Het verdwenen Eigen Risico

Schermafdruk

We willen niet ondankbaar zijn en ja, er zijn ergere dingen. Maar soms moeten we toch even de vinger opsteken of opstaan.

The Case

Voor mensen met een niet al te hoog inkomen hebben gemeentes een deal met zorgverzekeraars, waardoor burgers een goede, betaalbare collectieve zorgverzekering kunnen afsluiten.

Zo ook de gemeente Breda.

In 2017 betaalde zo’n brave burger een redelijke premie en daarnaast tien maanden verplicht een voorschot op het Eigen Risico. Daarmee was deze persoon verzekerd middels het het pakket Gemeente Extra Uitgebreid. So far so good.

Wie het vooraf betaalde Eigen Risico niet opmaakte, kreeg het restant in 2018 via de zorgverzekeraar terug. Maar in januari van dat jaar veranderde er iets: het voorschot op het Eigen Risico moest ineens niet meer apart betaald worden, maar werd opgenomen in  de premie en maandelijks als één bedrag betaald.

Althans: zo leek het.

Hogere premie

Vanaf januari 2018 werd de maandelijkse premie namelijk verhoogd met een bedrag dat ongeveer gelijk was aan het eerder apart betaalde Eigen Risico. Het zou wel administratieve voordelen hebben, dachten velen.

2019

Sinds kort komen mensen die het Eigen Risico niet volledig hebben opgemaakt en de teruggave in maart beschouwden als een spaarpotje of welkome bijdrage voor andere hoge (al dan niet ziekte-)kosten, bedrogen uit.

Niet jouw Eigen Risico

De gemeente Breda heeft namelijk eenzijdig besloten dat niet jij het Eigen Risico betaalt, maar de gemeente. Zonder daar vooraf duidelijk over te communiceren, laat de lokale overheid vanaf 2018 de niet opgemaakte persoonlijke gelden in de gemeentekas glijden.

Ho even!

Maar brave burgers hebben dat Eigen Risico toch zelf voorgeschoten? Ja, nee, dat noemen we anders. Die maandelijkse premieverhoging van bijna veertig euro was niet het Eigen Risico dat erbij kwam, maar een eerdere korting die in 2018 plotsklaps verviel.

Ha. Ja, dat is het. Andere jaren kreeg men een korting en nu kwam niet dat Eigen Risico erbij – hemeltje, nee, dat betalen wij, de gemeente -, nee, haha, die korting ging er dus af. Snapt u?

Een andere reactie schijnt te zijn dat maar zes procent van de verzekerden het Eigen Risico niet opmaakt. Om met lichtend voorbeeld Klaas Dijkhoff te spreken:

Ja, èn?

SP Breda

De Bredase SP heeft vragen aan de wethouder gesteld en laat weten dat de antwoorden niet overeenkomen met de verhalen en ervaringen van mensen. De communicatie vanuit de gemeente is hoe dan ook niet goed geweest.

Wat is, dat is. Of, op z’n Bredaas: Wa is, da is.
Ik heb in elk geval mijn vinger opgestoken. Welke, dat laat ik in het midden.

Schermafdruk
(Afbeeldingen: app Emoji Me)

Link

Netflix: Back with the Ex

Een nieuw jaar en ook weer nieuwe films en series in de goedgevulde schatkist van Netflix. Deze keer een serie in de lijn van tv-programma’s als 90 Days Fiancé (TLC), Ex on the Beach (MTV) en Catfish (MTV), namelijk: Back with the Ex.

Voer voor psychologen

Maar waar 90 Days Fiancé draait om geliefden die vooral een verblijfsvergunning voor het machtig mooie Amerika najagen, Ex on the Beach vooral schaamteloos en ordinair is en Catfish zelden tot liefde leidt, (b)lijkt Netflix Original Back with the Ex totaal niet oppervlakkig.

Sterker nog, ik denk dat de serie interessant voer voor psychologen is.

Schermafdruk Netflix

In Back with the Ex volgen we vier vroegere stellen die elkaar na een relatiebreuk uit het oog verloren waren en mogelijk nu de draad weer oppakken. Want ze zijn elkaar nooit vergeten en wellicht hebben ze geleerd van eerdere fouten of zijn ze anderszins veranderd.

Meg en Jeremy
Zo zijn daar Meg en Jeremy: twee leuke, jonge mensen met een goede klik en veel lol samen. Maar de relatie was en is kwetsbaar en de vele ruzies zorgen voor evenveel twijfels.

Kate en Cam
Nog jonger zijn de wijsneuzerige Kate en liefdevolle Cam. Zij is ooit vreemdgegaan, hij worstelt met het vertrouwen. Ik vond Cam lief, Kate koud (‘Er zijn meer voor- dan nadelen aan deze relatie’) en het stel samen een beetje ongemakkelijk om naar te kijken.

Lauren en Eric
Dan zijn daar Lauren en Eric, het meest interessante koppel en dé reden om deze serie überhaupt op te starten. In een van de afleveringen ontpopt één van de twee zich, al dan niet tijdelijk, tot een creepy character.

Diane en Peter
En tot slot hebben we het iets oudere stel Diane en Peter, die elkaar zo’n achtentwintig jaar niet meer gezien hadden. De passie blijkt er nog, het bed maakt overuren en goedlachse, beweeglijke Diane blijkt de ideale vrouw voor stoere, sterke Peter. Maar als tussen de vrijpartijen door, gewone, dagelijkse dingen als de boodschappen gedaan moeten worden, blijkt de ene een neurotische controlfreak en loopt de ander op zijn of haar tenen.

Respectvol

In de eerste aflevering zien we de hernieuwde kennismaking. Dan volgen logeerweken en uitstapjes en blijkt er genoeg stof tot nadenken. Met uiteindelijk die ene vraag: verder met elkaar of niet?

Back with the Ex is achteraf gezien totaal niet vergelijkbaar met het oppervlakkige Ex on the Beach van MTV. Het is een interessante serie en de deelnemers zijn redelijk respectvol neergezet.

Gaat dat zien. Laat me weten wat je ervan vond.
Dan ga ik overdenken waarom ik, als bewust vrijgezel, zo graag naar dit soort programma’s kijk.

Links

Boek per week

Tweeënvijftig boeken lezen in een jaar?

Dat ga ik natuurlijk niet halen. Geen tijd, geen rust, whatever. Maar laten we gewoon eens zien hoever ik kom en voor de grap bijhouden waar ik allemaal mijn neus in stop. Op boekengebied dan.

Qua tijdschriften kom ik met gemak aan het tienvoudige. Zonder overigens nog één blad aan te schaffen, maar daarover een andere keer meer.

Hashtag #boekperweek

Op Facebook, Twitter en wellicht nog andere platformen heeft de Bibliotheek de hashtag #boekperweek in het leven geroepen. Lezers die hun lijstje (en aanraders!) willen delen, plaatsen een foto met korte beschrijving van het boek dat zij gelezen hebben en voegen daar de hashtag aan toe zodat iedereen deze categorie op het betreffende social medium kan volgen.

Me too 

(Zonder hashtag gelukkig)

Het is 13 januari, dus ik loop al een leeswerkje achter, zeg je? Ha, mijn troef: ik lees meerdere boeken door elkaar. Desalniettemin: laten we eerst de tien maar eens halen. En het is potjandorie geen wedstrijd.

Jammer eigenlijk.

Muziek: Luke Thompson

Years keep rolling on

Vertel mij wat.
Happy New Year! Kan dat nog? We zitten alweer bijna op de helft van januari. Een nieuw jaar, nieuwe kansen.

Klein geluk

Niet alles lukte in 2018, qua gezondheid dan. Zowel bij de mensen om mij heen als bij mezelf. Dan gaan we voor stabiliteit, voor dingen die wèl lukken, voor genietmomenten en klein(er) geluk:

Een kop koffie op de rustige zaterdagochtend en bij de eerste slok een lief appje van de beste vriend zien binnenkomen. Dan het fantastische en enorm gulle Sinterklaascadeau aanzetten dat uiteraard fanatiek wordt gebruikt:

Speaker

In Spotify weer iets moois ontdekken. Genietend rondkijken terwijl het fijne en lichte appartement zich via datzelfde cadeau vult met rustige gitaarklanken en een mooie stem. YouTube erbij pakken en ja, we hebben ook beeld.

Òp naar een langzame lunch en meer albums vol moois. Life is good.

Luke Thompson

Let’s Keep Rolling On.

Muurschildering – De rat

Hoe een rat de buurt opfleurt.

Muurschildering

We ontdekten de muurschildering – gemaakt door Rutger Termohlen, Collin van der Sluijs en Super A. – eergisteren op een parkeerterrein. Locatie: Achter de Lange Stallen in Breda. So far so good.

De pest

Maar zo vrolijk schijnt het allemaal niet te zijn.  Ik lees net dat de parkeerplaats in de zestiende eeuw een begraafplaats was voor mensen die aan de pest gestorven waren, een ziekte die onder andere door ratten werd verspreid.

Zelf werd ik ter plekke helemaal betoverd door dit prachtige, symbolische werk. Verder heb ik de pest aan ratten.

Links

Games – Animal Crossing

Ach, ach, ach. Neem me niet kwalijk, maar als liefhebber van ontspannen games kan ik erg genieten van een koddig bericht als dit:

Schermafdruk Animal Crossing Pocket Camp

Leuke Penelope zit in mijn schermafdruk van Nintendo’s humorvolle game Animal Crossing Pocket Camp voor telefoon en tablet. Ik schreef ooit al een review op Yoors.nl.

Lange historie

Het spel Animal Crossing kwam in een ver verleden voor het eerst uit op de Nintendo 64 en kende verschillende versies voor opeenvolgende spelcomputers als de GameCube, Nintendo DS, Wii en 3DS. De laatste uitgave was Animal Crossing New Leaf.
Het idee bleef steeds hetzelfde: als speler nam je je intrek in een op te knappen dorpje waar je genoot van een ontspannen leven, omringd door dieren van allerlei pluimage, winkels, ruilhandel, natuur, een museum waar gevonden schatten een plek vonden, een koffietentje, postkantoor en nog zoveel meer.

Pocket Camp

Eindelijk kwam in 2017 bovengenoemde variant Pocket Camp naar mobiele apparaten als de iPhone en de iPad. Deze iets kleinere versie wijkt enigszins af van zijn voorgangers op de spelcomputer, maar is in het afgelopen jaar verder ontwikkeld en steeds uitgebreider geworden. Het is meer dan alleen een zoethoudertje, maar vele spelers-ogen bleven gespannen gericht op een langverwachte, mogelijke aankondiging van een nieuwe, echte Animal Crossing voor Nintendo’s laatste spelcomputer: de Switch.

Stelletje gekken

En die aankondiging kwam. Animal Crossing mag wat kinderachtig ogen en klinken: het is toch een game voor jong en oud. Volwassenen over heel de wereld zijn dan ook razend enthousiast. Of compleet gek.

Na een grapje van Nintendo volgt het echte nieuws vanaf 2:53″:

Dan zijn er nog de afzonderlijke reacties van gamers wereldwijd. En die worden steeds leuker:

Het ergst van alles? Ik kan me helemaal vinden in dat uitbundige enthousiasme. En raar maar waar: het is volledig terecht.

Links

Hersenspinsels (deel 1)

Hersenspinsels

In een map met vroegere schrijfsels kom ik behalve korte stukjes over mijn vader, ook vergeten verzinsels tegen. Ik blogde er al over op Yoors, met leuke reacties tot gevolg. Laat ik ze ook hier maar vastleggen, in de hoop dat er weer eens nieuwe inspiratie uit voortvloeit.

Hersenspinsels

Kale bloem

Ze zit in het vochtige gras, wat een groene afdruk
op haar kapotte spijkerbroek maakt.
Haar grote teen speelt met een paar grassprietjes
en in haar hand houdt ze een pas geplukt
margrietje.

Eén voor één breekt ze voorzichtig, maar gespannen,
de blaadjes af. Hij houdt van me, hij houdt niet van me,
hij houdt van me, hij houdt niet van me. Met een glimlach
trekt ze het laatste  blaadje los.

Dan richt ze afwezig haar hoofd op en fronst
haar wenkbrauwen.

Houdt ze eigenlijk wel van hèm?

Links