Het balkonleven – Anemoontje

Ik beken. Deze zomer heb ik mijn roze geraniums liefdevol toegesproken en ook mijn grote, geurende citroengeranium mocht naar het zonnige balkon, waar hij na een storm in stukken viel en ik hem als een Florence Nightingale verzorgde en vertroetelde.

Ondergeschoven kindje

Maar dan de Japanse Anemoon. Ik had haar ooit in het roze op straat gezien toen ik de naam nog niet wist, had me aan haar vergaapt en verrukt een foto op Facebook gezet. ‘Wie is deze schone?’ vroeg ik.
Leve internet: ik gokte op de plantenkennis van een aardige en altijd behulpzame Facebookvriendin. Maar binnen dertig seconden kwam het antwoord van mijn schoonzus. En in dezelfde minuut een berichtje van broer Coen: ‘Ik heb een witte Anemoon voor je, kom maar halen.’

Zielig

Een zomer of eigenlijk herfst later deed de Japanse niks meer. Maar dit jaar kwamen er weer een paar bladeren. Een beetje zielig nog. En ineens toch weer een aantal knoppen. Trots toonde ik ze laatst op een avond tijdens de koffie aan Coen, die niet onder de indruk leek. Voeding en veel meer water, was zijn advies.

Aye aye, sir.

Japanse Anemoon

Inmiddels komen er wel meer knoppen en geniet ik vooral ’s avonds in de schemering van de dan bijna lichtgevende witte bloem. Ik beloof plechtig haar niet meer te negeren.

Kusjes

Hoe anders ging het deze zomer bij mijn andere groene hobby. Bloedfanatiek. Alle liefde die ik te geven had, ging erin. En op een paar vervelende rouwvliegjes na, kwam daar groei voor terug. En bleek díe liefde – tot nu toe – wederzijds.

(Wordt vervolgd)

Link

Spark joy en minimaliseer (3)

Opgeruimd staat netjes.
Ik heb al veel spullen naar een weggeefkastje in de bieb gebracht. Cd’s, dvd’s, boeken, beeldjes, vaasjes, tijdschriften en zelfs etenswaren waar de kast in eerste instantie voor bedoeld was. Alles wordt dankbaar of in elk geval snel meegenomen en vermoedelijk hergebruikt.

Twijfelgevallen

Nu de verzamelplek in huis tot mijn vreugde langzaam leegraakte, maakte ik een nieuw rondje en stuitte in de keuken weer eens op dit leuke theepotje met kop:

Opgeruimd staat netjes

Bij eerdere pogingen kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om het tweekops-potje weg te doen. Het sparkt namelijk nog steeds joy*. Ik weet na vele jaren nog van wie ik het kreeg en herinner me de gezellige avond die eraan verbonden was. Maar ik gebruik het potje eigenlijk nooit, heb al een glazen exemplaar dat minder mooi, maar handiger is en ik kom om in de spullen.

We did it!

Blijkbaar word ik al beter in het consuminderen en minimaliseren, want die laatste gedachte hielp. Snel stopte ik het potje in mijn tas, gaf het even later een mooi plekje in de weggeefkast en trakteerde mezelf in de bieb op een mooi, tijdelijk boek. Toen ik daarmee terugkwam, was de theepot al weg. Het voelde goed.

Dank je wel, Marie.
Next!


*Boektitel en vraag van Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. ‘Does it spark joy?’

Links

Hoe de siernetels tot een geschiedenislesje leidden

Eergisteren postte ik op mijn blog een foto van siernetels aan de ingang van het park. Wat ik wel benoemde, maar niet liet zien, was dat ze rond een monument groeien. Foto op een donker ogenblik:

Baroniemonument Breda

Het zogenaamde Baroniemonument werd in 1904 opgericht ter ere van een huwelijk in 1404 tussen Graaf Engelbrecht I en Johanna van Polanen, ten tijde van de plaatsing een 500-jarig jubileum dus.
Ik lees her en der de namen Engelbrecht en Engelbert; dat moet ik nog eens uitpluizen.

Maar het leuke is dat ik gisteravond nog met beste vriend Erik bij de siernetels stond en mompelde dat ik eigenlijk maar weinig van het monument wist (zelfs bovenstaande info niet). Of het er ooit van zou komen dat ik het op zou zoeken zoals hij aanraadde, leek me klein; geschiedenis was nooit een favoriet vak geweest. Maar toeval besliste anders. Of was het de Wet van de Aantrekkingskracht? Dan heb je meteen mijn aandacht.

Stomme film

Een uurtje later stuitte ik in een Facebookgroep namelijk spontaan op een stokoud filmpje over Breda en laat daar het monument nu ook in voorkomen! Evenals het Bredase station, de Grote Markt, het Kasteelplein en het Grand-Theatre, waar ik als kind nog weleens naar de film ben geweest.

De video duurt zeven minuten, maar zonder geluid lijkt het langer. Het monument is te zien vanaf 1:20″. Op Naar Breda:

Leuk filmpje. Dank je wel, grappig Universum. Nu wil ik er meer van weten ook.

(Met dank aan Walther van den E.)

Links

Daily walk – Van Siernetel tot Polkadot

Siernetel

Aan de ingang van het park groeien er rondom een monument meestal truttige bloemetjes, maar op dit moment sieren grote bossen rode netels het ronde perk en ze fleuren je al van grote afstand op tegemoet.

Groeiende hobby

Goede actie van de gemeente, al ben ik benieuwd wat er in het najaar voor in de plaats komt, want de siernetel schijnt niet winterhard te zijn.
Hij kan ook als kamerplant en het feit dat ik überhaupt de soort meteen wist te benoemen, is te danken aan een niet helemaal nieuwe, maar wel ook snel groeiende interesse.

Vrolijke Polkadot

Niet dat ik de siernetel in mijn bescheiden groene collectie heb, maar hij staat op mijn plantenlijstje. Eerst maar eens zorgen voor het leuks dat ik nu heb staan: wat een dankbaar, rustgevend en positief stemmend werkje. Daar zouden ze aan de troostrijke en opbeurende kant van de gezondheidszorg misschien eens iets mee moeten doen.
Allemaal aan de Polkadot-begonia’s!

Mijn eigen verfrommelde stekje kan trouwens ook nog wel wat liefdevolle woordjes gebruiken. Maar halleluja, daar zit ineens wel een bloemknop!

Polkadot-begonia

(Wordt vervolgd)

Link