Daily walk – Het speciale fietspad

Zangfietspad

Daar moet je iets mee natuurlijk. Maar ja, de eerste keer dat we op het bord stuitten was ik te voet, dus dat telt gelukkig niet.

Op de Bucketlist

‘Je durft gewoon niet,’ zei Erik.
‘Oh, nee?’ zei ik. ‘Oh, nee?!’

Zangfietspad

Ach, door dat zachte, lijzige stemmetje van mij verdwenen de valse noten gelukkig in een windvlaag; het is bepaald geen Glennis Grace-volume. De gitaar was er trouwens ook niet bij. Wel de eeuwige kikker in de keel ♫.

Kunst van Mapije

Toen ik later thuis in een oude Happinez bladerde, kwam ik grappig genoeg een artikeltje over het zangfietspad tegen. Het bord blijkt een initiatief van kunstenaar Mapije en er zijn op dit moment exemplaren te vinden in onder andere Breda, Den Bosch, Almere en Houten. Gaat dat zien. Gaat dat beoefenen. Gek is goed.

Links

Breda Drijft – Re(néetje)

Breda Drijft - Schilderij Renée

Tijdens ons avondrondje bleken we gisteren te laat voor het evenement Breda Drijft, maar we konden de bootjes nog zien op een prachtig doek waar nèt de laatste hand aan werd gelegd.

Néetje

We raakten aan de praat met illustrator Renée van den Kerkhof, die vanaf de vroege middag bezig was geweest aan het schilderij op alleen een colaatje en een koek. Renée maakt projecten op verzoek en heeft ook werk verricht voor de rechtbank en in de Tweede Kamer.

Meer info is te vinden op haar website: Neetje.nl.

Daar schrijft ze onder andere:

‘En ik ben best lief hoor, dus als je een vraag hebt, stel die gerust!’

Dat bleek, want toen wij afscheid namen en zij haar boeltje pakte om op weg te gaan naar een fatsoenlijke maaltijd, staakte ze die actie om wederom alle tijd voor nieuwe geïnteresseerde kijkers te maken.

Links

De sandalen met plateauzool

Het is een zwoele zomeravond en Erik en ik hebben afgesproken om nog een rondje te gaan maken. Ik sta met mijn fiets voor zijn deur en rol alvast de broekspijpen van mijn luchtige, witte broek op zodat mijn benen onderweg een beetje zon kunnen pakken.

Jezus!

Nu vallen ze nog meer op, mijn zwarte sandalen met plateauzool. Ik heb ze al jaren, maar draag ze zelden omdat ik ze te grof vind. Wel zitten ze lekker en – niet onbelangrijk – ze maken me wat groter. Ik had bewust nog wat op en neer gehupst om het hoogteverschil te testen toen ik het klittenband van de eerste om mijn voet had geplakt. Als ik de broekspijpen had laten hangen, hadden mijn benen met deze broek en dit schoeisel zelfs enorm veel langer geleken.

‘Mooie Jezus Nikes,’ zegt Erik als hij naar buiten komt en de zwarte monsters ziet. Hij noemt álle sandalen Jezus Nikes, maar als ik zeg dat ik al tijden twijfel of ik ze weg zal doen, zegt hij dat ze leuk staan. Ik weet het nog zo net niet.

Op weg naar slappe slippertjes

We zijn een stuk onderweg als ik voel dat er iets op mijn trapper zit.
‘Wat doe je?’ vraagt Erik als ik een beetje begin te slingeren. Ik heb nog niet geantwoord of van beide sandalen valt op precies hetzelfde moment aan de voorkant een brok plateauzool af. Ik stap af en probeer erop te staan. Dat is geen succes en geen gezicht. Nou ja, niks aan te doen, dus laten we maar verdergaan.

Nog geen vijf minuten later vallen ook de stukken zool aan de achterkant tegelijkertijd op de grond. Wat?! Weg plateau! Wat overblijft, zijn slappe slippertjes die alle richtingen op wapperen als sokken aan een waslijn. Ik gooi de gevallen onderdelen in een afvalbak en omdat de trappers nu zeer doen aan mijn voeten, keren we huiswaarts om het schoeisel te vervangen. Eerst probeer ik op blote voeten te fietsen, maar dat is geen optie. Dus gaan de overgebleven dunne slippertjes er weer onder omdat ze netjes blijven hangen met het klittenbandje.

Midden op de weg

En dan vallen ze, bij het oversteken, synchroon verder uit elkaar. ‘Wacht!’ roep ik naar Erik. Midden op de weg stap ik weer van mijn fiets en raap de resten bij elkaar terwijl een rij auto’s wacht tot ik onhandig naar de overkant ben gehobbeld. Lachend kijken we naar mijn voeten. Mijn stoere, kolossale, hoge sandalen zijn niet meer. Mijn vragende twijfel of ik er afstand van zou moeten doen is door het universum beantwoord. Misschien hebben we Jezus wel beledigd.

Dus daar sta ik. Met alleen nog zwarte, stoere, comfortabele enkelbandjes.

Van plateau-sandaal tot slappe slipper