Niet typisch, wel Tuinzigt (deel 2)

(Vervolg op een eerder blog)

Muurschildering

De Bredase wijk Tuinzigt wordt steeds mooier zo. Alweer een prachtige muurschildering met deze keer drie grote vlinders die in de hoogte de hele gevel van een flatgebouw in beslag nemen. Ze zijn gemaakt door een Franse straatkunstenaar en in het echt veel levendiger dan op mijn foto.

Kunst en cultuur met een muziekje erbij

Wat zijn dit toch geweldige, vrolijk stemmende, initiatieven. Zo wordt er vandaag verderop in Breda een net geschilderd regenboogpad in ons favoriete park geopend en vinden daar vanaf vanavond ook weer de zomerse dinsdagavond-concerten plaats: de zogenaamde PalmParkies. Heerlijk. Laat die gewenste regenbuien maar even tot morgen wachten.

Geen pracht en praal

Helaas is niet alles op straat rozengeur en maneschijn. Maar bewijs daarvan bewaar ik tot morgen of overmorgen. Vandaag is mooi. Vandaag is vlinders. Muziek. En magische regenbogen.

Links

Rode boom voor gerechtsgebouw Breda

Rode boom

Het kunstwerk voor het nieuwe gerechtsgebouw in Breda wordt zowel omarmd als afstotelijk genoemd. Je houdt ervan of je vindt het lelijk. Apart is de rode boom zeker.
Hij is zo’n tien meter hoog en aan de uiteinden van de takken hangen maskers die voor de verschillende culturen staan.

Volgens de site van de gemeente draagt het kunstwerk de naam La Source (De Bron).

‘De boom en het bassin, waarin de boom staat, vormen samen de fontein en nodigen uit voor een moment van overdenking.’

Yoors is een verademing

Ik postte bovenstaande foto eerder al op blogmedium Yoors, een aangenaam verfrissend social media-gebeuren vanwege de uitermate positieve insteek. Een site waar iedereen zijn of haar ding kan doen en respectvol met elkaar omgaat.

Wat overigens niet wil zeggen dat er geen eerlijke meningen worden geventileerd. Toen mijn foto er werd uitgelicht (waarvoor dank), kwamen er leuke reacties op mijn vraag: Mooi, of niet? En die waren net zo divers als de maskers in de boom.

Links

Meneer Meneer

Straattekening

(Dit is een vervolg op het blog: Terug in de tijd (deel 3))

Dakloos

We kennen hem nu bijna dertien jaar, de dakloze man met de vlotte babbel, charme ondanks alles, maar ook een andere kant. We weten zijn voornaam, maar noemen hem nog steeds Meneer Meneer, omdat hij in de begintijd telkens met grote passen op Erik kwam afgelopen, Meneer, Meneer zeggend, met vragende handpalm naar boven gericht.

EuroZentjess

Sinds die tijd maken we af en toe een praatje, informeert hij naar Erik’s gezondheid, geven we een enkele keer een kleinigheid of krijgt hij van Erik een sigaret. Soms zien we hem maanden niet, dan ineens loopt hij weer gejaagd rond of rijdt hij op telkens weer een andere fiets. Elke dag is het verhaal hetzelfde, hij heeft nog een paar eurocentjes nodig voor de nachtopvang (c.q. drugs, drank of gokautomaat) en als iemand bereid is te geven, dan groeien de benodigde EuroZentjess ter plekke naar één euro zeventig of twee euro dertig, door Meneer Meneer zorgvuldig in verkleinwoordjes uitgesproken.

Vaak weet hij dat hij niks krijgt: ‘Ja, ik weet het, we slaan een keertje over, maar hoe gaat het met u?’, of vertelt hij dat hij blij is omdat er goede opvang is geregeld, waar we later nooit meer iets over horen. ‘Vandaag is een goede dag. Ik heb alleen nog twintig eurozentjess nodig.’

Tandenloos en mager

Jarenlang zag hij er redelijk verzorgd uit met een stralend gebit, maar nu is hij tandenloos en wordt hij zo mager dat zijn broek door een elastiek omhoog gehouden moet worden.
Hij geeft nooit een hand, maar een zachtaardige boks met zijn vuist of elleboog. En tijdens zo’n moment schrikken we de laatste tijd van de lege blik in zijn ogen. Maar toch is het niet Meneer Meneer waar we ons zorgen om maken. Het is wat het is en hij heeft zijn babbel mee. Hij staat zijn mannetje en komt voor zichzelf op.

Emoji Me

De man met de deken

Behalve Meneer Meneer lopen er nog andere dakloze mannen in de omgeving rond, de meeste kennen we van gezicht. Maar er is een nieuwe, waar ook wij, net als anderen, in eerste instantie met een boog omheen liepen. De aanblik is echter zo triest, dat het ons niet meer lukt om weg te kijken. Een broodje geven en onszelf de vraag stellen of we daarmee iets in stand houden, is niet meer toereikend. We willen echt niet arrogant zijn. Of naïef.

Maar we kunnen er onze ogen niet voor sluiten en moeten iets doen. De grote vraag is alleen wàt. Rondbellen misschien.

(Wordt vervolgd)

Link

Terug in de tijd (deel 3)

Straattekening

(Er speelt iets in onze omgeving waar zowel beste vriend Erik als ik bezorgd om zijn. Eerst even terug in de tijd, toen ik er voor het eerst over schreef).

13 november 2005 – Leuk

Een tijdje geleden maken Erik en ik een avondwandeling. Onderweg spreekt een man ons aan. Hij vertelt dat we hem eerder zo goed hebben geholpen en dat hij dat nooit zal vergeten. Hij komt me vaag bekend voor. Vriendelijk schudt hij ons de hand en laat doorschemeren dat een paar euro’s hem heel blij zouden maken.

Erik zegt dat hij een broodje kan krijgen, maar geen geld. Jammer, dat had hij liever, merken we. Maar dan wil hij wel een Whopper. Die kost drie euro, weet hij ons te vertellen.
We steken over naar een hamburgerzaak en halen een Whopper. De man pakt het warme broodje dankbaar aan en zegt dat hij ons rijkelijk zal belonen. In de lucht schrijft hij met zijn vinger een handtekening onder die belofte. We nemen afscheid in vele talen en mijn vriend en ik vervolgen ons rondje.

Even later komen we de man weer tegen. Hij doet of hij ons niet ziet.
‘Heeft het gesmaakt?’ vraagt Erik.
‘Jazeker,’ zegt de kerel dan toch en vervolgt: ‘Weet je wat ook leuk is?’

‘Nou?’ zeggen wij.
‘Ik lust wel een cola. Die kost één euro vijftig.’

(Wordt vervolgd)

Niet typisch, wel Tuinzigt

Muurschildering kickbokser Ramon Dekkers in Tuinzigt(Muurschildering voor de overleden kickbokser Ramon Dekkers)

Als Bredase ken ik Tuinzigt wel een beetje, de wijk die centraal stond in de tv-serie Typisch Tuinzigt van de NPO. Mooi gemaakt en de min of meer markante bewoners respectvol in beeld gebracht.

Poes

Carla, Poes, Mama Ketamine (de lieve moeder van een jonge DJ die haar zoon’s nummer Ketamine het mooist vond), Vader Ketamine en de werkloze jongeman die zeker weet dat mensen met een baan en/of geld elke dag kaviaar eten – leuk, ik heb ze allemaal al gezien.
Poes al een paar keer zelfs. Ze doet haar naam eer aan. Je zou haar zo willen knuffelen; nog kleiner dan ik en een lief vrouwke, da zie de zo.

Beeld in wijk Tuinzigt

Voor ons is de wijk meestal een doorgang naar mooi gebied, maar we stappen er graag af voor een boodschap, een foto van een beeld en voor blommekes:

Sieruien

Zoals het mooie veld sieruien dat ik gisteren zag. Een enigszins vrolijke noot,  zo vlak voor het crematorium waar bijna alle Bredanaars weleens (of uiteindelijk) komen. En waarvan ze bijna allemaal zouden zeggen: Daar motte nie te vaak naartoe en Daar kende gij maar beter nie zijn.

Links

Daily Walk – De Brug der Liefde en Café Bar Spinola

De Brug der Liefde

Aan het hek van de Hoge Brug in het gezellige centrum van Breda glimmen de liefdesslotjes je tegemoet. Hoe mooi. Liefde overwint alles.

Hoewel de echte Spinola wel degelijk met een oorlog te maken had, is Spinola hier een gezellig café in de boot op de achtergrond. Nog wel, tenminste. Want na decennia lang een vertrouwd beeld bij de haven te zijn geweest, is de bar recentelijk verkocht.

Aan alles komt een eind. Ook aan de liefde? Nou ja, die slotjes gaan waarschijnlijk niet meer open. Er heerst alleen instortingsgevaar.

Links

De (bijna) geheime tuin

Meester Muller

Meester Muller

Ik had het gisteren al even over de mooie, bijna verstopte tuin middenin het gezellige centrum van Breda. Het is de Willem Merkxtuin, aangelegd in 1985 en vernoemd naar een voormalig burgemeester. Vorige week wandelde ik er met een goede vriendin en we begroetten er op deze koude dag Meester Muller, die hierboven lijkt te zeggen: ‘Kijk, hier is het dan!’.

Het Bokje

Het Bokje

Afgelopen zomer werd ik helemaal vrolijk van de fleurige hoek met het springende bokje.
Wie de tuin ook een keer wil zien (zoals twee aardige personen in een reactie op mijn Facebookpagina al aangaven), doet er goed aan om het bezoekje te combineren met iets anders leuks in of rondom de binnenstad. Het nabijgelegen Valkenbergpark bijvoorbeeld. De Willem Merkxtuin is namelijk niet zo groot, maar nodigt wel uit om even lekker op een bankje te gaan zitten met een broodje. Wie er doorheen rent, staat echter zó weer bij een van de drie in- of uitgangen.

Boek

En dat brengt mij tot de titel van een schitterend boek dat ik voor mijn verjaardag kreeg en waarnaar ik de laatste dagen steeds verwijs. Hij is ook helemaal van toepassing op de Merkxtuin namelijk:

‘Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ – Haemin Sunim

Later meer over dat boek.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze boeken zelf op te zoeken!)