Eindelijk serieus genomen

Emoji Me

“Bent u verder gezond?” vraagt de arts in opleiding terwijl hij naar het computerscherm blijft kijken. “Nou, eh…,” aarzel ik. “Ik heb ME.” Dat levert in ieder geval oogcontact op, evenals een vragende blik.
“Het wordt ook wel het chronisch vermoeidheidssyndroom genoemd,” vervolg ik terwijl ik me inhoud om daar geen uitgebreid en opstandig verhaal aan toe te voegen. Ik ben inmiddels oud en wijs genoeg om belegen emoties buiten het gevoelige en onbegrepen onderwerp te houden.

“G e z o n d,” articuleert de arts langzaam terwijl zijn vingers muis en toetsenbord bedienen. Wàt?! Nou ja, never mind. Ik zit hier voor iets anders en nu ik eindelijk iets mankeer wat serieus genomen wordt, iets te serieus zelfs, mag ik niet ondankbaar zijn. Het punt is alleen dat ik deze kwaal helemaal niet wil hebben. Ik had het niet verwacht en ik moet het niet. I object, Your Honor.

“U heeft dus botontkalking,” zegt de arts. “En fors ook,” voegt hij er bijna bestraffend aan toe. Er waren rondom de scan die ik kreeg toch al aanwijzingen. Zo kwam ik überhaupt in dat apparaat terecht omdat ik boven een bepaalde leeftijd was en een maand of wat eerder bij een flinke val zowel pols als schouder had gebroken. En zo kirde de verpleegkundige die de scan verzorgde dat ze wel alles zag maar niks mocht zeggen en bleek ik volgens haar meting twee centimeter gekrompen, vergeleken met de lengte op mijn paspoort.

“U moet aan de vitamine D en ik ga u medicijnen voorschrijven,” zegt de dokter streng terwijl er al een recept uit de printer komt rollen. Ik ben hierop voorbereid en vis een briefje uit mijn broekzak.
“Hebben we het dan over Bisfos…”, vraag ik struikelend, “…fonaten?” Ik doe zowel mijn best op het woord als op mijn vastberaden en zo intelligent mogelijke blik. Van tevoren heb ik me namelijk ingelezen en ik sta niet echt te springen om die zware dingen. De vele bijwerkingen komen overeen met mijn ME-klachten en daar wil ik juist al jaren vanaf. Ook schijnt het niet voor niks te zijn dat deze pillen niet langer dan vijf jaar genomen mogen worden. Er is een verhoogde kans op slokdarmkanker en bovendien gaan er geruchten dat de gebruikelijke scan er weliswaar van opfleurt, maar dat de kwaliteit van de botten juist achteruit gaat. Met mogelijk méér botbreuken tot gevolg.

Al speurende kom ik een hele anti-beweging op het spoor en hoewel de complottheorieën ook mij te ver gaan (het is allemaal bedacht om iedereen aan de osteoporose-drugs te krijgen: kassa!) lukt het me niet om alle informatie naast me neer te leggen.
Aan de andere kant schetst de arts mij een droevig beeld voor de toekomst. Een visioen van breuken, afhankelijkheid, bedlegerigheid, longontstekingen en mogelijk een vroege dood. Dank je wel, dokter in opleiding, dan houd ik het liever bij de ME.
“U wilt de afdeling hierboven niet zien,” vervolgt hij fanatiek. Nee, inderdaad. Goed opgemerkt.

Thuis google ik nog wat meer en schrijf een half notitieblok vol met wat ik allemaal zelf kan doen. De arts heeft met geen woord gerept over beweging, speciale oefeningen of voeding.
Ik kijk nog eens goed naar de bijsluiter en blijk het goedje in de huidige vorm helemaal niet te mogen gebruiken. Dan neem ik een besluit. Ik ga alle gelezen gezondheidsadviezen opvolgen: de oefeningen, het wandelen, de voeding en de supplementen. De angst opzij.
Ik praat het uitstel goed met de gedachte dat als ik niet gevallen was, we van niks hadden geweten en nergens om hadden gemaald. Gewoon die kwetsbare schedel in het zand.

Maar ik stel mezelf wel een tijdslimiet. Als bij de volgende scan blijkt dat mijn eigenwijsheid geen sterker bot heeft aangemaakt, dan heb ik geen keuze. Dan gaat deze over haar eigen lijf beschikkende dame aan de spuiten. Als vóór die tijd mijn fragiele botjes tenminste nog niet op een hoopje zijn geveegd.
Gewoon een kwestie van niet vallen. En niet verder krimpen, want dan heeft deze kabouter sowieso geen bestaansrecht meer.

Net als ME/CVS dat volgens arrogante assholes nog steeds niet heeft.

Emoji Me

(Met dank aan Miriam)


Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van Apple’s App Store. Jouw aanschaf via mijn blog kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde app zelf op te zoeken! Overigens is Emoji Me gratis te downloaden).

Aromatherapie

Ofwel: de veelzijdigheid van etherische oliën
Dit onderwerp gaat me aan het hart. Niet overdrijven, Karin. Nou, toch is het zo en wel hierom:

Van natuurlijke huishoudmiddeltjes tot verkoudheidsspul

In een eerder blog deelde ik al een simpel recept voor de zogenaamde ‘groene schoonmaak’. Om de paar weken maak ik weer een nieuw spuitflesje met een mengsel van water, een drupje mild afwasmiddel, klein scheutje witte azijn en één of twee essential oils. Meestal citroen en tea tree. En elke keer als ik er mijn aanrecht mee doe, ben ik – snuivend als een junk – weer blij met mijn nieuwe voorraad.

Andrea Butje

Pas geleden ontdekte ik het inspirerende en goedgevulde videokanaal van Andrea Butje. Zij kwam zelfs met een recept om je keukenspons schoon en fris te houden. Ik vind dat iets te bewerkelijk, maar leuk is het wel.

Ook laat ze op YouTube veel mengsels voor inhalatie zien. Zoals hier:

Een paar van mijn favoriete oliën zijn rozemarijn, pepermunt, lavendel en citroen. Pepermunt heeft me al vaak geholpen bij misselijkheid en een verstopte neus, maar omdat ik geen inhaler heb zoals in de video hierboven, giet ik gewoon een druppel op een papieren zakdoekje. Langer fris blijft het als je het zakdoekje in een klein, glazen potje stopt en dat na het gekke gesnuif weer afsluit. Een geniale oplossing, al zeg ik het zelf:

Etherische olie in een potje als inhaler

Zo simpel kan het zijn. Aromalampjes om de oliën te verdampen en de woonruimte op natuurlijke wijze te verfrissen of mogelijk je stemming te beïnvloeden, heb je ook in alle maten en vormen; zo mag deze Aroma Diffuser wel op mijn verlanglijst, zeg!

Maar echt nodig is hij niet; ik heb al een aardewerk potje met bovenin bijenwas (water kan ook) en onderin een theelichtje. In die bijenwas of het water gaan een paar druppeltjes olie en vandaag is dat Zoete Sinaasappel. Net nieuw, stond namelijk ook op mijn lijst.

Word je kennelijk vrolijk van. Alsof ik dat wèl nodig heb.

Aromalampje met Zoete Sinaasappel

(Wordt vervolgd. Komt dat zien, want volgende keer: een leuke GiveAway!)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van Bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde producten zelf op te zoeken of in een fysieke winkel te kopen, zoals ik zelf ook net met de sinaasappelolie heb gedaan).

Daily Walk – Het magische buitenleven

Wat is er dicht bij huis toch veel moois te vinden. Zoals de Fuut in een nest op het water:

Fuut op nest in het water

Meestal ziet Erik de leuke dingen het eerst, maar als het op genieten aankomt, zou ik zomaar kunnen winnen.

Met dank aan de haptonoom

Ooit had ik er allemaal geen oog voor. Als ik eens per ongeluk in de natuur belandde, vroeg ik me meteen verveeld af of er geen leuke winkels in de buurt waren. Of een gezellige kroeg.

Vraag me niet hoe, maar sinds ik in een ver verleden de wonderlijke wereld der haptonomie kort heb betreden, ben ik dat helemaal anders gaan ervaren. Geen idee hoe de ‘leer der aanraking’ te rijmen viel met het feit dat ik daarna mijn geluk niet op kon in een simpele berm waar ogenschijnlijk niks anders gebeurde dan een zuchtje wind door enkele grassprietjes. Ik denk dat ik het met mezelf en mijn omgeving had leren vinden. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor, ja. Magie is sindsdien overal.

In de rij

Maar dit weekend was ik niet de enige die kirrend over de leuning van een brugje in het park hing:

Canadese gansjes in de rij

Ah, hoe lief. Dankzij Erik weet ik dat het Canadese gansjes zijn en daar houd ik ook van. Dat de gezellige benenstrekmomenten nog een beetje leerzaam zijn ook, bedoel ik.

Canadese gansjes op het droge

Leve het mooie weer. Wanneer gaan we weer?

Links

Muziek op zondag (deel 13)

Het Eurovisie Songfestival is achter de rug, Waylon was na de puntentelling van de jury dertiende en verdween na het gehussel met de televoter-scores naar een uiteindelijke achttiende plek. Zijn nuchtere en enigszins sportieve reactie zie je hier.

Here

Over tot de orde van de dag. De dag waarop we terugkeren naar Leonie Meijer. Wat een prachtig nummer. Rustig inderdaad, maar Meijer kan het ook op snellere muziek, hoor. Klik daarvoor maar op het nummer Make Me Stay in de links onderaan dit blog.

Mijn 12 punten gaan op dit moment echter naar het ingetogen Here:

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!).

Niet typisch, wel Tuinzigt

Muurschildering kickbokser Ramon Dekkers in Tuinzigt(Muurschildering voor de overleden kickbokser Ramon Dekkers)

Als Bredase ken ik Tuinzigt wel een beetje, de wijk die centraal stond in de tv-serie Typisch Tuinzigt van de NPO. Mooi gemaakt en de min of meer markante bewoners respectvol in beeld gebracht.

Poes

Carla, Poes, Mama Ketamine (de lieve moeder van een jonge DJ die haar zoon’s nummer Ketamine het mooist vond), Vader Ketamine en de werkloze jongeman die zeker weet dat mensen met een baan en/of geld elke dag kaviaar eten – leuk, ik heb ze allemaal al gezien.
Poes al een paar keer zelfs. Ze doet haar naam eer aan. Je zou haar zo willen knuffelen; nog kleiner dan ik en een lief vrouwke, da zie de zo.

Beeld in wijk Tuinzigt

Voor ons is de wijk meestal een doorgang naar mooi gebied, maar we stappen er graag af voor een boodschap, een foto van een beeld en voor blommekes:

Sieruien

Zoals het mooie veld sieruien dat ik gisteren zag. Een enigszins vrolijke noot,  zo vlak voor het crematorium waar bijna alle Bredanaars weleens (of uiteindelijk) komen. En waarvan ze bijna allemaal zouden zeggen: Daar motte nie te vaak naartoe en Daar kende gij maar beter nie zijn.

Links

Het Songfestival voor doven en slechthorenden

In een reactie op mijn Facebookpagina tipte Eelco een video van de Nederlandse inzending met doventolk. De enthousiaste dame schijnt weleens op festivals te staan en op YouTube wordt geopperd om deze swingende tolk de dansers rondom Waylon te laten vervangen. Dat zou een geniale zet geweest zijn, lijkt me:

(Met dank aan Eelco)

Link

Terug in de tijd (deel 2)

Veertje - afbeelding Canva.com

(Dit is een vervolg op: Terug in de tijd (deel 1), uit een map met oude schrijfsels die ik tijdens het opruimen vond. Achtergrond: mijn vader leeft nog en Erik heeft zijn eerste gezondheidsklachten).

3 December 2005 – Kippenvel

Ik heb mijn vader aan de telefoon en hij zegt dat ik beter even kan gaan zitten. Dan, alsof het hem ineens te binnen schiet, vraagt hij hoe het met Erik is.
‘Goed, maar wat wilde je vertellen?’ Ik praat hem later wel bij, want ik voel dat er iets komen gaat. Ik loop wat door de kamer, maar als mijn vader begint te praten blijf ik stokstijf staan.

‘Ik heb vanmorgen je moeder gezien.’
Ik voel kippenvel in mijn nek en op mijn armen en ik ril alsof de temperatuur in de kamer tot het vriespunt is gedaald. Maar ik ben een en al oor, want mijn moeder is toch echt al zestien jaar dood.

‘Vroeg in de ochtend, ik was net wakker,’ vervolgt mijn vader, ‘zat ze ineens naast me, op de rand van het bed.’ Ik knik geluidloos, maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Hij vertelt hoe ze naar hem zat te kijken, minutenlang voor zijn gevoel. Vredig glimlachend. Mooi, niet eng. Hij wilde haar aanraken, dat ging vanzelf, zegt hij.

Maar precies op dat moment verdween mijn moeder, net zo snel als ze gekomen was. Wat ze achter liet, volgens mijn vader, waren kringelende sliertjes rook. Het duurde een tijdje voor ook die waren opgelost.

Ik bijt op mijn lip. Het raakt me. Of het nu een droom is geweest of niet. Mijn vader komt ook even op adem. Hij weet dat ik het fijn vind dat hij dit met me deelt. Maar dan schrik ik als hij plotseling zegt:
‘Karin, ik bedenk me net… Ze zal me toch niet komen halen?’

ka08

Links

Muziek op zondag (deel 12)

Huisdichter Nico Dijkshoorn gisteren op Twitter:

‘De denkfout van Team Waylon (167 medewerkers): Naar een songfestival gaan met een lekker rechtdoor liedje, zonder franje en een goede stem en dat kapot maken met dansers die de helft van het lied hun gitaar vasthouden als een te vroeg geboren kind.’

Het ritueel in huize Karin

Dat is waar ook, we zitten al in mei en het Songfestival komt eraan. Bij mij gaan die avonden meestal als volgt:

  1. Asperges op het menu
  2. Koffie klaar
  3. Op het puntje van de bank
  4. Volhouden tot Nederland aan de beurt is
  5. Rekken en strekken
  6. De tv op de achtergrond aan en lekker wat anders gaan doen
  7. Af en toe een korte blik werpen
  8. De uitslag volgen.

Ik zoek de First Rehearsal op, waar Dijkshoorn vermoedelijk op doelde. De tweede ziet er na aanpassingen wat mij betreft aardig uit en ik vind het nummer steeds beter:

Op NPO3 zag ik gisteren een documentaire over Waylon, Willem van origine, als knap kind al muzikaal en heel gedreven. Hij is trouwens, op z’n Brabants gezegd, nog steeds ginne lillukurd.

Eerste reactie

Ik stuitte gisteren ook op een video met iemand’s eerste reactie op het nummer en optreden. Tot bijna aan het eind blijft het enigszins onduidelijk of hij het nou extreem goed of extreem slecht vindt. Toch knap, een hele video niet uit je woorden kunnen komen:

Wie niet van het Songfestival houdt (toch, Eelco?) kan altijd nog terecht bij de meestal hilarische tweets van Nico Dijkshoorn, die zoals eerder op geheel eigen wijze verslag zal doen van het ‘muziekfestival’. Zo blijft het leuk voor iedereen. Tenzij je Dijkshoorn ook niet pruimt natuurlijk. Fijne avond drie avonden, in dat geval.

Tot slot de officiële muziekvideo van Outlaw in ’EM:

Geef die jongen eens gauw een lekker slokje water.

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde muziek zelf op te zoeken!)