Terug in de tijd (deel 2)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op: Terug in de tijd (deel 1), uit een map met oude schrijfsels die ik tijdens het opruimen vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

3 December 2005 – Kippenvel

Ik heb mijn vader aan de telefoon en hij zegt dat ik beter even kan gaan zitten. Dan, alsof het hem ineens te binnen schiet, vraagt hij hoe het met Erik is.
‘Goed, maar wat wilde je vertellen?’ Ik praat hem later wel bij, want ik voel dat er iets komen gaat. Ik loop wat door de kamer, maar als mijn vader begint te praten blijf ik stokstijf staan.

‘Ik heb vanmorgen je moeder gezien.’
Ik voel kippenvel in mijn nek en op mijn armen en ik ril alsof de temperatuur in de kamer tot het vriespunt is gedaald. Maar ik ben een en al oor, want mijn moeder is toch echt al zestien jaar dood.

‘Vroeg in de ochtend, ik was net wakker,’ vervolgt mijn vader, ‘zat ze ineens naast me, op de rand van het bed.’ Ik knik geluidloos, maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Hij vertelt hoe ze naar hem zat te kijken, minutenlang voor zijn gevoel. Vredig glimlachend. Mooi, niet eng. Hij wilde haar aanraken, dat ging vanzelf, zegt hij.

Maar precies op dat moment verdween mijn moeder, net zo snel als ze gekomen was. Wat ze achter liet, volgens mijn vader, waren kringelende sliertjes rook. Het duurde een tijdje voor ook die waren opgelost.

Ik bijt op mijn lip. Het raakt me. Of het nu een droom is geweest of niet. Mijn vader komt ook even op adem. Hij weet dat ik het fijn vind dat hij dit met me deelt. Maar dan schrik ik als hij plotseling zegt:
‘Karin, ik bedenk me net… Ze zal me toch niet komen halen?’

ka08

Links

Terug in de tijd (deel 1)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op het blog: De oude man op het balkon, waarin ik een ordner met oude schrijfsels vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

2 December 2005 – Onderbroken

Heerlijk, ik heb de hele avond voor mezelf. Zal ik in bad gaan? Alle opgenomen tv-programma’s kijken? Een spelletje doen? Of eindelijk eens vroeg naar bed?
Eerst koffie en mijn studie. Want genieten kan ik pas als ik eerst iets nuttigs heb gedaan.

Na wat lezen, typen en gewichtig op tafel tikken met mijn markeerstift, sla ik een uur later mijn boek en schrijfblok dicht. Ik rek me uit, zet de radio aan en schuif een zelfgemaakte appelbol in de oven. Die heb ik wel verdiend.

Zorgvuldig kies ik een zakje uit de theedoos en zet de waterkoker aan. Intussen ruim ik wat rommel op en nestel me dan met de thee en bladerdeegbol op de bank. Ik schop mijn schoenen uit en pak Het boek Dina van Herbjørg Wassmo van tafel.
Ik sla het open en schuif de boekenlegger optimistisch vijftig bladzijden vooruit. Zoveel hoop ik te lezen.

Fijn. Rust. Alleen met mijn boek. Dan gaat de telefoon. Ik aarzel. En stop de boekenlegger weer op de oude plek terug.
‘Hier met je vader.’
‘Hé, pa.’
Die belt natuurlijk om te informeren naar Erik. Ik sta op het punt om te vertellen over de medicijnen en de nieuwe test. Maar dat blijkt even te moeten wachten, want mijn vader zegt:
‘Luister, dit geloof je niet. Wat ik nu toch weer heb meegemaakt!’

ka08

(Wordt vervolgd)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde boeken zelf op te zoeken!)

Engelen en veertjes

WensEngel met belletje

Op een weblog over tuinieren las ik deze week een gedicht over een witte veer en de vriendschap van een engel. Toevallig had ik het met beste vriend Erik ook over hulp vragen aan de engelen. Diezelfde avond kreeg ik een bericht dat hij een wit veertje had gevonden bij het concert waar hij aanwezig was. Eenmaal opgeraapt, bewaarde hij het veilig in zijn broekzak maar hij kon het later thuis niet meer tevoorschijn toveren. Dat gebeurt mij ook altijd.

Daar was mijn engel

Ooit las ik ergens dat je de engelen kan vragen om zich kenbaar te maken. Lachend om mezelf vroeg ik meteen of ze zich aan me wilden laten zien. Ik sprak er met niemand over, maar een dag of twee later vond Erik, tevens mijn buurman, iets op zijn vuilnisbak aan de voorkant van zijn huis. Het bleek een munt met de afbeelding van een engel erop. Omdat hij me goed kent en ik meteen enthousiast stond te springen, gaf hij de munt aan mij. Ik  draaide ‘m om en zag de tekst: Dein Engel. Jouw Engel.
Wàt?!

Engelenmunt

In die periode las ik tevens een boek over engelen van voormalig huisarts Hans Moolenburgh en daarna een werk, getiteld: ‘Is toeval echt toevallig?’. Naar aanleiding van dat laatste stuurde ik hem spontaan een kaartje omdat ik zo genoten had van zijn boek. En omdat deze dokter niet vies van engelen was, maakte ik eveneens een korte opmerking over de gevonden munt.

Prompt ontving ik een aardige brief terug:

‘… Dank u ook voor het mooie engelenverhaal. Ik weet niet of het universum humor heeft, want dat is me met zijn biljoenen galaxieën elk met biljoenen sterren te onoverzichtelijk, maar ik ben er wel van overtuigd dat God die het schiep veel gevoel voor humor heeft.’

Dat Dr. H.C. Moolenburgh erg gelovig is, zag ik net in een oude video waarin hij vertelt over engelen. Persoonlijk kan ik me niet helemaal in het bijbelgesprek vinden, maar voor de volledigheid plaats ik een link onderaan dit blog.
Wel kende ik deze arts van zijn inzet voor fluoridevrij drinkwater, zijn mening over vaccinaties en zijn voorkeur voor de complementaire geneeskunde. Hij is, zoals hij zelf in een lezing op YouTube zegt, ‘een huisarts die verhaaltjes vertelt’ en ondanks zijn hoge leeftijd doet hij dat nog steeds boeiend en met humor. Wie een uurtje tijd heeft, moet echt even dit interview bekijken en beluisteren. Moolenburgh vertelt hier over zijn begintijd als huisarts. En over de studie: ‘Dat vind ik zo typisch, dat je begint met lijken.’

Witte veertjes

Terug naar de engelen. Ik zit eigenlijk nog vol met leuke voorbeelden. En wat te denken van al die witte veertjes in het park? Ik postte onderstaande foto op Facebook en vroeg me hardop af of de engelen ook massaal aan het wandelen waren gegaan of dat er een vogelgevecht had plaatsgevonden.

Witte veertjes

Over geloof gesproken; zelf ging ik uiteraard vrolijk uit van de eerste optie. Twee nuchtere mannen brachten me met hun reacties echter weer met beide benen op aarde.

P.L.:

‘Of die pluizige kip is gepakt door een hond, tijdje terug ook al gebeurd, toen is het goed afgelopen.’

E.K.:

‘Of er heeft een hond een zielig zwanenjong aan flarden gescheurd met zijn bloeddorstig scherpe tanden.’

Bedankt.
Rest ons alleen nog dat lieflijke gedicht.

Links en opmerking