuur in Brabant. Meteen geïnspireerd zocht ik een kiekje van afgelopen zomer op, gemaakt op de Zwarte Dijk in de wijk Hoge Vucht (Breda). Voor beste vriend Erik en mij is het een speciale locatie waar we vorig jaar vaak genoten van de rust, de omgeving, de vogels, elkaars gezelschap en onze eeuwige kopjes koffie.

Gemakzucht

Zonder moeite schreef ik de gevraagde motivatie en ik heb al vaker ervaren dat zo’n geïnspireerde actie die gewoonlijk weinig hoofdbrekens kost, regelmatig iets leuks oplevert. Spiritueel spreker Esther Hicks, die naar eigen zeggen kennis en informatie van een collectief bewustzijn genaamd Abraham channelt, hamert daar keer op keer op. Doe wat je leuk vindt en wat goed voelt. Als het teveel moeite kost, neem je de verkeerde afslag. Of Hicks oprecht is met betrekking tot het channelen kan ik niet beoordelen, maar ik weet dat het werkt. Doe iets met passie en er komt iets moois voor terug. Het is de Wet van de Aantrekkingskracht.

Doorkijkje

Wat zou het anders moeten zijn? Ik bedoel: het is gewoon een foto, gemaakt zonder leesbril en met een oude iPhone, in een gebied waar op het eerste gezicht niks bijzonders gebeurt. Nou ja, afgezien van dat mooie genietmomentje dus. Noem het maar niks.

Inzending Zwarte Dijk Doorkijkje

Mijn motivatie

Brabant barst van de prachtige natuurgebieden, maar wat is de wijk Hoge Vucht toch mooi opgeknapt. Dan stap je van je fiets, haalt genietend een thermoskannetje koffie tevoorschijn en knielt even om de warme vloeistof in een beker te gieten. Ineens valt dan in dat gewone landschap je oog op een prachtig doorkijkje en overvalt je een geluksgevoel omdat de natuur blijkbaar op elke plek iets schitterends biedt. Als je er maar oog voor hebt. Of, zoals de titel van een net gekregen boek zegt: ‘Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ (Haemin Sunim).

Laat ik net toevallig een leuke video van die Zwarte Dijk vinden. Kunnen jullie mooi van bovenaf meekijken zonder dat ik zelf de lucht in hoef. Ook gemakzucht. En hoogtevrees.

Links