Muziek op zondag (deel 15)

Ik zou vandaag eigenlijk de mooie luistertip van bloglezer François laten horen, maar soms gebeurt er ineens iets ander leuks. Zo kwamen Erik en ik tijdens een avondwandelingetje een muzikant tegen waar we het toevallig net over gehad hadden. Grappig, want we hadden hem al jaren niet gezien.

Grote namen

De aanleiding was dat Erik laatst in een taxi iemand ontmoet had die familie is van Ad(je) Vandenberg van de band Vandenberg. Wat leuk, zeiden we tegen elkaar. We herinnerden ons weer dat we ooit in één week zowel een neef van Elvis Presley (echt waar) de hand geschud hadden als kennis hadden gemaakt met een muzikant die beweerde in zijn jonge jaren bevriend te zijn geweest met Jimi Hendrix.

Steve Wilkinson

Het bracht ons gesprek op die laatste, Steve Wilkinson. Long time no see, zeiden we nog. En verhip, ineens dook ie deze week op, in het blauw, met de veer die me achtervolgt (Zie eerder blog):

De muzikant

Het universum haalt streken uit. Wilkinson, man, daar ben je! Wat een genoegen.

Het werd een geanimeerd gesprek over muziek, kinderen en kleinkinderen. Dat doet me denken aan een video die ik ooit van hem maakte. ‘She can keep the house and keep the car…‘. Grappige Steve:


Links

(Foto met toestemming gemaakt en geplaatst)

Hartjes – Koriander

Ik zie overal hartjes. Laat ik ze vanaf nu weer eens gaan verzamelen.

Aloo Matar

Deze keer ontdekte ik de liefdevolle energie toen ik een hap wilde nemen van mijn Indiase aardappelcurry, ook wel Aloo Matar genoemd.

Korianderhartje

Of dat alles is wat ik eet? Eén aardappel met een bruin plekje, een velletje tomaat en een blaadje koriander? Hé, ik wilde het hartje even veiligstellen. Op een schoon bordje, ja.

Links

Updates (1)

iMac

Terwijl ik eigenlijk druk bezig ben met gewichtige zaken, zoals bijvoorbeeld het inrichten en verkennen van mijn nieuwe computer (Hoera!), is er wel even tijd voor een update.

Yoors

Sinds een paar weken plaats ik verkorte versies van mijn blogs, foto’s en daarnaast nieuwe content op Yoors. Dat is een transparante site waar je punten kunt sparen en uiteindelijk geld verdienen met bloggen. De motieven lijken nobel en tot nu toe blijkt het leuk om te doen. Er is een uitgebreid netwerk van aardige mensen en ik kreeg meteen een aantal leuke reacties, zoals van ene Filosoofje.

Ik had er bijvoorbeeld een foto van een ooievaarsnest geplaatst (ik dacht dat ik dat hier ook had gedaan, maar dat blijkt niet zo te zijn, dus komt ie alsnog):

Ooievaarsnest

Webcam ooievaarsnest

Filosoofje reageerde meteen met een link naar de site van de Vogelbescherming. Wat ontzettend leuk; er zijn webcams van meerdere vogels te bekijken en dus ook van ooievaars op hun nest:

Aromatherapie

En op mijn blog over etherische oliën kwam vrijwel direct een reactie met een adres om de lege inhalators te bestellen waar ik over schreef:

Daar kunnen we wat mee. Leve internet. Leve Yoors.

(Met dank aan Johanna van Over-leven die me attent maakte op de site Yoors)

Links

Met Loes (deel 3)

Terwijl ik gisteren lekker rustig met de iPad aan een tafeltje op mijn balkon zat – halfschaduw, kartonnen deksel over het scherm hangend zodat ik wat kon zien, oortjes in – moest ik zo hard lachen dat een buurvrouw in een tuintje verderop even stopte met haar veegwerkzaamheden.

Zorgzame Loes

Daar heeft Loes natuurlijk weer mee te maken. Een aanrader om te kijken voordat je op vakantie gaat. Anders trouwens ook. ‘Dat ga je echt heel plezierig vinden.

Links

Daily walk – Allemaal een naam

Hoe het met de Canadese gansjes gaat? Goed! Ze worden al groot.
Toen ik door de knieën ging voor een foto en even door mijn oogharen tuurde, leek het ineens een veld vol krioelende ratten. Wat zal ik fijn dromen straks.

Mijn keuze gemaakt

Je zal ze allemaal uit elkaar moeten zien te houden; dit is nog maar een deel van de groep. En toch heeft er vanavond eentje mijn hart gestolen:

Kleine gansjes worden groot

Link

Muziek op zondag (deel 14)

Lang geleden kocht ik een cd voor een jarige vriendin, nadat zij had aangegeven die zo mooi te vinden. Ik had er destijds over geblogd, met een link naar Bol.com waar je kon luisteren.

Moeilijk te vinden

Daarna kon ik de cd zelf nergens meer vinden en vergat ik de naam van zangeres. Nu, zoveel jaren later, ontdek ik dat ze een belangrijke rol heeft in de tv-serie McLeod’s Daughters. Nooit gezien, dus voor de kijkers: is het wat?

Ik heb het over Lisa Chappell, de naam schoot me laatst zomaar uit het niets te binnen. Haar album When Then is Now blijkt op dit moment weer bij Bol verkrijgbaar, maar voor veel geld. Hé, geen link, want daar doe ik niet aan mee, oké?

Op Spotify vind ik haar niet, maar gelukkig heeft YouTube nog wat in de aanbieding, al draait het meeste om Chappell’s rol in de tv-serie. Eén nummer van de cd is me altijd bijgebleven en ik ben blij dat ik het hier toch nog kan laten horen.

Enjoy:

(Heb jij een leuke muziektip? Laat het me weten! Binnenkort een prachtig nummer via bloglezer François)

Links

Eindelijk serieus genomen

Emoji Me

“Bent u verder gezond?” vraagt de arts in opleiding terwijl hij naar het computerscherm blijft kijken. “Nou, eh…,” aarzel ik. “Ik heb ME.” Dat levert in ieder geval oogcontact op, evenals een vragende blik.
“Het wordt ook wel het chronisch vermoeidheidssyndroom genoemd,” vervolg ik terwijl ik me inhoud om daar geen uitgebreid en opstandig verhaal aan toe te voegen. Ik ben inmiddels oud en wijs genoeg om belegen emoties buiten het gevoelige en onbegrepen onderwerp te houden.

“G e z o n d,” articuleert de arts langzaam terwijl zijn vingers muis en toetsenbord bedienen. Wàt?! Nou ja, never mind. Ik zit hier voor iets anders en nu ik eindelijk iets mankeer wat serieus genomen wordt, iets te serieus zelfs, mag ik niet ondankbaar zijn. Het punt is alleen dat ik deze kwaal helemaal niet wil hebben. Ik had het niet verwacht en ik moet het niet. I object, Your Honor.

“U heeft dus botontkalking,” zegt de arts. “En fors ook,” voegt hij er bijna bestraffend aan toe. Er waren rondom de scan die ik kreeg toch al aanwijzingen. Zo kwam ik überhaupt in dat apparaat terecht omdat ik boven een bepaalde leeftijd was en een maand of wat eerder bij een flinke val zowel pols als schouder had gebroken. En zo kirde de verpleegkundige die de scan verzorgde dat ze wel alles zag maar niks mocht zeggen en bleek ik volgens haar meting twee centimeter gekrompen, vergeleken met de lengte op mijn paspoort.

“U moet aan de vitamine D en ik ga u medicijnen voorschrijven,” zegt de dokter streng terwijl er al een recept uit de printer komt rollen. Ik ben hierop voorbereid en vis een briefje uit mijn broekzak.
“Hebben we het dan over Bisfos…”, vraag ik struikelend, “…fonaten?” Ik doe zowel mijn best op het woord als op mijn vastberaden en zo intelligent mogelijke blik. Van tevoren heb ik me namelijk ingelezen en ik sta niet echt te springen om die zware dingen. De vele bijwerkingen komen overeen met mijn ME-klachten en daar wil ik juist al jaren vanaf. Ook schijnt het niet voor niks te zijn dat deze pillen niet langer dan vijf jaar genomen mogen worden. Er is een verhoogde kans op slokdarmkanker en bovendien gaan er geruchten dat de gebruikelijke scan er weliswaar van opfleurt, maar dat de kwaliteit van de botten juist achteruit gaat. Met mogelijk méér botbreuken tot gevolg.

Al speurende kom ik een hele anti-beweging op het spoor en hoewel de complottheorieën ook mij te ver gaan (het is allemaal bedacht om iedereen aan de osteoporose-drugs te krijgen: kassa!) lukt het me niet om alle informatie naast me neer te leggen.
Aan de andere kant schetst de arts mij een droevig beeld voor de toekomst. Een visioen van breuken, afhankelijkheid, bedlegerigheid, longontstekingen en mogelijk een vroege dood. Dank je wel, dokter in opleiding, dan houd ik het liever bij de ME.
“U wilt de afdeling hierboven niet zien,” vervolgt hij fanatiek. Nee, inderdaad. Goed opgemerkt.

Thuis google ik nog wat meer en schrijf een half notitieblok vol met wat ik allemaal zelf kan doen. De arts heeft met geen woord gerept over beweging, speciale oefeningen of voeding.
Ik kijk nog eens goed naar de bijsluiter en blijk het goedje in de huidige vorm helemaal niet te mogen gebruiken. Dan neem ik een besluit. Ik ga alle gelezen gezondheidsadviezen opvolgen: de oefeningen, het wandelen, de voeding en de supplementen. De angst opzij.
Ik praat het uitstel goed met de gedachte dat als ik niet gevallen was, we van niks hadden geweten en nergens om hadden gemaald. Gewoon die kwetsbare schedel in het zand.

Maar ik stel mezelf wel een tijdslimiet. Als bij de volgende scan blijkt dat mijn eigenwijsheid geen sterker bot heeft aangemaakt, dan heb ik geen keuze. Dan gaat deze over haar eigen lijf beschikkende dame aan de spuiten. Als vóór die tijd mijn fragiele botjes tenminste nog niet op een hoopje zijn geveegd.
Gewoon een kwestie van niet vallen. En niet verder krimpen, want dan heeft deze kabouter sowieso geen bestaansrecht meer.

Net als ME/CVS dat volgens arrogante assholes nog steeds niet heeft.

Emoji Me

(Met dank aan Miriam)


Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van Apple’s App Store. Jouw aanschaf via mijn blog kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde app zelf op te zoeken! Overigens is Emoji Me gratis te downloaden).

Aromatherapie

Ofwel: de veelzijdigheid van etherische oliën
Dit onderwerp gaat me aan het hart. Niet overdrijven, Karin. Nou, toch is het zo en wel hierom:

Van natuurlijke huishoudmiddeltjes tot verkoudheidsspul

In een eerder blog deelde ik al een simpel recept voor de zogenaamde ‘groene schoonmaak’. Om de paar weken maak ik weer een nieuw spuitflesje met een mengsel van water, een drupje mild afwasmiddel, klein scheutje witte azijn en één of twee essential oils. Meestal citroen en tea tree. En elke keer als ik er mijn aanrecht mee doe, ben ik – snuivend als een junk – weer blij met mijn nieuwe voorraad.

Andrea Butje

Pas geleden ontdekte ik het inspirerende en goedgevulde videokanaal van Andrea Butje. Zij kwam zelfs met een recept om je keukenspons schoon en fris te houden. Ik vind dat iets te bewerkelijk, maar leuk is het wel.

Ook laat ze op YouTube veel mengsels voor inhalatie zien. Zoals hier:

Een paar van mijn favoriete oliën zijn rozemarijn, pepermunt, lavendel en citroen. Pepermunt heeft me al vaak geholpen bij misselijkheid en een verstopte neus, maar omdat ik geen inhaler heb zoals in de video hierboven, giet ik gewoon een druppel op een papieren zakdoekje. Langer fris blijft het als je het zakdoekje in een klein, glazen potje stopt en dat na het gekke gesnuif weer afsluit. Een geniale oplossing, al zeg ik het zelf:

Etherische olie in een potje als inhaler

Zo simpel kan het zijn. Aromalampjes om de oliën te verdampen en de woonruimte op natuurlijke wijze te verfrissen of mogelijk je stemming te beïnvloeden, heb je ook in alle maten en vormen; zo mag deze Aroma Diffuser wel op mijn verlanglijst, zeg!

Maar echt nodig is hij niet; ik heb al een aardewerk potje met bovenin bijenwas (water kan ook) en onderin een theelichtje. In die bijenwas of het water gaan een paar druppeltjes olie en vandaag is dat Zoete Sinaasappel. Net nieuw, stond namelijk ook op mijn lijst.

Word je kennelijk vrolijk van. Alsof ik dat wèl nodig heb.

Aromalampje met Zoete Sinaasappel

(Wordt vervolgd. Komt dat zien, want volgende keer: een leuke GiveAway!)

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van Bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om de genoemde producten zelf op te zoeken of in een fysieke winkel te kopen, zoals ik zelf ook net met de sinaasappelolie heb gedaan).

Daily Walk – Het magische buitenleven

Wat is er dicht bij huis toch veel moois te vinden. Zoals de Fuut in een nest op het water:

Fuut op nest in het water

Meestal ziet Erik de leuke dingen het eerst, maar als het op genieten aankomt, zou ik zomaar kunnen winnen.

Met dank aan de haptonoom

Ooit had ik er allemaal geen oog voor. Als ik eens per ongeluk in de natuur belandde, vroeg ik me meteen verveeld af of er geen leuke winkels in de buurt waren. Of een gezellige kroeg.

Vraag me niet hoe, maar sinds ik in een ver verleden de wonderlijke wereld der haptonomie kort heb betreden, ben ik dat helemaal anders gaan ervaren. Geen idee hoe de ‘leer der aanraking’ te rijmen viel met het feit dat ik daarna mijn geluk niet op kon in een simpele berm waar ogenschijnlijk niks anders gebeurde dan een zuchtje wind door enkele grassprietjes. Ik denk dat ik het met mezelf en mijn omgeving had leren vinden. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor, ja. Magie is sindsdien overal.

In de rij

Maar dit weekend was ik niet de enige die kirrend over de leuning van een brugje in het park hing:

Canadese gansjes in de rij

Ah, hoe lief. Dankzij Erik weet ik dat het Canadese gansjes zijn en daar houd ik ook van. Dat de gezellige benenstrekmomenten nog een beetje leerzaam zijn ook, bedoel ik.

Canadese gansjes op het droge

Leve het mooie weer. Wanneer gaan we weer?

Links

Muziek op zondag (deel 13)

Het Eurovisie Songfestival is achter de rug, Waylon was na de puntentelling van de jury dertiende en verdween na het gehussel met de televoter-scores naar een uiteindelijke achttiende plek. Zijn nuchtere en enigszins sportieve reactie zie je hier.

Here

Over tot de orde van de dag. De dag waarop we terugkeren naar Leonie Meijer. Wat een prachtig nummer. Rustig inderdaad, maar Meijer kan het ook op snellere muziek, hoor. Klik daarvoor maar op het nummer Make Me Stay in de links onderaan dit blog.

Mijn 12 punten gaan op dit moment echter naar het ingetogen Here:

Links

(Ik ben aangesloten bij een partnerprogramma van bol.com. Jouw aanschaf via mijn blog kost je niks extra, maar kan mij een kleine commissie opleveren. Voel je echter vrij om deze muziek zelf op te zoeken!).